திருக்கடையூர் அமிர்தகடேஸ்வரர் – அபிராமி கோயில்

மேற்கு நோக்கிய பெரிய ராஜகோபுரத்தின் சுதைச் சிற்பங்களில் இந்த ஊரின் கதைகளையெல்லாம் படித்துவிடலாம். உள்ளே போனால் ஒரு திருமண வீட்டின் கலகலப்பு: பட்டு வேட்டியும் பட்டுப் புடவையுமாக மாலை மாற்றிக்கொள்ளும் வயதான தம்பதியர், சுற்றி நிற்கும் பிள்ளைகளும் பேரக்குழந்தைகளும். சுமார் பதினோரு ஏக்கர் பரப்பில் ஐந்து பிராகாரங்கள். மூலஸ்தானத்தில் யாரும் செதுக்காமல் தானாக எழுந்த அமிர்தகடேஸ்வரர். கண்ணை நிறுத்திக் கவனித்தால், அவருக்குப் பின்னால் இரண்டாவதாக ஒரு லிங்க உருவம் பிம்பம் போல மின்னுவதைக் காணலாம். அம்பாள் அபிராமிக்குக் கிழக்கு நோக்கிய தனிச் சன்னிதி, நுழைவுக் கோபுரத்துக்கு அருகே.

ஊர்ப் பெயருக்கு ஒரு குடம் காரணம். பாற்கடலைக் கடைந்து எடுத்த அமுதத்தைப் பருகத் தேவர்கள் இங்கே கொண்டு வந்தார்கள்; ஆனால் முதலில் விநாயகரை வணங்க மறந்தார்கள். கோபித்த பிள்ளையார் அமுதக் குடத்தை ஒளித்து வைத்தார். தவறை உணர்ந்து அவரை வணங்கிய பின்தான் குடம் கிடைத்தது. ஈசனை வணங்கக் குடத்தை இறக்கி வைத்தார்கள்; எடுக்கப் போனபோது அந்த இடத்தில் லிங்கம் எழுந்து நின்றது. "கடம்" என்றால் குடம்; அமுதக் குடத்தின் ஈசன் அமிர்தகடேஸ்வரர். அன்னையைத் தொழாமல் அப்பனின் பூஜை நிறைவு பெறாதே; தேவி வடிவம் எதுவும் கையில் இல்லாத நாராயணன், தன் மார்பில் இருந்த நகைகளைக் கழற்றி வைத்தார். அந்த அணிகலன்களிலிருந்தே எழுந்தவள் அபிராமி. அதனால் இங்கே திருமாலை அம்பிகையின் தாயாகவும் போற்றுகிறார்கள்.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: மிருகண்டு முனிவருக்கும் மருத்துவதிக்கும் நீண்ட காலம் பிள்ளை இல்லை. கடுந்தவத்துக்குப் பின் ஈசன் இரண்டு வழிகளை முன்வைத்தார்: நீண்ட நாள் வாழும் மந்தமான மகன், அல்லது பதினாறு வயது வரை மட்டுமே வாழும் அறிவாளி மகன். பெற்றோர் இரண்டாவதைத் தேர்ந்தார்கள். மார்க்கண்டேயன் வளர வளர அவனது சிவபக்தியும் வளர்ந்தது. தனக்குக் குறித்த நாள் நெருங்குவது தெரிந்ததும், ஊர் ஊராக அலைந்து ஈசனைத் தொழுதான்; நூற்றேழு கோயில்கள் முடிந்து, அடுத்த அடி வைத்த இடம் கடவூர். அதே நாளில் அவன் கணக்கும் முடிந்தது. எமனே நேரில் வந்து பாசக்கயிற்றை வீசினான். பயந்துபோன பாலகன் ஈசனின் திருமேனியை இரு கைகளாலும் அணைத்துக்கொண்டான். கயிறு அவனோடு லிங்கத்தையும் சேர்த்து இறுக்கியது. தன்னையும் சேர்த்துக் கட்டிய அந்தத் துணிச்சலைக் கண்டு லிங்கத்திலிருந்து வெடித்து எழுந்தார் ஈசன். இடது பாதத்தால் ஓங்கி ஒரு உதை; சூலத்தின் ஒரு குத்து; காலன் சரிந்தான். சிறுவனுக்கோ வயது ஏறவே ஏறாத வரம்: என்றென்றும் பதினாறு. ஆனால் சாவு நின்றுபோன உலகில் பிறப்பு மட்டும் தொடர்ந்தது; மக்கள் பெருகிப் பூமி மூச்சுத் திணறினாள். அவள் கண்ணீர் விட்டு வேண்டியதும் கோபம் தணிந்த பரமன் காலனை மீண்டும் எழுப்பினார். காலனின் முடிவும் மறுபிறப்பும் ஒரே மண்ணில் நடந்த கதை இது.

