திருக்கருகாவூர் முல்லைவனநாதர் - கர்ப்பரட்சாம்பிகை கோயில்

வெட்டாற்றின் தென்கரையில், கிழக்கு நோக்கிய ஐந்து நிலை ராஜகோபுரத்தோடு நிற்கிறது திருக்கருகாவூர் கோயில். கோபுரத்துக்கு எதிரே பால்குளம் என்ற க்ஷீர குண்டம். உள்ளே இரண்டாம் சுற்றில் இறைவன் முல்லைவனநாதர்; அவருக்குச் சரிசமமாக, தோளோடு தோள் நிற்பது போல, கருவைக் காக்கும் அம்மையின் இருப்பிடம். இருவருக்கும் நடுவில் முருகன். அப்பா, அம்மா, நடுவில் பிள்ளை என்ற இந்த சோமாஸ்கந்த அமைப்பே, குழந்தை வரம் கேட்டு வருபவர்களுக்கு இந்தக் கோயிலை இன்னும் நெருக்கமாக்குகிறது. 'கரு' என்றால் கர்ப்பம், 'கா' என்றால் காப்பது; கருவைக் காத்த ஊர் என்பதே திருக்கருகாவூர். அதனால்தான் ஊர் மக்கள் அம்மையை அன்போடு 'கருகாத்தவள்' என்று அழைக்கிறார்கள்.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: அந்தக் காலத்தில் இது முல்லைக் கொடிகள் மண்டிய காடு. கௌதமரும் கார்க்கேயரும் இங்கே தவம் இருந்தார்கள்; அந்த இருவருக்கும் தொண்டு செய்தபடி அங்கேயே ஒரு குடும்பஸ்தர் வாழ்ந்தார். அவர் நித்துருவர்; மனைவி வேதிகை. வீட்டில் தொட்டில் ஆடவில்லையே என்பதுதான் தம்பதியரின் ஒரே குறை. முனிவர்களின் சொல்படி இருவரும் முல்லைவனத்து ஈசனையும் அம்பிகையையும் மனமுருகி வணங்கினார்கள்; வேதிகை கருவுற்றாள். ஒருநாள் நித்துருவர் வெளியே போயிருந்தார். கர்ப்பத்தின் களைப்பில் வேதிகை சுயநினைவின்றிக் கிடந்தாள். அந்த நேரம் பார்த்து ஊர்த்துவபாதர் என்ற தவசி வீட்டு முற்றத்தில் நின்று, "அம்மா, உணவு!" என்று குரல் கொடுத்தார். பதில் வரவில்லை. தன்னை உதாசீனம் செய்கிறாள் என்று எண்ணிச் சினந்த அவர் சபித்துவிட்டுப் போனார். அந்தச் சொல் பலித்தது; வயிற்றில் வளர்ந்த உயிர் நழுவியது. கதறிய வேதிகை அம்பிகையின் காலில் விழுந்தாள். தாய்க்குத் தாயான அம்மை எழுந்தாள்; நழுவிய அந்தச் சிசுவை ஒரு கலசத்துக்குள் ஏந்திப் பாதுகாத்தாள். நாள் நிறைந்ததும் அதைக் குழந்தையாக்கி வேதிகையின் கையில் கொடுத்தாள்; அவனுக்குப் பெயர் நைந்துருவன். பச்சைக் குழந்தைக்கு அமுதூட்ட வேதிகையிடம் பால் சுரக்கவில்லை. அம்மை தேவலோகப் பசுவை இறக்கி அனுப்பினாள்; அந்தப் பசு குளம்பால் தரையைக் கீறிய இடத்தில் பால் ஊறிக் குளமானது. கோபுர வாசலுக்கு எதிரே இன்றும் நீர் நிறைந்து கிடக்கும் குளம் அதுவே. "இனி இங்கேயே இருந்து, உலகத்தில் கருவுற்ற ஒவ்வொரு பெண்ணையும் அவள் வயிற்றுப் பிள்ளையையும் நீயே காக்க வேண்டும்" என்று வேதிகை வேண்டினாள். அம்பிகை அதை ஏற்று, அன்று முதல் இங்கே கருகாத்த நாயகியாக இருக்கிறாள்.

