இராமேஸ்வரம் இராமநாதசுவாமி கோயில்

திருமாலின் கையில் உள்ள சங்கு போன்ற வடிவில் கடலுக்குள் கிடக்கிறது இராமேஸ்வரம் தீவு. பாம்பன் பாலம் கடந்து தீவுக்குள் நுழைந்தால், ஊரின் நடுவே கோயிலின் உயர்ந்த மதில்கள் தெரியும். கிழக்கு வாசலுக்கு நேர் எதிரே, சில அடி தூரத்தில் கடல்; அதுதான் அக்னி தீர்த்தம். கிழக்கிலிருந்து மேற்காக 865 அடி, வடக்கிலிருந்து தெற்காக 657 அடி நீளும் மதிலுக்குள், கிழக்கிலும் மேற்கிலும் பெரும் கோபுரங்கள்; ராஜகோபுரத்தின் உயரம் 53 மீட்டர். உள்ளே இராமநாதசுவாமிக்கும் பர்வதவர்த்தினி அம்மனுக்கும் தனித்தனிச் சன்னதிகள், நடுவே ஒரு பிராகாரம். கருவறையில் இரண்டு லிங்கங்கள்: மூலவரான இராமலிங்கம், அதன் அருகே விஸ்வலிங்கம். விசாலாட்சி, விநாயகர், திருமால் ஆகியோருக்கும் சன்னதிகள் உண்டு.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: இராவணனை வென்று திரும்பிய இராமனை, ஓர் அந்தணனைக் கொன்ற பாவம் பற்றிக்கொண்டது. அகத்தியரின் சொல்படி, சீதையோடும் இலட்சுமணனோடும் இந்தக் கரைக்கு வந்து சிவனை வழிபட முடிவு செய்தார் இராமன். நல்ல நேரம் குறித்து, கைலாயத்திலிருந்து லிங்கம் கொண்டுவர அனுமனை அனுப்பினார். நேரம் நெருங்கியும் அனுமன் வரவில்லை. குறித்த முகூர்த்தம் தவறக் கூடாது என்று, கடற்கரை மணலை அள்ளிச் சீதையே ஒரு லிங்கம் பிடித்தாள். இராமன் அதையே நிறுவி வழிபட்டார்; அதுதான் இராமலிங்கம். பூஜை முடிந்த பிறகு வந்து சேர்ந்த அனுமன், தான் சுமந்து வந்த லிங்கம் வீணானதே என்று கோபத்தில் மணல் லிங்கத்தைப் பெயர்க்கப் பார்த்தார்; அசைக்கக்கூட முடியவில்லை. அவர் கொண்டுவந்த விஸ்வலிங்கத்தை இராமன் பக்கத்திலேயே நிறுவி, "இதற்கே முதல் பூஜை" என்று ஆணையிட்டார். இன்றும் முதல் வழிபாடு அனுமன் கொண்டுவந்த லிங்கத்துக்கே. தீ குளித்த சீதையைத் தொட்ட பாவம் தீர அக்னி தேவன் இந்தக் கடலில் நீராடினான்; கடலுக்கு அக்னி தீர்த்தம் என்று பெயர் வந்தது அப்படித்தான். இராமனின் பாவம் வேறு யாரையும் தீண்டாதபடி, சிவன் அனுப்பிய பைரவர் அதைக் கால் விரலால் அழுத்திப் பாதாளத்துக்குத் தள்ளினார்.

இங்கே சிவனும் திருமாலும் அருகருகே. சுந்தர பாண்டிய மன்னனின் மகளாகத் திருமகள் பிறந்திருந்தாள். இளைஞன் வேடத்தில் வந்து அவளை மணம் கேட்ட திருமாலை மன்னன் சங்கிலியால் கட்டி வைத்தான். அன்றிரவு கனவில் வந்தவர் யார் என்று புரிந்தது. அதன் நினைவாக, இங்குள்ள சேது மாதவரின் கால்களில் சங்கிலி இருக்கிறது. இராமனுக்குத் துணை நின்ற விபீஷணன் நிறுவிய அரங்கநாதருக்கும் இங்கே தனிச் சன்னதி உண்டு.