அந்த நாளின் நினைவுச் சின்னங்களைக் கோயிலில் இப்போதும் காட்டுவார்கள். பாசம் இறுக்கிய இடத்தில் ஒரு கோடு இன்னும் ஈசனின் மேனியில் தங்கியிருக்கிறது, பாலைச் சொரியும் அபிஷேக நேரத்தில் மட்டுமே அது வெளிப்படும். கருவறை அருகே தனிச் சன்னிதியில் காலசம்ஹார மூர்த்தி: முகத்தில் கோபமும் கம்பீரமும், வலக்கால் ஊன்றி இடக்கால் உயர்த்தி, கீழ்நோக்கிப் பாயும் சூலம், எமனை எச்சரிப்பது போல உயர்ந்த ஆள்காட்டி விரல். அவர் காலடியில் கிடக்கும் காலனோ சாதாரண நாட்களில் மறைந்தே இருப்பான்; பூஜை வேளையில் பீடத்தைத் திறக்கும்போதுதான் காலடியில் அவன் தெரிவான். மார்க்கண்டேயன் அபிஷேகத்துக்காக வடக்கே காசி வரை போய் நீர் சுமந்து வந்தான்; அவன் சிரமம் பார்த்த ஈசன், பக்கத்திலுள்ள திருக்கடவூர் மயானத்தில் ஒரு கிணற்றுக்குள்ளேயே கங்கையை ஊற்றெடுக்கச் செய்தார். அந்தக் கங்கைத் தீர்த்தமே இன்றும் சுவாமியின் அபிஷேகத்துக்கு வருகிறது; தை மாத அசுவினி நாளில் மட்டும் பக்தர்கள் அதில் நீராடலாம். அந்த நீரோடு வந்த பிஞ்சிலம் என்ற சாதிமல்லிக் கொடி ஆண்டு முழுக்கப் பூக்கும்; அதன் பூ சுவாமிக்கு மட்டுமே.

இங்கே நவகிரகச் சன்னிதி கிடையாது. ஒன்பது கோள்களின் தொல்லைக்குப் பரிகாரம் தேடி வருவோர், எமனை அடக்கியவரின் சன்னிதியிலேயே அதை முடித்துக்கொள்கிறார்கள். இங்கே தரிசனத்துக்கு ஒரு வரிசை உண்டு: பாவம் போக்கும் ஈசன் (அகத்தியர் பூசித்தவர்), புண்ணியம் சேர்க்கும் ஈசன் (புலஸ்தியர் பூசித்தவர்) இருவரையும் முதலில் கும்பிட்டுவிட்டுத்தான் மூலவரிடம் போக வேண்டும். சிதம்பர ரகசியம் போல இங்கேயும் ஒரு ரகசியம் இருக்கிறது: மூலவருக்கு வலப்பக்கச் சுவரில் பதித்த யந்திரத் தகடு. அமுதத்தை ஒளித்த அதே பிள்ளையார், தும்பிக்கையில் குடத்தோடு வெளிச் சுற்றில் நந்தியின் அருகே நிற்கிறார்; "கள்ள வாரணர்" என்று அவருக்குப் பெயர், ஆனைமுகனின் ஆறு படைவீடுகளில் மூன்றாம் வீடு. பார்வதி தன் செல்லப் பிள்ளை முருகனை வலப்புறம் மடியில் உட்கார வைத்துக் கொஞ்சும் கோலத்தில் குகாம்பிகையாக ஒரு சன்னிதியில் இருக்கிறாள்; வில்வ விதை ஒரு நாழிகைக்குள் முளைத்த மண்ணில் நான்முகனுக்குப் பாடம் சொன்ன ஆதி ஈசன் இன்னொரு சன்னிதி; திருமகளோடு அமுதப் பெருமாளுக்கும் இந்த வளாகத்தில் இடம் உண்டு.