கருவறையில் இருக்கும் ஈசன் யாரும் செதுக்காதவர்; கறையான் புற்றின் மண்ணே தானாக லிங்கமாகத் திரண்டது. அதனால் அவருக்குத் திருமுழுக்கு இல்லை; மாதம் ஒருமுறை, வளரும் நிலவின் பிரதோஷ மாலையில், மணம் கமழும் புனுகு மட்டும் பூசுகிறார்கள். கார்த்திகை ஞாயிறுகளில் 1008 சங்காபிஷேகம் நடக்கும்போதும், லிங்கத்தின் மேல் குவளை கவிழ்த்து மூடிய பிறகுதான் நீர் வார்க்கிறார்கள். காட்டில் கொடி சுற்றிக்கிடந்த காலத்துத் தழும்புகளை இன்றும் அந்தத் திருமேனியில் காணலாம். இங்குள்ள விநாயகரும் நந்தியும் கூட சுயம்புதான்; அவை கல்லால் ஆனவை. சுவாமி சன்னதியின் பின்புறம், வழக்கமாக லிங்கோத்பவர் இருக்கும் இடத்தில், அர்த்தநாரீஸ்வரர். ஒன்பது கோள்களின் மேடையில் எட்டும் கதிரவனின் பக்கம் திரும்பி நிற்பது அபூர்வக் காட்சி. இரு கருவறைகளுக்கும் இடைப்பட்ட இடத்தில் ஒரு புனிதக் கிணறு (சத்தியகூபம்); தல மரமான முல்லை சுவாமி சன்னதிக்கும் சண்டிகேஸ்வரருக்கும் இடையில். பால்குளத்தோடு, கோயிலுக்கு வடகிழக்கே பிரம்ம தீர்த்தமும் உண்டு.

கும்பகோணம் பகுதியின் பஞ்ச ஆரண்யத் தலங்களில் முதலாவது இது. ஒரே நாளில் ஐந்தையும் வணங்குவது மரபு: விடியற்காலைப் பூஜைக்குத் திருக்கருகாவூர் (முல்லை வனம்), காலைச் சந்திக்கு அவளிவநல்லூர் (பாதிரி வனம்), உச்சிக்கால பூஜைக்கு அரித்துவாரமங்கலம் (வன்னி வனம்), சாயரட்சைக்கு ஆலங்குடி (பூளை வனம்), அர்த்தஜாமத்துக்குத் திருக்கொள்ளம்புதூர் (வில்வ வனம்). ஐந்தும் சேர்த்து ஏறத்தாழ 36 கி.மீ. பயணம்தான்.

On the south bank of the Vettar river, behind a five-tiered east-facing rajagopuram, stands the Thirukarugavur temple, with the Ksheera Kundam, the milk pond, in front of it. In the second enclosure is the Lord, Mullaivananathar, and beside him, side by side, the shrine of the goddess Garbharakshambigai, with Murugan between the two. Father, mother and child in a row: this Somaskanda arrangement makes the temple feel especially close to couples praying for a baby. Karu means the unborn, ka to protect and ur a village, so the name itself means the place where the unborn was saved, and in Tamil the goddess is Karukaatha Nayaki.

The temple legend goes like this: this was once a forest thick with mullai, wild jasmine. The sages Gautama and Karkeya did penance here, served by a man named Nithuruvar, who with his wife Vedhigai grieved that they had no child. On the sages' advice the couple prayed to the Lord and Goddess of the jasmine forest, and Vedhigai conceived. One day, with her husband away, she lay unconscious from the strain of pregnancy when the sage Oordhvapaadar came to the door asking for alms. No answer came. Taking it as an insult, he cursed her, and she lost the child she was carrying. Vedhigai threw herself at the Goddess's feet. The Goddess rose as the protector of the womb, kept the lost embryo safe in a pot until its time was full, and placed a living baby, Naindhuruvan, in Vedhigai's arms. When the baby had no milk she sent Kamadhenu, and where the cow scratched the earth with her hoof milk welled up into a pond, the one in front of the temple today. Vedhigai then begged the Goddess to stay and guard every expectant mother and her unborn child, and she agreed; she has been Karukaatha Nayaki here ever since.

