மயிலாடுதுறை மயூரநாதர் கோயில்

மயிலாடுதுறை ரயில் சந்திப்பிலிருந்து இரண்டு கிலோமீட்டர், காவிரிக்குத் தெற்கே ஒரு கிலோமீட்டர். நகரின் இதயத்தில் கிழக்கு நோக்கி ஒன்பது நிலை ராஜகோபுரம் ஏறக்குறைய 59 மீட்டர் உயரத்துக்கு எழுந்து நிற்கிறது. 719 அடி நீளம், 520 அடி அகலம் கொண்ட வளாகத்தில் ஐந்து பிராகாரங்கள். கருவறையில் சுயம்பு லிங்கமாக மயூரநாதர்; அவருக்கு மேலே திரிதள விமானம். தனிச் சன்னிதியில் நிற்கும் அம்பிகையின் வலது கரத்தில் ஒரு பச்சைக் கிளி அமர்ந்திருக்கிறது. தன்னிடம் அடைக்கலம் தேடி வந்த மயிலைக் காத்ததால் அவளுக்கு இந்தப் பெயர்; அஞ்சல்நாயகி என்பது அதன் தமிழ் வடிவம்.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: தட்சன் நடத்திய யாகத்துக்குச் சிவனை அழைக்கவில்லை. போக வேண்டாம் என்று இறைவன் தடுத்தும், தந்தையைத் திருத்தும் எண்ணத்தோடு பார்வதி அங்கே போனாள்; அவமானப்பட்டுத் திரும்பினாள். வீரபத்திரராக உருவெடுத்த சிவன் யாகத்தைச் சிதைத்தார். அந்தக் களேபரத்தில், யாகத்துக்காகக் கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு மயில் ஓடி வந்து தேவியின் பாதத்தில் ஒளிந்தது. சொல்லை மீறியதற்காக, ‘நீயும் மயிலாகப் பிறப்பாய்’ என்று சிவன் சபித்தார். மயிலாக மண்ணுக்கு வந்த தேவி மயிலாப்பூரில் தொடங்கிப் பல தலங்களில் லிங்கத்தை வழிபட்டாள்; கடைசியில் இந்தக் காவிரிக்கரையில் கடுந்தவம் இருந்தாள். மனம் இளகிய இறைவன் தாமும் ஒரு மயிலாக வந்து அவள் முன் ஆடினார். அந்த நடனமே மயூர தாண்டவம், கௌரி தாண்டவம். சாபம் தீர்ந்து தேவி பழைய உருவை அடைந்தாள். மயிலாக வந்து அருளியதால் இறைவன் மயூரநாதர்.

காவிரியின் பெருமைக்கு இன்னொரு கதை. காசியில் தவம் செய்த கண்வ முனிவர், மக்களின் பாவங்களைச் சுமந்து கங்கையும் யமுனையும் சரஸ்வதியும் கறைபட்டுப் போயிருப்பதைக் கண்டார். ‘ஐப்பசியில் மயிலாடுதுறைக்குப் போய்க் காவிரியில் மூழ்குங்கள்’ என்று அவர்களுக்கு வழி சொன்னார். மூன்று நதிகளும் அப்படியே செய்து பாவம் தீர்ந்தன. அதனால்தான் ஐப்பசி முப்பது நாளும் இங்கே காவிரியில் நீராடுவது துலா ஸ்நானம். மாதம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் உற்சவ மூர்த்தி படித்துறைக்கு ஊர்வலமாக வந்து போகிறார். ஆற்றின் நடுவே ஒரு நந்தி இருக்கிறது; செருக்குக் கொண்ட காளையைப் பணிய வைத்து இறைவன் அருளிய அந்த இடத்தின் நீர்த்துறைக்கு இடப தீர்த்தம் என்று பெயர். ஐப்பசியின் கடைசி நாள் கடை முழுக்கு.

கார்த்திகை முதல் நாளுக்கும் ஒரு கதை உண்டு. காவிரியில் ஐப்பசி நீராடலுக்காக விருத்தாசலத்திலிருந்து ஒரு தம்பதி நடந்தே கிளம்பினார்கள்; கணவர் நாதசர்மா, மனைவி அனவித்யாம்பிகை. இங்கே வந்து சேர்வதற்குள் ஐப்பசி முடிந்துவிட்டது. மனம் உடைந்து காவிரிக் கரையிலேயே படுத்த அவர்களின் கனவில் இறைவன் தோன்றினார்: ‘நாளை சூரியன் உதிக்கும் முன் நீராடுங்கள்; முழுப் பலனும் கிடைக்கும்.’ அடியார்களுக்காகக் காலத்தையே நிறுத்தி வைத்தார் இறைவன்; ‘முடக்கிய’ அந்த நீராடலே இன்று முடவன் முழுக்கு. இருவரும் பின்னர் இறைவனோடு கலந்தனர். அந்தத் தம்பதியை இன்றும் இந்தக் கோயிலில் இரு லிங்க வடிவங்களாக மக்கள் வணங்குகிறார்கள். கணவருடையது மேற்குப் பார்த்தது; மனைவியுடையது தேவியின் சன்னிதிக்குப் பக்கத்தில், எப்போதும் செஞ்சேலை உடுத்தியபடி.