அபிராமியின் கதை இல்லாமல் திருக்கடையூர் முழுமையடையாது. இந்த ஊர் அர்ச்சகர் சுப்பிரமணியன், எங்கு பார்த்தாலும் அபிராமியையே கண்டவர். ஒரு அமாவாசை நாளில் கோயிலுக்கு வந்த சரபோஜி மன்னன், தியானத்தில் இருந்த அவரிடம் "இன்று என்ன திதி?" என்று கேட்டான். அம்பிகையின் ஒளிமுகத்தை நிலவாக நினைத்தவர் "பௌர்ணமி" என்றார். இன்றிரவு நிலவு வராவிட்டால் தீயில் இடுவேன் என்றான் மன்னன். தீ மூட்டிய குழியின் மேல் நின்று சுப்பிரமணியன் அம்பிகையைப் பாடத் தொடங்கினார்; ஒரு பாடலின் கடைசிச் சொல் அடுத்த பாடலின் முதல் சொல்லாக, நூறு பாடல்கள். எழுபத்தொன்பதாவது பாட்டு ஒலித்தபோது தேவி நேரில் வந்தாள்; செவியில் அணிந்திருந்த நகையைக் கழற்றி ஆகாயத்தில் எறிந்தாள்; அது முழு நிலவாக ஒளிர்ந்தது. அன்றுமுதல் அவர் அபிராமி பட்டர்; மன்னன் அவருக்குச் சீடனானான். அந்தப் பாடல்களே அபிராமி அந்தாதி. தல மரம் வில்வம்; அமிர்த புஷ்கரணியும் கங்கைத் தீர்த்தமும் முக்கிய நீர்நிலைகள்.

The stucco figures on the great west-facing rajagopuram tell most of Thirukadaiyur's stories before you step inside. Inside, it feels like a wedding house: elderly couples in silk exchanging garlands, ringed by their children and grandchildren. The temple spreads over about eleven acres with five prakarams. In the sanctum Amirthaghateswarar is a svayambhu lingam, and if you look closely a second lingam seems to stand behind it like a reflection. Abhirami has her own east-facing shrine near the entrance tower.

The town is named after a pot. The gods brought the nectar churned from the ocean of milk here to drink it, but forgot to worship Ganesha first. Offended, he hid the pot, and only when they made amends did they get it back. Where they set it down for Shiva puja, a lingam rose: "kadam" is a pot, and the Lord of the nectar pot is Amirthaghateswarar. Because Shiva puja also requires worship of the goddess, Vishnu laid down his ornaments before serving the nectar, and Abhirami emerged from them. So here Vishnu is honoured as the goddess's mother as well.

The temple legend goes like this. The sage Mrikandu and his wife Marudvati had long been childless. After hard penance Shiva gave them a choice: a dull son who would live long, or a brilliant son who would live only to sixteen. They chose the second. Markandeya's devotion grew with him. Knowing his fate, he went from shrine to shrine, worshipping at 107 Shiva temples, and came to Thirukadaiyur as the 108th on the very day his time ran out. Yama came in person and threw his noose. The boy ran and threw his arms around the lingam, and the noose bound the lingam along with him. "You would drag me too?" Shiva roared, kicked Yama with his left foot and struck him down with the trident, and blessed Markandeya to stay sixteen for ever. With Yama gone, nobody on earth died, until the earth goddess, crushed by the weight, pleaded with Shiva, and he gave Yama his life back. Death was taken and given back at the same spot.

Traces of that story are still pointed out. The lingam bears a scar from the noose, visible only during the milk abhishekam. Near the sanctum, the bronze Kalasamhara Murthy stands with fury on his face, right foot planted and left raised, trident thrust downward and forefinger lifted in warning; Yama lies beneath him but is seen only when the pedestal is opened at puja. When Markandeya fetched Ganga water from Kashi for his worship, Shiva made the Ganga well up in a well near the Brahmapureeswarar temple at the cremation ground nearby. That Ganga Theertham still supplies the Lord's abhishekam, and devotees may bathe in it only on the Aswini star day of Thai. The pinjilam jasmine that came with the water flowers all year, and its blossoms are offered only to the Lord.

There is no Navagraha shrine; those seeking planetary relief worship Kalasamhara Murthy instead. Custom asks you to begin with Papakareswarar, worshipped by Agastya, and Punniyakareswarar, worshipped by Pulastya. A yantra plate on the wall to the Lord's right is called the "secret of Thirukadaiyur". Near the Nandi in the outer prakaram is Kalla Varana Pillaiyar, holding the nectar pot in his trunk, the third of Ganesha's six abodes. Gugambikai, the goddess with Murugan on her right knee, Adi Vilvavananathar, who taught Brahma where a bilva seed sprouted within a nazhigai, and Amirtha Narayana Perumal with Amirthavalli also have shrines.