கோயிலின் பெருமை அதன் பிராகாரங்கள். ஐந்தடிக்கு மேல் உயர்ந்த மேடைகளின் மீது, இருபுறமும் வரிசையாகத் தூண்கள் நிற்க, நீண்டு செல்லும் வெளிப் பிராகாரம் உலகிலேயே நீளமான கோயில் பிராகாரம். அதில் மட்டும் சுமார் 1,212 தூண்கள்; ஒவ்வொன்றும் முப்பது அடி உயரம், பெரும்பாலானவற்றில் தனித்தனிச் சிற்பங்கள். எல்லாப் பிராகாரங்களையும் சேர்த்தால் நீளம் 3,850 அடி. மேற்கே மூன்றாம் பிராகாரமும் சேது மாதவர் சன்னதிக்குப் போகும் பாதையும் சந்திக்கும் இடம், சதுரங்கப் பலகை போலக் கட்டம் கட்டமாக அமைந்திருக்கிறது; அதுதான் சொக்கட்டான் மண்டபம்.

தீர்த்த நீராடல் இங்கே யாத்திரையின் உயிர். தீவைச் சுற்றி 64 தீர்த்தங்கள்; அவற்றில் 22 கோயில் வளாகத்துக்குள்ளேயே, குளங்களாகவும் கிணறுகளாகவும். இராமனின் அம்பறாத்தூணியில் இருந்த 22 அம்புகளின் அடையாளம் அவை. முதலில் அக்னி தீர்த்தக் கடலில் மூழ்கி, பிறகு உள்ளே ஒவ்வொரு தீர்த்தமாக நீராடுவது வழக்கம்.

வடக்கே பத்ரிநாத், கிழக்கே பூரி, மேற்கே துவாரகை, தெற்கே இராமேஸ்வரம்: இந்த நான்கும் சேர்ந்ததே சார் தாம் யாத்திரை. காசி - இராமேஸ்வரம் யாத்திரையின் தொடக்கப் புள்ளியும் இதுவே என்பதால், வட இந்திய யாத்திரிகர்களை இங்கே எந்நாளும் பார்க்கலாம். தேவாரத்தில் சம்பந்தரும் அப்பரும் இந்தத் தலத்தைப் பாடியிருக்கிறார்கள்.

Rameswaram island lies in the sea shaped like the conch in Vishnu's hand. Cross the Pamban bridge onto it and the temple's high walls rise from the middle of town. A few steps from the eastern gate is the sea itself: Agni Theertham. The outer wall runs 865 feet east to west and 657 feet north to south, with great gopurams to the east and west, the main one 53 metres high. Inside, Ramanathaswamy and the goddess Parvathavardhini have separate shrines with a corridor between them. The sanctum holds two lingams, the Ramalingam, which is the main deity, and the Vishvalingam beside it. There are also shrines to Vishalakshi, Ganesha and Vishnu.

The temple legend goes like this. After his victory over Ravana, Rama carried the sin of having killed a Brahmin. On the sage Agastya's advice he came to this shore with Sita and Lakshmana to worship Shiva, fixed an auspicious hour and sent Hanuman to Kailash for a lingam. The hour drew near and Hanuman had not returned, so Sita shaped a lingam out of beach sand, and Rama installed and worshipped it: the Ramalingam. Hanuman arrived after the rite, angry that his lingam would go unused, and tried to pull the sand lingam up. He could not move it. Rama installed Hanuman's lingam, the Vishvalingam, beside the first and ruled that it should be worshipped first, as it still is. The sea took its name when Agni, god of fire, bathed here to cleanse himself after touching Sita in her ordeal by fire. And so that Rama's sin would touch no one else, Shiva sent Bhairava, who pressed it down into the underworld with his toe.

Shiva and Vishnu share this temple. Lakshmi had been born as the daughter of King Sundara Pandya, and when Vishnu came disguised as a young man to ask for her hand, the king had him chained. That night a dream showed the king who the suitor was. In memory of it, Sethu Madhavar here wears chains on his feet. Ranganatha, installed by Rama's ally Vibhishana, has a shrine of his own too.

