மாங்காடு காமாட்சி அம்மன் கோயில்

கிழக்கு வாசலுக்குப் போகும் தெரு முழுக்கப் பூக்கடைகளும் எலுமிச்சைக் குவியல்களும். அதைக் கடந்து கோயிலுக்குள் நுழைந்தால், கருவறையில் நாம் எதிர்பார்க்கும் அம்மன் சிலை முதன்மையாக இல்லை; அங்கே தெய்வமாக நிற்பது, மலை போல் அடுக்கடுக்காக உயர்ந்த ஒரு யந்திரம். அதன் பின்னால் ஐம்பொன் ஆதி காமாட்சி. வாசல் மண்டபத்தில் ஓரிடத்தில் நின்று பார்வையைச் சுழற்றினால் தேவியின் நான்கு உருவங்கள் கண்ணில் படும்: அந்த யந்திரம், அதன் பின் உலோகச் சிலை, தீக்குண்டங்களுக்கு நடுவே நோன்பிருக்கும் உற்சவத் திருமேனி, பக்கத்தில் சுடர்விடும் சிறு விளக்கு. அந்தச் சின்னஞ்சிறு சுடரும் இங்கே தேவியின் ஒரு வடிவம்தான். நகரம் விழுங்கும் முன் இது மாந்தோப்புகளின் பிரதேசம்; பெயரே அதைச் சொல்லிவிடுகிறது.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: கயிலையில் ஒருநாள் விளையாட்டாக உமையவள் இறைவனின் கண்களைத் தன் இரு கைகளாலும் பொத்தினாள். அந்தக் கணமே உலகம் இருண்டது, உயிர்கள் தவித்தன. மண்ணில் பிறந்து தவம் செய்; உரிய காலத்தில் வந்து உன்னை மணப்பேன் என்றார் சிவன். அந்தப் பிழைக்குக் கழுவாய் தேடி அவள் இந்த மாந்தோப்புக்கு வந்தாள். நாற்புறமும் நடுவிலுமாக ஐந்து அனல் மூட்டினாள். நடு நெருப்பைத் தொட்டபடி இடது காலின் பெருவிரல் மட்டும் தரையில்; வலது கால் மடிந்து மறு தொடையில்; ஜப மாலை பற்றிய வலக்கரம் உச்சிக்கு மேல்; இமைகள் மூடியிருந்தன. அனலின் நடுவே நின்றும் ஈசன் இறங்கி வரவில்லை. ஒரு குண்டூசியின் கூர்மேல் உடலைத் தாங்கும் அளவுக்கு நோன்பு கடுமையான பிறகே அவன் முகம் காட்டினான். பிடிவாதமாக நின்று காரியம் முடிக்கும் பிள்ளையைப் பார்த்து நம் வீடுகளில் 'ஒத்தக்கால்ல நின்னு ஜெயிச்சுட்டான்' என்கிறோமே, அந்த வார்த்தையின் வேர் இந்த மாந்தோப்பில் இருக்கிறது. பின் இறைவன் சொன்னபடி அவள் காஞ்சிக்குச் சென்று மணம் புரிந்தாள். காஞ்சியில் கோயில் கொள்வதற்கு முன்னால் முதல் நோன்பு இங்கேதான்; ஆகவே இவளுக்கு 'ஆதி' காமாட்சி என்றும், நோன்பின் நினைவாகத் 'தவக்' காமாட்சி என்றும் பெயர்கள்.

போகும்போது அவள் அந்தத் தவத்தீயை அணைக்கவில்லை. யுகங்கள் கடந்தும் அதன் வெம்மை மாங்காட்டையும் சுற்றுவட்டாரத்தையும் வாட்டியது; உயிர்கள் வாழ முடியாமல் தவித்தன. காலடியிலிருந்து புறப்பட்டு பாரதம் முழுக்க நடந்த சங்கரர் இவ்வழியே வந்தார். பொசுங்கிக் கிடந்த பூமியைப் பார்த்து மனம் இரங்கி, தேவி நோன்பிருந்த சரியான புள்ளியில் அந்த மலை வடிவ யந்திரத்தை நிலைநாட்டினார். வெம்மை தணிந்தது; ஊர் மீண்டும் செழித்தது.

