திருவைகாவூர் வில்வவனேஸ்வரர் கோயில்

கொள்ளிடத்துக்குத் தெற்கே, மண்ணியாற்றுக்கு வடக்கே, இரண்டு ஆறுகளுக்கு நடுவே ஒரு சிறிய கிராமம். உயர்ந்த கோபுரம் இல்லை; சூரியன் எழும் திசை நோக்கிய நுழைவாயிலின் உச்சியில் ஐந்து கும்பங்கள் மின்னுகின்றன; வாசல் காவலாக ஆனைமுகன். படி தாண்டியவுடனே திகைக்க வைக்கிறது காளை வாகனம்; சன்னிதியை நோக்க வேண்டிய அது வருபவர்களின் முகத்தையே எதிர்கொள்கிறது. உள்வாசலில் வேடனின் கதை சுதைச் சிற்பமாக விரிகிறது. கருவறையில் சுயம்புவாகத் தோன்றிய வில்வவனேஸ்வரர். பக்கத்திலேயே, மணக்கோலத் தம்பதி போல ஒரே வரிசையில், வளைக்கை நாயகி; சர்வஜன ரட்சகி என்றும் அவளுக்குப் பெயர்.

ஊரின் கதை ஒரு வில்வ மரத்தோடு பின்னியது. தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: பிரளயத்தில் தாங்களும் அழிந்துவிடுவோமோ என்று அஞ்சிய வேதங்கள் ஈசனிடம் அடைக்கலம் கேட்டன. "வில்வ மரங்களாக நின்று தவம் செய்யுங்கள்" என்றான் ஈசன். அதனால் இந்த இடம் வில்வாரண்யம். பின்னொரு நாள் தவநிதி முனிவர் இங்கே தவத்தில் இருந்தபோது, ஒரு மான் ஓடிவந்து அவரிடம் அடைக்கலம் புகுந்தது. துரத்தி வந்த வேடன் மானைக் கேட்க, முனிவர் மறுத்தார். ஆத்திரத்தில் வேடன் முனிவரையே தாக்க வர, ஈசன் ஒரு புலியாக உருவெடுத்து அவன் மேல் பாய்ந்தான். நடுங்கிப்போன அவன் அருகில் நின்ற மூவிலை மரத்தின் கிளைகளுக்குள் தாவி ஒளிந்தான். புலியோ மரத்தடியை விட்டு நகரவில்லை. கண் அசந்தால் கீழே விழுந்து புலிக்கு இரையாவோம் என்ற பயத்தில், விடியும் வரை கைக்கு எட்டிய தளிர்களைக் கிள்ளிக் கிள்ளி உதிர்த்துக்கொண்டே இருந்தான். அவை விழுந்தது புலி வடிவில் இருந்த ஈசன் மேல். அன்று மகா சிவராத்திரி. பட்டினியோடும் கண் விழித்தும், தெரியாமலேயே இரவு முழுக்க அர்ச்சனை செய்த அவனுக்கு ஈசன் காட்சி தந்து முக்தி அருளினான்.

விடிந்தது; அன்றுதான் வேடனின் ஆயுள் முடியும் நாள். பாசக்கயிற்றோடு வந்தான் எமன். நந்தி மூச்சுக் காற்றால் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தியது. அதையும் மீறி நுழைய முயன்ற காலனைத் தென்முகக் கடவுளாக வந்த சிவன் தடியால் அடித்துத் துரத்தினான். தவறை உணர்ந்து சரணடைந்த எமன், கோயிலின் முன்னால் ஒரு குளம் வெட்டி வழிபட்டுச் சென்றான். அதுதான் எம தீர்த்தம். எமன் மீண்டும் உள்ளே வராமல் காவல் இருக்கவே இங்குள்ள நந்திகள் எல்லாம் வாசலைப் பார்த்து நிற்கின்றன. அதனால்தான் மகா சிவராத்திரி வழிபாடு தொடங்கிய இடம் இது என்று இந்த ஊர் பெருமைப்படுகிறது. காலனையே திருப்பி அனுப்பிய தலம் என்பதால், மரண பயம் நீங்கவும் இங்கே வேண்டிக்கொள்கிறார்கள்.

