செட்டிகுளம் ஏகாம்பரேஸ்வரர் கோயில்

ஊரை நெருங்கும் முன்பே வானத்தைத் தொட்டு நிற்கும் நூறு அடி ராஜகோபுரம் வரவேற்கிறது. சுற்றுவட்டாரத்தில் எங்கு நின்றாலும், பத்து மைல் தள்ளியிருந்தாலும், அது தலை நிமிர்ந்து தெரியும். உள்ளே கருவறையில் தானாகத் தோன்றிய லிங்க வடிவில் ஈசன், ஏகாம்பரேஸ்வரர். பேரொளிக்கு நடுவே வெளிப்பட்டவர் என்பதால் 'ஜோதி லிங்கம்' என்றும் அவரை அழைப்பார்கள். அம்பாள் காமாட்சிக்கு வடக்குப் பக்கம், குபேர திசையான மூலையில், தனியாக ஒரு கோயிலே இருக்கிறது; ஈசனுக்கு இடது கைப் பக்கம் அது. அவளைச் சுற்றிய சுவர் மாடங்களில் திருமகளும் கலைமகளும் நிற்கிறார்கள். திருவிழாக் காலங்களில் வீதி வலம் வருபவர் சோமாஸ்கந்தர்.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: ஒரு காலத்தில் இந்த இடம் முழுக்கக் கடம்ப மரங்கள் அடர்ந்த காடு. வணிகன் ஒருவன் இருட்டில் அங்கே தங்க வேண்டிய நிலை வந்தது. சரியாக நள்ளிரவு; திடீரென்று அவன் எதிரே நெருப்புத் தூண் ஒன்று எழுந்தது. அந்த ஒளிக்குள் லிங்கம் ஒன்று தெரிந்தது; வானவர்களும் ரிஷிகளும் அதை வணங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். உடல் சிலிர்த்த அவன் நேராக அரசனிடம் ஓடினான். அதே நாட்களில் பாண்டிய நாட்டு மன்னன் குலசேகரன் சோழனுக்கு விருந்தாளியாக வந்து தங்கியிருந்தான்; செய்தி கேட்ட அவனும் சோழனோடு புறப்பட்டான். காட்டுக்குள் இருவரும் நுழைந்தபோது, சிவந்த கரும்புத் தண்டைக் கைத்தடியாக ஊன்றியபடி ஒரு கிழவர் எதிரே வந்தார். மண்ணுக்குள் லிங்கம் புதைந்திருந்த இடத்தைக் காட்டிவிட்டு, கண நேரத்தில் ஒளியாகி மறைந்துவிட்டார். அந்த ஒளி போன கிழக்குத் திசையில் கண்ணை ஓட்டினால், அங்கே ஒரு குன்றின் உச்சியில் கையில் தண்டத்துடன் முருகன்! மனம் நெகிழ்ந்த சோழனும் பாண்டியனும் சேர்ந்து, கீழே ஈசனுக்கு ஒரு கோயிலும் மேலே குமரனுக்கு ஒரு கோயிலும் எழுப்பினார்கள். அதன் நினைவாக, அரசுக் கணக்கில் இந்த இரண்டு கோயில்களும் இன்றைக்கும் ஒரே பெயரில்தான் பதிவாகியிருக்கின்றன. இரண்டரை கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்கும் அந்தக் குன்றில் முருகன் வேல் பிடிக்கவில்லை, கரும்பு பிடித்திருக்கிறான். மலையிலிருந்து மேற்கே திரும்பி, கீழே இருக்கும் ஈசனையே பார்த்துக்கொண்டு நிற்கிறான். மலையடிவாரக் கோயிலின் காமாட்சியைப் பாருங்கள், அம்பாளின் வழக்கமான கரும்பு அவள் கையில் இருக்காது; அது முருகன் கைக்குப் போய்விட்டது போல! மலைக் கோயிலின் உச்சி வரை வண்டியிலேயே ஏறிவிடலாம்.

இந்தக் கோயிலுக்கு ஊர் தாண்டியும் பெயர் வாங்கித் தந்தது குபேரன்தான். ஈசனின் முன் மண்டபம், அம்பாளின் முன் மண்டபம் இரண்டின் கல் தூண்களிலும், மூலவர் கருவறையின் வெளிச்சுவர் மாடங்களிலும் தேடித் தேடிப் பார்த்தால் பன்னிரண்டு ராசிக்கும் பன்னிரண்டு குபேரச் சிற்பங்கள் கண்ணில் படும். அவனுக்கு வாகனம் மீன்; அதனால் இங்கே எல்லாக் குபேரனும் மீனின் முதுகில்தான், ஆனால் ஒருவர் போல் ஒருவர் இல்லாமல் விதவிதமான தோற்றத்தில். ராஜகோபுரத்திலும் ஒரு மகா குபேரன் உண்டு; கூட்டிப் பார்த்தால் மொத்தம் பதின்மூன்று. வளாகத்துக்குள் குபேரனுக்கு என்றே ஒரு தனிச் சன்னதி 2012-இல் கட்டப்பட்டது.