கோயிலுக்குள் சுற்றி வந்தால் கவனிக்க வேண்டியவை நிறைய. சுற்றுப் பிராகாரத்தில் ‘ஆதி’ மயூரநாதருக்கு ஒரு சிறு கோயில் உண்டு; அங்கே லிங்கத்தின் பக்கத்தில் பெண் மயிலாகத் தேவி வணங்கி நிற்கிறாள். கௌரி தாண்டவம் ஆடும் கூத்தபிரானுக்கு உள்ள தனிக் கோயிலில்தான் ஒவ்வொரு மாலையும் முதல் தீபாராதனை நடக்கும். அதற்கு எதிரே இருப்பது மயிலம்மன் சன்னிதி; அங்கே இறைவனும் இறைவியும் ஒரு ஜோடி மயில்கள். சூரசம்ஹாரத்துக்கு முன் வேல் தருவது பொதுவாக அம்மையின் வேலை. இந்தக் கோயிலில் மட்டும் கந்த சஷ்டியில் அந்த ஆயுதத்தை முருகனிடம் ஒப்படைப்பவர் அப்பன். நவக்கிரக சன்னிதியில் தலையில் தீச்சுடருடன் ஜ்வாலா சனி, அருகே காகத்தின் மீது அமர்ந்து வடக்கு நோக்கி லிங்க பூஜை செய்யும் இன்னொரு சனி; இப்படி ஓர் அமைப்பை வேறு எங்கும் பார்ப்பது அரிது. சுவர் மாடத்தில் அமர்ந்த ஞான குருவின் தலைக்கு மேல் விரியும் ஆலங்கிளைகளில், சிற்பி இரண்டு மயில்களையும் சில குரங்குகளையும் உட்கார வைத்திருக்கிறார். மகிஷனையும் இருபுறம் இரண்டு அசுரர்களையும் காலடியில் கொண்ட துர்க்கை, அகத்தியர் வழிபட்ட சந்தன விநாயகர், கணக்குகளைக் காக்கும் கணக்கடி விநாயகர், இங்கே முக்தி அடைந்த குதம்பைச் சித்தர் ஆகியோருக்கும் சன்னிதிகள் உண்டு. வீரம் பொங்கும் சக்தியாக ஆடிப்பூர நாயகிக்குத் தனி இடம் உண்டு. கோயிலில் பதினாறு லிங்கங்கள் உண்டு; பௌர்ணமி அன்று கோயிலைப் பதினாறு முறை வலம் வருவது திருவண்ணாமலை கிரிவலத்துக்கு இணை என்பது பக்தர்கள் வழக்கு.

காவிரியின் வடகரையில் திருவிளநகரைத் தரிசித்துவிட்டுச் சம்பந்தர் மயூரநாதரைக் காணப் புறப்பட்டபோது, ஆறு கரைபுரண்டு ஓடியது. அவர் பதிகம் பாடி வேண்ட, வெள்ளம் தணிந்து வழிவிட்டது; அவரும் அக்கரை வந்து இறைவனை வணங்கினார்.

காவிரிக் கரையில், காசிக்கு இணையாகப் போற்றப்படும் ஆறு தலங்களில் இதுவும் ஒன்று; திருவையாறு, திருவிடைமருதூர், திருவெண்காடு, சாயாவனம், ஸ்ரீவாஞ்சியம் மற்ற ஐந்து. தல விருட்சங்கள் மாமரமும் வன்னியும்.

The temple stands in the middle of Mayiladuthurai, about a kilometre south of the Kaveri and 2 km from the railway junction. A nine-tiered rajagopuram, around 59 metres high, faces east, and behind it the complex runs 719 feet by 520 feet, with five prakarams. In the sanctum Mayuranathar is a self-formed lingam under a three-tiered (tridala) vimana. The Goddess, Abhayambika, holds a parrot in her right hand; her name, "she who gives refuge", comes from the peacock she sheltered, and Anjalnayaki is the same name in Tamil.

