காஞ்சிபுரம் காமாட்சி அம்மன் கோயில்

காஞ்சியின் நெரிசலான தெருக்களுக்கு நடுவே நுழைந்ததும், யானையும் பசுவும் நிற்கும் முற்றமே முதலில் வரவேற்கும்; தினமும் விடியற்காலை ஐந்து மணிக்குக் கோயில் யானை பிளிறி வணங்கியபின்தான் பூஜை தொடங்குகிறது. முதல் சுற்றின் நடுவில் காயத்ரி மண்டபம். அதன் இருபத்து நான்கு தூண்கள் அந்த மந்திரத்தின் இருபத்து நான்கு எழுத்துகள். அந்த மண்டபத்தின் நடுநாயகமாக, படைத்தல் முதல் அருளல் வரை ஐந்து தொழில்களின் தலைவர்களையே தனக்கு ஆசனமாக்கிக்கொண்டு, தென்கிழக்கு மூலையைப் பார்த்தபடி இருக்கிறாள் அன்னை. அவள் ஏந்தியிருப்பவை கயிறு, யானைத் தோட்டி, கரும்பால் ஆன வில், பூக்களால் ஆன அம்பு. அவள் முன்னே தரையில் ஸ்ரீசக்கரம். பக்தர்கள் அவளை லலிதை என்றும் ராஜராஜேஸ்வரி என்றும் திரிபுரை என்றும் பல பெயர்களால் கூப்பிடுகிறார்கள்.

தல புராணம் இப்படிச் செல்கிறது: பண்டாசுரன் என்ற அரக்கன், யாரையும் வெல்லவும், தோற்றவரின் வலிமையைத் தனதாக்கவும் வரம் பெற்றிருந்தான். ஒன்பது வயதுச் சிறுமியின் கையால் மட்டுமே அவனுக்கு முடிவு என்பது ஒன்றுதான் அவன் கவசத்தில் இருந்த ஓட்டை. தேவர்கள் கிளிகளாக உருமாறி இங்கிருந்த செண்பக மரங்களில் அமர்ந்து அன்னையை நோக்கித் தவம் இருந்தார்கள். அவள் இங்குள்ள பில வாசல் வழியே வெளிப்பட்டு அவனை அழித்தாள்; பிறகு இதே இடத்தில் தங்கிவிட்டாள். அப்போது அவள் கோபம் தணியவில்லை. ஆதிசங்கரர் வந்து அவள் முன் ஸ்ரீசக்கரத்தை நிறுவினார்; அந்த உக்கிரம் கருணையாகக் கனிந்தது. சங்கரருக்குப் பல யுகங்கள் முன்னால், அவளை முதன்முதலாகக் கண்ணாரக் கண்டவர் கோபத்துக்குப் பெயர்போன அந்த முனிவர்; இன்றைய மூலச் சிலையை நிறுவியவரும் அவரே. அவர் இயற்றிய லலிதா ஸ்தவரத்னம் இவளைப் பற்றியது. சங்கரரின் 'ஆனந்த லஹரி' துதி பிறந்ததும் இவள் முன்னிலையில்தான்.

இங்கே ஒருத்தி அல்ல, ஐந்து காமாட்சிகள். மூலவரான காமகோடி காமாட்சி; கருவறைக்குள்ளேயே வலப்புறம், பில வாசல் அருகே ஒற்றைக் காலில் தவம் செய்யும் தபஸ் காமாட்சி (பலர் இவளைக் கவனிக்காமலேயே திரும்பிவிடுகிறார்கள்); இடப்புறம் அரூப லட்சுமியான அஞ்சன காமாட்சி; இரண்டாம் சுற்றில் தங்கக் காமாட்சி எனும் பங்காரு காமாட்சி; ஊர்வலம் வரும் உற்சவ காமாட்சி. அம்பாளுக்கு நேர் எதிரே, கைகூப்பி நிற்கிறார் துண்டீர மகாராஜா. பிள்ளை இல்லாமல் தவித்த ஆகாசபூபதி மன்னனுக்கு அன்னை தன் மகன் கணபதியையே மகனாகத் தந்தாள்; அவன் துண்டீரன் என்ற பெயரில் ஆண்டதால்தான் இந்த மண்ணுக்குத் தொண்டை மண்டலம் என்று பெயர். அவர் சன்னிதிக்குப் பேசாமல், மௌனமாகத்தான் போக வேண்டும். மையக் கருவறையை நோக்கி நடக்கும் பாதையில், சோறு படைக்கும் அன்னைக்கு ஒரு சிறு சன்னிதி. அங்கே ஒரு சிறிய 'பிச்சை வாசல்' உண்டு; அதன் முன் இரு கைகளையும் ஏந்தி, 'பவதி பிக்ஷாம் தேஹி' என்று உணவு யாசித்து வணங்குவது இங்கு வருவோரின் பழக்கம். சுற்றி நடந்தால் கலைமகள், சியாமளை, வாராகி, மாதொருபாகன், சாஸ்தா என இன்னும் பல தெய்வங்களையும், அம்பாளைப் போற்றிய அந்த இரு முனிவர்களையும் தனித்தனி மாடங்களில் சந்திக்கலாம்; மூன்றாம் சுற்றில் ஹயக்ரீவரும் அகத்தியரும் இருக்கிறார்கள்.