அந்த ஸ்ரீசக்கரமே இக்கோயிலின் உயிர். எட்டு வாசனைப் பொருட்களைக் குழைத்து (அஷ்டகந்தம்) வடிக்கப்பட்ட அந்த யந்திரத்தில் நாற்பத்து மூன்று முக்கோணங்கள் பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. ஆமை வடிவ அடித்தளத்தின் மேல் மூன்று படிகள், அதன் மேல் பதினாறு இதழ், எட்டு இதழ்த் தாமரைகள், உச்சியில் ஸ்ரீசக்கர யந்திரம். மூலிகையால் ஆனதால் அதற்கு அபிஷேகம் இல்லை; அதற்குப் பூசுவது வாசனைக் குழம்பு; அர்ச்சனை முழுக்கச் சிவப்புக் குங்குமத்தால். அபிஷேகம் எல்லாம் ஐம்பொன் காமாட்சிக்கு. யந்திரத்துக்கு உடுத்துவது பதினெட்டு முழ நீளச் சேலை. ஆண்டு முழுக்க அது வெள்ளி மூடியில் மின்னும்; நவராத்திரி நிறைவு நாளில் மட்டும் பொன் மூடி அணிந்து நிற்கும் அந்தக் காட்சிக்காகவே கூட்டம் காத்திருக்கும். தினமும் அந்தி சாய்ந்ததும் தேவி தன் இரு தோழியரான சரஸ்வதியோடும் லட்சுமியோடும் பொன் ரதத்தில் பிரகாரம் சுற்றுகிறாள்; பிராம்மி தேரோட்டி, சுற்றிலும் நவகன்னியர். மகாமண்டப நடுவில் அணையா குத்துவிளக்கு, அதன் இடப்புறம் காஞ்சி பரமாச்சாரியாரின் விருப்பப்படி நிறுவப்பட்ட தவக்காமாட்சி சன்னிதி. சபா மண்டபத்தில் விநாயகர், சூரியன், பைரவர், ஆதிசங்கரர் சன்னிதிகள்; வெளிப் பிரகாரத்தில் சப்த மாதர்கள். உள்ளே மண்டபங்கள் எல்லாம் கருங்கல் வேலைப்பாடு. தல மரம் மாமரம்; ஊரின் பெயருக்கு ஏற்ற பொருத்தம்.

ஊரில் இன்னும் இரண்டு கோயில்கள் இந்தக் கதையின் தொடர்ச்சி. சில அடி தூரத்தில் வெள்ளீஸ்வரர் சன்னிதி. தேவிக்குத் தரிசனம் தர இறங்கி வந்த ஈசன், அதற்கு முன்பே அங்கு காத்திருந்த அசுர குரு சுக்கிரனுக்கு முதல் அருளை வழங்கினான்; மனைவியைவிட அடியவனுக்கே முன்னுரிமை. வாமனருக்கு மகாபலி தாரை வார்க்கும்போது கமண்டல வாயை வண்டாக அடைத்ததால் தர்ப்பையால் குத்தப்பட்டு ஒரு கண் இழந்தவர் சுக்கிரன்; அவருக்கு இங்கே பார்வை திரும்பியது. அதனால் இறைவனுக்குப் பார்கவேஸ்வரர் என்றும் பெயர். அங்கே அம்பாளுக்குத் தனிச் சன்னிதி இல்லை, பாதம் மட்டுமே; அங்குள்ள பிள்ளையார் கையில் கதிரும் கனியும் இருப்பதால், விளைச்சல் பெருக உழவர்கள் அவருக்கு அதையே திருப்பிப் படைக்கிறார்கள். இன்னும் சற்றுத் தெற்கே நடந்தால் வைகுந்த நாதன். தங்கையின் கல்யாணத்துக்குச் சீர்த்தட்டு ஏந்தி வந்த அண்ணன், அவள் காஞ்சிக்குப் புறப்பட்ட பிறகும் மார்க்கண்டேய முனிவர் தடுத்ததால் ஊரை விட்டுப் போகவில்லை. ஒரு கையில் பிரயோகச் சக்கரம், மறு கையில் சீரின் அடையாளமான கணையாழி; அதனால் இவர் 'சீர் பெருமாள்'.