The temple legend goes like this. Daksha held a great sacrifice and left Shiva out. Shiva asked Parvati not to go, but she went anyway, hoping to set her father right, and was insulted. Shiva, as Veerabhadra, smashed the sacrifice, and in the chaos a peacock brought for the rites ran to hide at the Goddess's feet. For disobeying him, Shiva told her she too would be born a peahen. As a peahen she wandered the earth, worshipping the lingam at shrine after shrine from Mylapore onwards, and at last did hard penance here on the Kaveri. Moved, Shiva came to her as a peacock and danced, the Mayura Thandavam or Gauri Thandavam. The curse lifted, she took back her own form, and the Lord who came as a peacock became Mayuranathar.

The river has its own story. The sage Kanva, at his penance in Kashi, saw that the Ganga, the Yamuna and the Saraswati had grown foul with the sins people washed into them. He told them to go to Mayiladuthurai in Aippasi and bathe in the Kaveri, and they were cleansed. So for all thirty days of Aippasi people bathe here in the Tula Snanam, and the Lord comes down to the bathing ghat each day. In midstream stands a Nandi, marking the place where Shiva humbled the bull's pride; that stretch is the Idaba Theertham. The last day of the month is Kadai Muzhukku, the final dip.

The first day of Karthigai has a story too. A couple from Vriddhachalam, Natha Sarma and Anavidyambikai, set out for the Tula bath but arrived after Aippasi had ended. Heartbroken, they lay down on the riverbank, and the Lord appeared in their dream: bathe before sunrise tomorrow, he said, and you will have the full merit. Because he held time back for them, the day is Mudavan Muzhukku. The pair later merged with the Lord. A west-facing lingam bears Natha Sarma's name, and the Anavidyambikai lingam beside the Goddess's shrine is always dressed in a red sari.

There is a great deal to see on the way round. Adi Mayuranathar has a shrine in the prakaram, with the Goddess as a peahen worshipping him. Nataraja has his own shrine in the Gauri Thandava pose and receives the first puja every evening; opposite him, in the Mayilamman shrine, the Lord and the Goddess both appear as peafowl. In most Shiva temples Murugan takes his Vel from his mother during Kanda Sashti, but here he receives it from his father. In the Navagraha shrine Shani appears as Jwala Shani, with a flame on his head, beside a second Shani seated on his crow, facing north and worshipping a lingam, a pairing rarely found anywhere else. The banyan carved above the Dakshinamurti niche holds two peacocks and monkeys. Durga stands on Mahisha with a demon on either side, and there are shrines to the Sandana Vinayakar worshipped by Agastya, to Kanakkadi Vinayakar, the keeper of accounts, and to the Siddha Kudhambai, who attained liberation here. Aadi Pooram Amman has her own shrine as Veera Shakti. The temple holds sixteen lingams, and walking round it sixteen times on a full moon day is held to equal the Girivalam at Tiruvannamalai.

Sambandar, coming over from the Thiruvilanagar temple on the north bank, once found the Kaveri in flood between him and Mayuranathar. He sang a hymn asking for a way across, the water fell, and he crossed to worship here.

On the Kaveri, this is one of six towns honoured as equal to Kashi, with Thiruvaiyaru, Thiruvidaimarudur, Thiruvenkadu, Sayavanam and Srivanchiyam. The sacred trees are the mango and the vanni.

பொருள்: தொண்டர்கள் ஒன்றாகக் கூடி இசைபாடி, கண்ணாரக் கண்டு போற்றும் இறைவன் வாழும் ஊர் மயிலாடுதுறை. அங்கே பழங்காலம் தொட்டே வேதியர் பலர் வேதம் ஓதுகிறார்கள்; வண்டுகளின் ரீங்காரம் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது என்கிறார் சம்பந்தர்.

Meaning: Devotees gather to sing and to praise the Lord they have come to see, and his town, says Sambandar, is Mayiladuthurai, where many Vedic scholars have chanted since olden days and the air is full of the hum of bees.