கண்டிப்பாகப் பார்க்க வேண்டியது, எமனை விரட்டிய அதே கோலத்தில் தடி ஏந்தி எழுந்து நிற்கும் ஞானகுரு; இப்படி ஒரு உருவத்தை வேறு ஆலயத்தில் பார்க்க முடியாது. கருவறைக்கு முந்தைய மண்டப நுழைவில் காவல் நிற்பவர்கள் சாதாரண வாயிற்காவலர்கள் அல்ல, திருமாலும் நான்முகனும்; அதனால் மும்மூர்த்தித் தலம் என்றும் பெயர். அம்பாள் சன்னிதிக்கு வாயில் காவலிகள் இல்லை, இருபுறமும் விநாயகர். ஒரே கல்லில் மயில், திருவாச்சியுடன் செதுக்கிய ஆறுமுகரின் விரல் நகங்களும் உள்ளங்கை ரேகைகளும் தெளிவாகத் தெரியும்; வழக்கத்துக்கு மாறாக அவரது வாகனப் பறவை இடது பக்கம் தலை திருப்பியிருக்கிறது. இந்தக் கோயிலில் நவக்கிரகச் சன்னிதி இல்லை. சப்த கன்னியர் சன்னிதியும் உண்டு. தீர்த்தங்கள் எம தீர்த்தம், அக்னி தீர்த்தம்; தல மரம் வில்வம்.

Thiruvaikavur is a small village between two rivers, the Kollidam to its north and the Manniyar to its south. There is no tall gopuram, just an east-facing entrance topped by five kalasams with Vinayaka in front. The first surprise comes inside: the Nandi does not face the Lord but turns to face you. The inner doorway tells the hunter's story in stucco figures. In the sanctum is the self-born Vilvavaneswarar, and beside him, side by side like a bridal couple, the goddess Valaikkai Nayagi, also called Sarvajana Rakshaki.

The village's story is bound up with a bilva tree. The temple legend goes like this. When the great deluge came, the Vedas feared they too would perish and begged Shiva for shelter; he told them to stand here as bilva trees and do penance, and so the place was Vilvaranyam. Long after, while the sage Thavanidhi sat in penance here, a deer ran up and took refuge with him. The hunter chasing it demanded the animal, the sage refused, and the enraged hunter went for the sage himself. Shiva leapt at him in the form of a tiger. Terrified, the hunter scrambled up a bilva tree, and the tiger would not leave its foot. All night, afraid he would doze off and fall, the hunter plucked leaf after leaf and let them drop, and every one landed on Shiva in his tiger form. That night was Maha Shivaratri. Hungry, sleepless and without knowing it, he had worshipped all night, and Shiva appeared and granted him liberation.

At dawn, the day the hunter's life was due to end, Yama came with his noose. Nandi held him back with his breath, and Shiva, as Dakshinamurthy, came with a staff in hand and drove him out. Yama saw his mistake, surrendered, and dug a tank in front of the temple before he left: the Yama Theertham. All the Nandis here face the entrance to keep him from coming back, and the village is proud to be the place where the Shivaratri vigil began. Because Yama himself was turned back here, people also come to pray to be free of the fear of death.

Things to look for: Dakshinamurthy standing with a staff, a form seen nowhere else. Vishnu and Brahma stand guard on either side of the ardha mandapam door, which is why the temple is called a shrine of the Trinity. The goddess's shrine has no female doorkeepers; Vinayaka guards it on both sides. The six-faced Murugan, carved in one stone with his peacock and arch, shows every fingernail and palm line, and his peacock turns to the left rather than the right. There is no Navagraha shrine here, and there is a shrine to the Saptha Kanniyar. The tanks are the Yama Theertham and the Agni Theertham, and the sacred tree is the bilva.