The corridors are the temple's glory. Raised on platforms more than five feet high and lined with columns on both sides, the outer corridor is the longest of any temple in the world. It alone has about 1,212 pillars, each some thirty feet tall and most carved with their own figures, and all the corridors together run to 3,850 feet. Where the western third corridor meets the path to the Sethu Madhavar shrine, the floor is laid out like a chessboard: this is the Chokkattan Mandapam.

Bathing is the heart of the pilgrimage. Of the sixty-four sacred waters on the island, twenty-two lie within the temple walls as ponds and wells, one for each arrow Rama carried. Pilgrims first plunge into the sea at Agni Theertham, then go from one theertham to the next inside.

With Badrinath in the north, Puri in the east and Dwarka in the west, Rameswaram in the south completes the Char Dham, and the Kasi-Rameswaram pilgrimage starts here, so pilgrims from North India are a daily sight. Sambandar and Appar sang this shrine in the Thevaram.

பொருள்: அலை பொங்கும் கங்கையையும் குளிர்ந்த பிறைநிலவையும் அருகருகே சடையில் அடக்கி வைத்தவர்; உமையம்மையைத் தம் ஒரு பாகத்தில் தழுவிக்கொண்ட முதல்வர்; முனிவர் கோலம் கொண்டவர். நீண்ட மடல்களுடைய தாழைகள் செழித்து மலரும் கடற்கரைச் சோலை சூழ்ந்த இராமேச்சுரத்தில், மண்டையோடுகளால் ஆன அழகிய மாலையை அணிந்து அவர் வீற்றிருந்து அருளாட்சி செய்கிறார் என்று சம்பந்தர் பாடுகிறார். இராமன் ஈசனை வழிபட்ட இடம் என்பதால்தான் ஊருக்கு இராமேச்சுரம் என்று பெயர்.

Meaning: He keeps the wave-tossed Ganga and the cool crescent moon side by side in his matted hair; he is the First One, who holds Uma close as one half of himself, and he is the ascetic Sage. At Rameswaram, ringed by seaside groves where long-leaved screwpines flourish and bloom, he sits and rules, wearing a fine garland of skulls, sings Sambandar. The place is called Rameswaram because Rama worshipped Shiva here.

தொடக்கத்தில் இது ஓலைக்கூரை வேய்ந்த ஒரு சிறு கொட்டகைதான். பல நூற்றாண்டுகளில், பல கைகள் சேர்ந்து இன்றைய பெருங்கோயிலை உருவாக்கின. பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் பாண்டியர்கள் கோயிலை விரிவாக்கினர். அதே காலத்தில் இலங்கை மன்னன் பராக்கிரமபாகு (1153–1186) கருவறைப் பணியில் பங்கு கொண்டான்; நிசங்க மல்லனும் கொடையும் பணியாட்களும் அனுப்பினான். பதினான்காம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தில்லி சுல்தானின் படைத்தலைவன் மாலிக் கபூர் இங்கும் படையெடுத்து வந்தான். அதன் பிறகு, யாழ்ப்பாண மன்னன் ஜெயவீர சிங்கையாரியன் (1380–1410) திருகோணமலைக் கோணேஸ்வரத்திலிருந்து கற்களைக் கப்பலில் கொண்டுவந்து கருவறையைப் புதுப்பித்தான்; அவனுக்குப் பின் வந்த குணவீர சிங்கையாரியன் கோயிலின் அறங்காவலராக இருந்து பணிகளை மேற்பார்வை செய்தான். பதினாறாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் விஜயநகர மன்னர்கள் வாளும் கொம்பும் ஏந்திய வீரபத்திரர் தூண்களைச் சேர்த்தனர்.