இரண்டாயிரம் முதல் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் வரை பழமை கொண்டதாக இக்கோயிலை மரபு கணக்கிடுகிறது; ஆனால் அதை உறுதிசெய்ய இங்கே எந்தக் கல்வெட்டும் இதுவரை பதிவாகவில்லை. கட்டடம் சோழர் பாணியில் அமைந்தது. தெற்கு நோக்கிய ஏழு நிலை ராஜகோபுரம் அண்மைக் காலச் சேர்க்கை: சுமார் 71 அடி உயரம், பொன் முலாம் பூசிய ஏழு கலசங்கள், ஏறக்குறைய அறுநூறு வண்ணச் சுதை உருவங்கள். இருந்தாலும் கடைத்தெருவின் வழியே வரும் கிழக்கு வாசலையே பலர் இன்னும் பயன்படுத்துகிறார்கள்; கொடிமரமும் கிழக்குப் பக்கம்தான். வளாகத்துக்குள்ளேயே சுமார் 200 அடி சதுரத்தில், பதினெட்டுப் படிகள் இறங்கும் திருக்குளம் இருக்கிறது; தைப்பூசம் முதல் மூன்று நாள் அதில் தெப்பம் மிதக்கும். இந்து சமய அறநிலையத் துறையின் நிர்வாகத்தில் உள்ள இக்கோயிலின் அறக்கட்டளை, வெள்ளீஸ்வரர், வைகுண்டப் பெருமாள், மாந்தியம்மன், கங்கையம்மன் உள்ளிட்ட ஊரின் வேறு ஆறு கோயில்களையும் பராமரிக்கிறது.

திருமணம், குழந்தை, வேலை, பதவி உயர்வு, உடல் உபாதைகள் என்று பல வேண்டுதல்களோடு வருகிறார்கள். ஆனால் இந்த ஊரைப் பிரபலமாக்கியது எலுமிச்சை நேர்த்திதான். உங்களுக்கு வசதியான ஒரு கிழமையில் கையில் இரு பழங்களோடு சன்னிதிக்குப் போங்கள். அர்ச்சகர் அதில் ஒன்றைத் திருப்பித் தருவார்; அதை வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்று, அடுத்த வாரம் அதே கிழமையில் புதிய இரண்டு பழங்களுடன் வர வேண்டும். ஆறு வாரம் இப்படித் தொடர்ந்த பிறகு, ஏழாவது வாரம் பால், தேன் கலந்த பால் அல்லது பால் பாயசம் நிவேதனம் செய்து, கோயிலில் இருப்பவர்களுக்குக் கொடுத்து நிறைவு செய்கிறார்கள். அந்தப் பாலைப் பருகும் கூட்டத்தில் அம்மனும் ஒருத்தியாக வந்து நிற்கிறாள். கல்யாண வயதைத் தாண்டியும் வரன் அமையாத இளைஞர்களும் யுவதிகளும் மஞ்சள் சரட்டைக் கட்டிவிட்டுப் போகிறார்கள்; பிள்ளைக்கு ஏங்கும் தம்பதிகள் சின்னஞ்சிறு தொட்டிலைத் தொங்கவிடுகிறார்கள். காரியம் கைகூடியதும் சேலை வழங்குவது, பாலால் நீராட்டுவது, பசித்தோருக்குச் சாப்பாடு போடுவது என்று கடன் தீர்க்கிறார்கள். இவை நம்பிக்கை சார்ந்த வழிபாடுகள்; எந்தப் பலனுக்கும் உறுதி இல்லை. உடல்நலக் கவலைகளுக்கு மருத்துவ ஆலோசனையே முதன்மை.