கல்லில் செதுக்கிய அதிசயங்களை ரசிக்க வருபவர்களும் ஏமாந்து திரும்ப மாட்டார்கள். உட்பிரகார மண்டபத்தின் பத்துத் தூண்களைக் காய்ந்த சந்தனக் குச்சியால் மெல்லத் தட்டிப் பாருங்கள்; ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு ஸ்வரம் பாடும். ஸ்தபன மண்டபத்தில் வடக்குப் பக்கக் காவலர் தூணுக்குப் பின்னால் ஒரு புதிர்ச் சிற்பம் உண்டு: ஒரே தலை, இந்தப் பக்கம் நின்றால் யானை, அந்தப் பக்கம் நின்றால் காளை. ஐந்து தலைப் பாம்பு குடை பிடிக்க அமர்ந்திருக்கும் விநாயகருக்கு வரகுண கணபதி என்று பெயர்; தன்னை நாடி வருபவருக்கு நற்குணம் அருள்பவர் அவர். மேற்குச் சுற்றில், கூர் வேல் வடிவில் செதுக்கிய பின்னணிக்குள், தேவியர் இருவருடன் மயில் ஏறி நிற்கிறார் சுப்பிரமணியர். சுற்றுப் பிரகாரத்தை வலம் வரும்போது அறுபத்து மூன்று நாயன்மார், காசி விசுவநாதர், நவகோள்கள், பைரவர், சூரியன் எல்லோரையும் ஒரே சுற்றில் தரிசித்துவிடலாம். ஒவ்வொரு ஆண்டும் பங்குனி 19, 20, 21 தேதிகளில் விடிந்த சற்று நேரத்தில் கதிரவனின் ஒளி நேராக லிங்கத்தைத் தொடுகிறது. தல விருட்சம் வில்வம்; தீர்த்தம் பிரம்ம தீர்த்தம்.

கோயில் பிறந்த கதையை மேலே உள்ள தல புராணமே சொல்லிவிடுகிறது; அதில் வரும் பாண்டிய மன்னன் குலசேகரனின் நினைவு இந்தக் கோயிலோடு பிணைந்தே இருக்கிறது. இன்று நாம் பார்க்கும் கட்டடத்திலும் பாண்டியர் கைவண்ணம்தான் தூக்கலாகத் தெரிகிறது. ஏழு அடுக்கு ராஜகோபுரத்தை எழுப்பியவர்கள் அவர்கள்; மகா மண்டபத்தின் தூண்களில் இருக்கும் சிற்பங்களும் அவர்கள் காலத்தவை. சிற்பத் தூண்கள் நிறைந்த பெரிய மண்டபமும் இங்கே உண்டு. கோயிலைப் பராந்தக சோழன் (கி.பி. 907-955) காலத்தோடு இணைக்கும் குறிப்பும் உண்டு; ஆனால் தல புராணத்தின் சோழ, பாண்டிய மன்னர்களின் காலம் அதோடு பொருந்துவதில்லை. 2012-இல் செட்டிகுளத்தில் பிறந்து வளர்ந்த ஒரு குடும்பம் வளாகத்துக்குள் குபேரனுக்குத் தனிச் சன்னதி அமைத்துக் கொடுத்தது. இப்போது கோயில் தமிழக அறநிலையத் துறையின் பொறுப்பில் இருக்கிறது.

இங்கே வருபவர்களில் பெரும்பாலோர் கேட்பது இரண்டே: கையில் பணம் தங்க வேண்டும், கடன் தொல்லை விலக வேண்டும். தன் ராசிக் குபேரன் எந்தத் தூணில் இருக்கிறான் என்று தேடிக் கண்டுபிடித்து, வெள்ளிக்கிழமையோ சுக்கிர ஹோரையோ பார்த்து அவனுக்குப் பூஜை செய்வது பலரின் வழக்கம். ஆண்டுக்கு இரண்டு முறை, தீபாவளி சமயத்து அமாவாசையிலும் அட்சய திருதியையிலும், பதின்மூன்று குபேரனுக்கும் ஒரே நாளில் விசேஷ அபிஷேகம் நடக்கும். கல்யாணம் கைகூடவும் வீட்டில் மழலைச் சத்தம் கேட்கவும் வேண்டுவோர், வரகுண கணபதிக்குப் பாலில் செய்த பாயசம் நைவேத்யம் செய்து அருகம்புல் மாலையைச் சாற்றுகிறார்கள். பங்குனியில் சூரிய ஒளி லிங்கத்தைத் தொடும் அந்த மூன்று காலைப் பொழுதிலும் ஈசனுக்குச் சிறப்பு அபிஷேகம்; அந்த அபிஷேக நீரை, மடி நிறையக் குழந்தை வேண்டி வந்த பெண்களுக்கு மட்டுமே பிரசாதமாகக் கொடுக்கிறார்கள். நோய், கோர்ட் வழக்கு, கைவிட்டுப் போன பொருள், தொழில் நெருக்கடி என்று எந்தக் கவலையுடனும் ஈசனிடம் வருவோர் உண்டு. வேண்டுதல் நிறைவேறியவர்கள் சுவாமிக்கு வேட்டியும் அம்பாளுக்குச் சேலையும் சாற்றுவார்கள்; பாலும் தயிரும் இளநீரும் சந்தனமும் கொண்டு அபிஷேகம் செய்வார்கள்; வருபவர்களுக்கு அன்னதானமும் செய்வார்கள். இவையெல்லாம் நம்பிக்கை சார்ந்த வழிபாடுகள்; பலனுக்கு யாரும் உத்தரவாதம் தர முடியாது. குழந்தைப்பேறு, உடல்நலம் தொடர்பான சிக்கல்களுக்கு மருத்துவரைப் பார்ப்பதும் அவசியம்.