Thirukadaiyur is also Abhirami Pattar's town. Subramanian, a priest here, saw the goddess everywhere. On a new-moon day King Serfoji came to the temple and asked the meditating priest what day of the lunar month it was. Seeing the goddess's shining face, he answered: full moon. The king ordered him burnt if no moon rose that night. Standing over the fire pit, Subramanian began to sing to Abhirami, a hundred verses chained so that each ends with the word the next begins with. At the seventy-ninth the goddess appeared and flung her earring into the sky, where it blazed as the full moon. From that night he was known as Abhirami Pattar, and Serfoji sat at his feet as a pupil; the verses are the Abhirami Anthathi. The sacred tree is the bilva, and the Amirtha Pushkarani and Ganga Theertham are the main waters.

பொருள்: இசை பொலியும் நான்கு வேதங்களையும் பாடி ஆடுபவர்; ஊர் ஊராகக் கையேந்தி உணவு வாங்கித் திரியும் ஆண்டி; நுதலில் நெருப்புக் கண், சடையில் நிலாத் துண்டு; வெண்ணீறு பூசியவர். இப்படிப்பட்டவர் வேறு யார், கடவூரின் வீரச் சன்னிதியில் குடிகொண்ட ஹரன்தானே என்று வியப்போடு கேட்கிறது பாடல்.

Meaning: He sings the four Vedas, rich with melody, and dances; he wanders from town to town taking alms; he has the shining eye on his forehead and the white crescent that glows in the sky; he is smeared with white ash. Is he not Haran of Veerattanam in Kadavur, asks Sambandar in wonder.

தேவார மூவரும் இந்தத் தலத்தைப் பாடியிருக்கிறார்கள்: சம்பந்தர் பதினொரு பாடல்கள், அப்பர் முப்பத்தொன்று, சுந்தரர் பத்து. காவிரியின் தென்கரையில் தேவாரம் பெற்ற தலங்களில் இதுவும் ஒன்று; சிவன் தன் வீரத்தைக் காட்டிய எட்டு வீரட்டானங்களில் ஒன்று. அறுபத்துமூவரில் இருவருக்கு இது முக்தித் தலம்: காரியாரும், குங்கிலியம் புகைத்தே பெயர் பெற்ற கலயனாரும். வறுமையிலும் மனைவியின் தாலியை விற்றுக் கோயிலுக்குக் குங்கிலியம் வாங்கிய கலயரின் வீடு நெல்லால் நிறைந்தது இங்கேதான்.

சோழர் கல்வெட்டுகள் கோயிலின் வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்கின்றன. முதலாம் ராஜராஜனின் பதின்மூன்றாம் ஆட்சியாண்டில் ஒரு வணிகர் நில தானத்துக்கு ஈடாக நெல் வழங்க ஒப்புக்கொண்டார். ராஜேந்திர சோழன் எட்டு நாள் ஆண்டு விழாவுக்கு நெல் அளித்தான். 1054இல், ராஜாதிராஜனின் காலத்தில், பதினேழு அடியார்களுக்கு உணவளிக்க ஒருவர் நிலம் தந்தார். முதலாம் குலோத்துங்கன் (1075–1120) காலத்தில் ஐம்பது ஆண்டுகள் தரிசாகக் கிடந்த நிலத்தைத் திருக்கடவூர் மகாசபை விற்றது; அதே காலத்தில்தான் செங்கல் சுவர்கள் கருங்கல்லாக மாறி, முன் மண்டபம் எழுந்தது. இரண்டாம் ராஜராஜனின் கல்வெட்டு ஒன்று, முறைகேடு செய்த ஒரு கோயில் காப்பாளரின் நிலம் பறிமுதல் செய்யப்பட்டதைச் சொல்கிறது. நாட்டியம், நாடகம், இசைக்கான கொடைகளைப் பற்றிய கல்வெட்டுகளும் பல உண்டு. பின்னர் தஞ்சை நாயக்கர்கள் கோயிலை விரிவுபடுத்தினர். இன்று கோயிலைத் தருமபுர ஆதீனம் நிர்வகிக்கிறது.

All three Thevaram poets sang this shrine: eleven verses by Sambandar, thirty-one by Appar and ten by Sundarar. It is one of the Thevaram temples on the south bank of the Kaveri and one of the eight Veerattanams that celebrate Shiva's feats of valour. Two Nayanmars, Kungiliya Kalayar and Kari Nayanar, worshipped here and attained liberation; it was here that Kalayar, who sold his wife's gold to buy incense for the temple, found his house filled with grain.