பொருள்: வானைத் தொடும் மேருமலையே வில், நெருப்பே அம்பு, பாம்பே நாண்; அந்த ஆயுதங்களால் எதிரிகளின் மூன்று கோட்டைகளையும் சாம்பலாக்கிய வியத்தகு பெருமான் விரும்பி வாழும் ஊர் வைகா; அதுவே இன்றைய திருவைகாவூர். வயல்வெளியைச் சுற்றிய குளங்களில் பூத்த கமலங்களுக்குள் தேனீக்கள் புகுந்து ரீங்காரமிடுகின்றன; அழகான குயில்கள் கொஞ்சிக் கூவும் சோலைகள் சூழ்ந்தது அந்த ஊர்.

Meaning: He made the towering Meru his bow, a serpent its string and fire its arrow, and with them reduced the three fair cities of his enemies to ash. The place this Vikirthan loves is Vaika (today's Thiruvaikavur): in every pond around its fields, bees slip into the great lotuses to play and hum their music, and in its groves lovely cuckoos call.

ஏழாம் நூற்றாண்டு முதலே பாடல் பெற்ற ஊர் இது; தேவாரம் தந்த மூன்று அருளாளர்களின் பதிகங்களிலும் வைகா என்ற பெயர் வருகிறது. நூற்றாண்டுகள் கழித்து வந்த திருப்புகழ் ஆசிரியரும் இங்குள்ள ஆறுமுகனைப் பாடாமல் விடவில்லை. கோயிலின் தொடக்கம் எப்போது என்று தெரியவில்லை. 11-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் அல்லது 12-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் முதலாம் குலோத்துங்கச் சோழன் இதைக் கருங்கல்லால் மீண்டும் கட்டினான். கருங்கல் மதில் சூழ்ந்த இந்தத் திராவிடப் பாணிக் கோயில் இன்று இந்து சமய அறநிலையத் துறையின் நிர்வாகத்தில் உள்ளது.

By the 7th century all three Thevaram poets, Sambandar, Appar and Sundarar, had sung the Lord of Thiruvaikavur, and later Arunagirinathar praised its Murugan in the Thiruppugazh. When the first shrine was built is not known; Kulothunga Chola I rebuilt it in granite in the late 11th or early 12th century. The Dravidian-style temple, enclosed by a granite wall, is run by the Tamil Nadu HR&CE Department.

மனக் கவலை தீரவும், மன அமைதிக்காகவும், திருமணம், குழந்தைப் பேறு, நல்ல வேலை, தொழில் முன்னேற்றம் ஆகியவற்றுக்காகவும் இங்கே வேண்டிக்கொள்கிறார்கள். நினைத்தது நடந்தால் ஈசனின் திருமேனியை நான்கு பொருட்களால் நீராட்டுவார்கள்: பசும்பால், கெட்டித் தயிர், இளநீர், நல்லெண்ணெய். பிறகு ஈசனுக்கு ஒரு வேட்டி, தேவிக்கு ஒரு புடவை; படைத்த உணவைக் கோயிலுக்கு வந்தவர்களோடு பகிர்ந்து உண்பதும் வழக்கம். செவ்வாய், வெள்ளிக்கிழமைகளில் மாலை 6 முதல் 7.30 வரை வளைக்கை நாயகியை வழிபட்டு, அவள் சன்னிதிக்கு எதிரே உள்ள ஸ்ரீசக்கரத்தின் அருகே நின்று மனக்குறைகளைச் சொல்லும் பழக்கம் இங்கே உண்டு. இவை பக்தி சார்ந்த வழக்கங்கள் மட்டுமே; எந்தப் பலனுக்கும் உத்தரவாதம் இல்லை.

People come here to pray for relief from worry and for peace of mind, and for marriage, children, a good job or a better business. The custom is an abhishekam with milk, curd, tender coconut water and oil, a dhoti for the Lord and a sari for the goddess, and the offered food shared as annadanam with those present. On Tuesday and Friday evenings, between 6 and 7:30, devotees worship Valaikkai Nayagi and then stand by the Sri Chakra opposite her shrine to tell her their troubles. These are devotional customs only, and no result is promised.