இந்த ஊரின் ஒரு வினோதம்: ஈசனுக்கு எத்தனையோ ஆலயங்கள் இருந்தும், அவற்றில் எதிலும் தேவிக்கென்று தனி அறை இல்லை; அந்த இடத்தை நிரப்புவது காமாட்சி ஒருத்திதான். ஊரில் எந்தக் கோயிலில் விழா நடந்தாலும், உற்சவர் தன் கோயிலைச் சுற்றாமல் காமாட்சி கோயிலைச் சுற்றித்தான் வருவார். வைணவர்கள் போற்றும் நூற்றெட்டுத் தலங்களில் ஒன்றான திருக்கள்வனூரும் இதே வளாகத்துக்குள், அம்மனின் அண்ணனாக நின்றுகொண்டிருக்கிறது. தல மரம் செண்பகம்.

கோயிலின் தொடக்கம் காஞ்சியைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்ட பல்லவர் காலம், ஐந்தாம் நூற்றாண்டுக்கும் எட்டாம் நூற்றாண்டுக்கும் இடையில். பதினான்காம், பதினேழாம் நூற்றாண்டுகளில் கட்டடம் மாற்றி அமைக்கப்பட்டது; இன்று ஏறக்குறைய ஐந்து ஏக்கர் பரப்பில் நான்கு திசைகளிலும் கோபுரங்களுடன் நிற்கிறது. சக்தி பீடங்களில் இது காமகோடி பீடம்; சதி தேவியின் நாபி விழுந்த இடமாக நாபி பீடம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. துர்வாசர் இரண்டாயிரம், பரசுராமர் ஆயிரத்து ஐந்நூறு, தௌம்யர் ஆயிரம், ஆதிசங்கரர் ஐந்நூறு என நான்கு யுகங்களிலும் சுலோகங்களால் பாடப்பட்டவள் இவள். படையெடுப்புக் காலத்தில் காமாட்சி தாசர் என்ற அடியவர் பங்காரு காமாட்சியின் தங்கச் சிலையைத் தஞ்சாவூருக்குக் கொண்டு சென்றார்; இங்கே இப்போது இருப்பது பஞ்சலோகச் சிலை. திருக்கள்வனூர் பெருமாளின் பழைய கோயில் சற்றுத் தள்ளி இருந்தது; அது சிதைந்ததால், காமாட்சியின் அண்ணன் என்ற உறவில் பெருமாள் இந்தக் கோயிலுக்குள் வந்து அமர்ந்தார். காஞ்சி காமகோடி பீடத்தின் சங்கராச்சாரியார் பரம்பரை அறங்காவலர்; அரசின் அறநிலையப் பதிவிலும் இந்தக் கோயில் சங்கர மடத்தின் தேவஸ்தானமாகவே பதிவாகியிருக்கிறது.

குழந்தை வரம் வேண்டுவோரே இங்கே அதிகம். அதற்கென்று கோயிலில் சந்தான ஸ்தம்பம் என்ற ஒரு தூண் இருக்கிறது; அதைச் சுற்றி வந்து வணங்குவது வழக்கம். ராமனின் தந்தை, மகப்பேறு வேண்டிப் பெரும் வேள்வி நடத்தக் கிளம்பும் முன், முதலில் இங்கு வந்து அன்னையையும் அவள் அண்ணனையும் வணங்கிவிட்டுப் போனதாகக் கோயில் கதை; அதனால்தான் இந்தத் தூணுக்கு இத்தனை மதிப்பு. திருமணம் கூட வேண்டியும், நவக்கிரக தோஷம் நீங்க வேண்டியும் பலர் வருகிறார்கள்; நவக்கிரகங்கள் அன்னையின் பாதத்தில் அடைக்கலம் புகுந்தவை என்பது இங்குள்ள நம்பிக்கை. நினைத்தது நடந்தால் தேவிக்குப் புதுச் சேலை கட்டுவதும், வந்தவர்களுக்கு வயிறார உணவளிப்பதும் இங்குள்ள வழக்கமான காணிக்கைகள். இவை நம்பிக்கை சார்ந்த வழிபாடுகள்; எந்தப் பலனுக்கும் உறுதி இல்லை, குழந்தைப் பேறு பற்றிய மருத்துவ ஆலோசனைக்கு இவை மாற்றும் அல்ல.