ஏழாம் நூற்றாண்டில் திருஞானசம்பந்தரும் திருநாவுக்கரசரும் மயூரநாதரைப் பாடினர்; இருவரின் பாடல்களும் திருமுறைகளில் இடம் பெற்றன: சம்பந்தருடையவை முதல், மூன்றாம் தொகுதிகளில், அப்பருடையது ஐந்தாம் தொகுதியில். அப்போது இது செங்கல் கோயில். பத்தாம் நூற்றாண்டில் உத்தம சோழன் ஆட்சியில் (971-975) செம்பியன் மாதேவி அதைக் கற்றளியாக்கினார். அவர் காலத்துக் கோஷ்டச் சிற்பங்கள் இன்றும் அதே இடத்தில் உள்ளன: தெற்கில் கணபதி, நடராஜர், ஆலிங்கன மூர்த்தி, தட்சிணாமூர்த்தி; மேற்கில் லிங்கோத்பவர்; வடக்கில் பிரம்மா, கங்காவிசர்ஜன மூர்த்தி, துர்க்கை, பிட்சாடனர். முதலாம் குலோத்துங்கனின் 14ஆம் ஆட்சியாண்டுக் கல்வெட்டு கருவறை முன் தரையில் இருக்கிறது; ஆண்டுக்கு 300 கலம் நெல் தரும் வரியில்லா நிலக்கொடை அதில் பதிவாகியுள்ளது. மூன்றாம் குலோத்துங்கன் காலத்தில் பல நில, பணக் கொடைகள் வந்தன. மூன்றாம் இராஜராஜனின் 14ஆம் ஆட்சியாண்டில் (1229) அபயாம்பிகைக்குத் தனிச் சன்னிதி எழுந்தது; அதே ஆண்டு அதிகாலைப் பூஜை நைவேத்தியத்துக்கு நிலம் தரப்பட்டது. சோழர்களுக்குப் பின் மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் முதல் பல பாண்டிய மன்னர்களும் நிலமும் நெல்லும் வழங்கினர். பதினான்காம் நூற்றாண்டில் அருணகிரிநாதர் இங்குள்ள முருகனைத் திருப்புகழில் பாடினார். டெல்லி சுல்தான் படையெடுப்புகளில் சேதமடைந்த கோயிலை விஜயநகர ஆட்சியாளர்கள் புதுப்பித்தனர். 1907 முதல் 1927 வரை தேவகோட்டை செட்டியார்கள் பெரிய திருப்பணி செய்தனர்; அப்போது சில பழைய கட்டுமானங்களும் கல்வெட்டுகளும் மாறின, ஆனால் செம்பியன் மாதேவி காலச் சிற்பங்கள் காக்கப்பட்டன. 1927 மே மாதம் சுயமரியாதை இயக்கத்தினர் இங்கே தலித் மக்களின் ஆலய நுழைவை நடத்தினர். கோயிலைப் பராமரிப்பது இப்போது திருவாவடுதுறை ஆதீனம்.

Sambandar and Appar sang to Mayuranathar in the 7th century; Sambandar's hymns are in the first and third Thirumurai and Appar's in the fifth. The temple was then built of brick. In the 10th century, under Uttama Chola (971-975), Sembiyan Mahadevi rebuilt it in stone, and the niche sculptures of her time are still in place: Ganapati, Nataraja, Alinganamurti and Dakshinamurti on the south, Lingodbhava on the west, and Brahma, Gangavisarjanamurti, Durga and Bhikshatana on the north. The earliest inscription, from the 14th year of Kulothunga I, lies on the floor before the sanctum and records a tax-free gift of land yielding 300 kalams of paddy a year. Kulothunga III's reign added many gifts of land and money. In 1229, the 14th year of Rajaraja III, a separate shrine was built for Abhayambika, and land was given for the early-morning offering. After the Cholas, Pandya kings from Maravarman Sundara Pandya I onwards gave land and paddy. Arunagirinathar sang the temple's Murugan in the Thiruppugazh in the 14th century, and after the Delhi Sultanate raids the Vijayanagara rulers repaired the temple. Between 1907 and 1927 the Chettiars of Devakottai carried out a major renovation, which altered some old structures and inscriptions but kept the Sembiyan Mahadevi sculptures. In May 1927 the Self-Respect Movement organised a temple entry for Dalits here. Today the temple is administered by the Thiruvavaduthurai Adheenam.

அறியாமல் நேர்ந்த பிழை மனத்தை உறுத்தினால், காவிரியில் மூழ்கி எழுந்து மயூரநாதர் முன் நின்று பாரத்தை இறக்கி வைக்கிறார்கள் பக்தர்கள். ஆடிய பாதனிடம் ஆசி கேட்க நாட்டியம் கற்கும் மாணவியர் கூட்டமாக வருவதும் உண்டு. சனி தோஷத்தால் அவதிப்படுவோர் ஜ்வாலா சனியை வழிபடுகிறார்கள். நினைத்தது கைகூடினால், இறைவனையும் இறைவியையும் நீராட்டி, புதுத் துணி உடுத்தி நன்றி சொல்கிறார்கள். இவை நம்பிக்கை சார்ந்த வழிபாடுகள்; பலனுக்கு உத்தரவாதம் இல்லை.

People who feel they have done wrong without meaning to bathe in the Kaveri and pray to Mayuranathar for peace of mind, and dance students in particular pray to the Lord of the peacock dance. Those troubled by Sani dosham worship Jwala Shani. When a prayer is answered, the custom is to bathe the Lord and the Goddess in abhishekam and offer new cloth. These are devotional practices and no result is promised.