இன்றைய கோயிலின் பெரும்பகுதி பதினேழாம் நூற்றாண்டு முதல் இராமநாதபுரம் சேதுபதிகளின் கையால் எழுந்தது. தளவாய் சேதுபதி கிழக்கு ராஜகோபுரத்தின் ஒரு பகுதியைக் கட்டினார். 1763 முதல் 1795 வரை ஆண்ட முத்துராமலிங்க சேதுபதி, புகழ்பெற்ற மூன்றாம் பிராகாரமான சொக்கட்டான் மண்டபத்தை எழுப்பினார்; அவருடைய முதன்மை அமைச்சர் முத்திருளப்பப் பிள்ளை அந்தப் பணியை முடித்து வைத்தார். மன்னரும் அவருடைய இரண்டு அமைச்சர்களும் சிலைகளாக மூன்றாம் பிராகாரத்தின் மேற்கு வாசலில் நிற்கிறார்கள். 1745 முதல் 1837 வரை தஞ்சை மராட்டிய மன்னர்கள் யாத்திரிகர்களுக்காக வழியெங்கும் சத்திரங்கள் கட்டிக் கோயிலுக்கு அளித்தனர். இன்று கோயில் தமிழக அரசின் இந்து சமய அறநிலையத் துறையின் நிர்வாகத்தில், சுமார் பதினைந்து ஏக்கர் பரப்பில் விரிந்து நிற்கிறது; பக்தர்களுக்கு இலவச அன்னதானமும் உண்டு.

The shrine began as a thatched shed, and the great temple of today was built by many hands over many centuries. The Pandyas enlarged it in the 12th century, when the Sri Lankan king Parakramabahu I (1153-1186) also took part in work on the sanctum and Nissanka Malla sent gifts and workmen. Early in the 14th century Malik Kafur, general of the Delhi Sultanate, raided the island. Later the Jaffna king Jeyaveera Cinkaiariyan (1380-1410) shipped stone from Koneswaram at Trincomalee to renew the sanctum, and his successor Gunaveera Cinkaiariyan served as a trustee overseeing its building. In the early 1500s the Vijayanagara kings added the Virabhadra columns, the god shown with sword and horn.

Most of what stands now rose from the 17th century under the Sethupathis of Ramanathapuram. Dalavai Sethupathi built part of the eastern gopuram. Muthuramalinga Sethupathi, who ruled from 1763 to 1795, raised the famous third corridor, the Chokkattan Mandapam, completed by his chief minister Muthirulappa Pillai; statues of the king and his two ministers stand at the western entrance to that corridor. Between 1745 and 1837 the Maratha kings of Thanjavur built rest houses along the pilgrim route and gave them to the temple. Today the temple covers about fifteen acres, is run by the HR&CE Department of Tamil Nadu and serves free meals to devotees.

முன்னோருக்குத் தர்ப்பணம் செய்யத் தலைமுறை தலைமுறையாக மக்கள் தேடி வரும் இடம் இராமேஸ்வரம். விடியற்காலையிலேயே அக்னி தீர்த்தக் கரையில் குடும்பம் குடும்பமாகக் கூடி, புரோகிதர் உதவியோடு எள்ளும் அரிசியும் கலந்த பிண்டம் வைத்துப் பிதுர் தர்ப்பணம் செய்கிறார்கள். பிறகு கடலில் மூழ்கி, கோயிலின் 22 தீர்த்தங்களிலும் நீராடி, சுவாமியையும் அம்பாளையும் வணங்குகிறார்கள். வசதிக்கு ஏற்ப ஆடை, உணவு, பசு போன்றவற்றைத் தானமாகத் தருவதும் உண்டு. ஆண்டு முழுவதும் அமாவாசை நாட்கள் சிறப்பு; அவற்றிலும் தை அமாவாசை, ஆடி அமாவாசை, புரட்டாசி மகாளய அமாவாசை ஆகிய நாட்களில் லட்சக்கணக்கானோர் வருகிறார்கள். இங்குள்ள பைரவரை வணங்குவது பாவங்களை விலக்கும் என்பது பக்தர்களின் வழிபாட்டு முறை. இவை நம்பிக்கை சார்ந்தவை; எந்தப் பலனுக்கும் உறுதி இல்லை.

For generations, families have come to Rameswaram to perform rites for their ancestors. From before dawn, families gather on the shore at Agni Theertham and, guided by priests, offer balls of rice and sesame (pinda tharpanam). Then they bathe in the sea and in all 22 theerthams of the temple before worshipping the Lord and the goddess. Many also give clothes, food or even a cow in charity, as they can afford. Every new moon draws pilgrims, and Thai Amavasai, Aadi Amavasai and Mahalaya Amavasai in Purattasi bring them in lakhs. Devotees also worship the temple's Bhairava to be rid of past wrongs. These are practices of faith, and no result is promised.