Chola inscriptions trace the temple's life. The oldest, from Rajaraja I's thirteenth year, records a merchant who took temple land and promised paddy in exchange. Rajendra Chola gave paddy for an eight-day annual festival, and in 1054, under Rajadhiraja, a devotee gave land to feed seventeen devotees. Under Kulothunga I (1075–1120) the Mahasabha of Thirukadavur sold land that had lain fallow for fifty years, and in the same reign the brick walls were rebuilt in stone and the front mandapam was added. A record of Rajaraja II tells of lands taken from a temple custodian for misconduct, and many others record gifts for dance, drama and music. The Thanjavur Nayaks later enlarged the temple, which is run today by the Dharmapuram Adheenam.

ஆயுளைக் கொண்டாடும் சடங்குகளுக்குத் தமிழகத்தில் முதலிடம் இந்தக் கோயிலுக்குத்தான். ஐம்பத்தொன்பது முடிந்து அறுபது தொடங்கும்போது உக்ரரத சாந்தி, அறுபது நிறைவில் சஷ்டியப்த பூர்த்தி (மணிவிழா), எழுபதில் பீமரத சாந்தி, எண்பதில் சதாபிஷேகம், தொண்ணூறில் கனகாபிஷேகம், நூறில் பூர்ணாபிஷேகம் என்று வயதுக்கேற்ற விழாக்களைத் தம்பதியர் இங்கே செய்துகொள்கிறார்கள். சடங்கின் அமைப்பு இது: வரிசையாகப் பதினாறு கும்பங்கள், ஒன்பது வகைத் தானியங்கள் மேல் ஒன்பது கோள்களுக்கான ஆவாகனம், ஆயுளுக்கான வேள்வி; இறுதியில் கும்ப நீரால் தம்பதியருக்கு நீராட்டு. வேறு ஊர்களில் போல நல்ல நாள் தேட வேண்டிய அவசியம் இந்த ஊரில் இல்லை; கணவர் பிறந்த நட்சத்திரம் வரும் நாளைத் தேர்வது மட்டும் பழக்கம். விழா முடிந்ததும் மயானத்தில் உள்ள நான்முகன் வழிபட்ட ஈசனையும் தரிசித்துவிட்டுத் திரும்புகிறார்கள். பொன்விழாத் திருமண நாளைக் கொண்டாடவும் தம்பதியர் இங்கே வருவதுண்டு. நோய் தீர சுவாமிக்குச் சங்காபிஷேகம், பிள்ளைப் பேறுக்கு ருத்ராபிஷேகம், திருமணம் கைகூடக் கல்யாண மாலை சாத்துதல், அம்பாளுக்குப் புடவை, சந்தனக் காப்பு என்று நேர்த்திக்கடன்கள் பல. மாங்கல்யத்துக்குக் குறை என்று ஜாதகம் சொன்னால், பெண்கள் ஒரு புதிய மங்கல நாணை அபிராமியின் திருவடியில் வைத்து எடுத்து அணிந்துகொண்டு, இத்தனை நாள் கழுத்தில் கிடந்ததைத் தேவியின் உண்டியலிலேயே சேர்த்துவிடுகிறார்கள். இவை பக்தியின் வழிபாட்டு முறைகள்; உடல்நலக் குறைக்கு மருத்துவச் சிகிச்சைக்கு இவை மாற்று அல்ல, எந்தப் பலனுக்கும் உறுதியும் இல்லை.

No temple in Tamil Nadu is better known for rites that celebrate a long life. Couples come for the rite that suits their age: Ugraratha Shanti as the husband turns sixty, Shashtiabdapurthi (Manivizha) when he completes sixty, Bheemaratha Shanti at seventy, Sathabhishekam at eighty, Kanakabhishekam at ninety and Poornabhishekam at a hundred. Sixteen kalasams are set out with the nine planets invoked over nine grains, an Ayushya Homam is performed, and the kalasam water is poured over the couple. No auspicious day needs to be fixed for these rites here, though the husband's birth-star day is the custom, and couples then worship at the nearby Brahmapureeswarar temple. Many come for fiftieth wedding anniversaries too. Other offerings include Sankhabhishekam for recovery from illness, Rudrabhishekam for a child, a wedding garland for a marriage to come through, and a sari or sandal paste for the goddess. Women with mangalya dosham place a new thali at Abhirami's feet, tie it on and offer the old one. These are acts of devotion: they do not replace medical treatment, and no result is promised.