Mullaivananathar is a svayambu lingam of anthill earth, so he is never bathed; on the Pradosham days of the waxing moon only punugu, a civet-based paste, is applied. Even for the abhishekam with 1,008 conches on the Sundays of Karthigai, the lingam is first covered with a bowl. The scars of the jasmine creeper that once wound round it can still be seen. The Vinayaka and the Nandi here are also svayambu, though of stone. Behind the main shrine, where Lingodbhava normally appears, is Ardhanareeswara, and in the Navagraha shrine every planet faces the Sun. Between the Lord's and the Goddess's shrines is a well, the Sathyakoopam; the sacred mullai grows between the main shrine and the Chandikeswara shrine; and besides the milk pond there is a second tank, the Brahma Theertham, north-east of the temple.

Thirukarugavur is the first of the Pancha Aranya, the five forest temples round Kumbakonam, traditionally visited in a single day: Thirukarugavur (jasmine forest) at the dawn puja, Avalivanallur (padiri forest) in the morning, Haridwaramangalam (vanni forest) at midday, Alangudi (poolai forest) in the evening and Thirukollambudur (vilva forest) at the night puja. The whole circuit is only about 36 km.

பொருள்: தெளிந்த மனத்தோடு பூக்களைப் பறித்து வந்து தொழுபவர்களுக்கு, நேர்மையான நல்ல உள்ளத்தை அள்ளி வழங்கும் அருட்செல்வர் அவர். தாழம்பூவும் முல்லையும் மணம் பரப்பும் கருகாவூரில் கோயில் கொண்ட எங்கள் ஐயனின் மேனி தீயைப் போலச் சிவந்து ஒளிர்கிறது; ஆம், அது தீயின் நிறமேதான் என்கிறார் சம்பந்தர்.

Meaning: To those who come with an unclouded mind, gather flowers and bow to him, this Lord, rich in grace, gives an upright heart in plenty. Our Lord at Karukavur, where screwpine and mullai fill the air with fragrance, glows the colour of fire; yes, the very colour of fire, sings Sambandar.

கி.பி. 600-களில் சம்பந்தப் பிள்ளையும் அப்பர் பெருமானும் இங்கே வந்து பதிகம் பாடினார்கள்; பொன்னியின் தெற்குக் கரையில் உள்ள பாடல் பெற்ற ஊர்களில் கருகாவூரும் ஒன்று. பிற்காலத்தில் சேக்கிழாரின் பெரிய புராணம், உமாபதி சிவத்தின் க்ஷேத்திரக் கோவை, இராமலிங்க அடிகளாரின் விண்ணப்பக் கலிவெண்பா ஆகியவற்றிலும் கருகாவூர் இடம் பெறுகிறது. கோயிலில் சோழர் காலக் கல்வெட்டுகள் முப்பத்தொன்று இருக்கின்றன; அவை பரகேசரி, இராஜகேசரி பட்டம் தாங்கிய அரசர்களிலிருந்து முதலாம் ராஜராஜன், முதலாம் ராஜேந்திரன், குலோத்துங்கன் வரை நீள்கின்றன. சுவாமி, நடராஜர் சன்னதிகளின் விமானச் சுவர்களில் உள்ள ஒன்பதாம் நூற்றாண்டுக் கல்வெட்டுகள் திருவிழா, திருவிளக்கு, நைவேத்தியம் ஆகியவற்றுக்கு நிலம் தந்ததைப் பதிவு செய்கின்றன; அவற்றில் இறைவனின் பெயர் 'முல்லைவனமுடையார்'. முதலாம் பராந்தகனின் 20-ஆம் ஆட்சியாண்டில் திருச்சிற்றம்பலமுடையார் என்பவர் கோயில் செலவுக்கு 13 வேலி நிலமும், 21-ஆம் ஆண்டில் விளையநாட்டுத் தேவன் நெய் விளக்குக்கு ஒன்றரை வேலி நிலமும் கொடுத்தார்கள். சோறுடைச் சோழன் விழுப்பரையன் அணிகலன்கள், பூஜைப் பாத்திரங்கள், இசைக்கருவிகள் வழங்கினான். 460 அடி நீளம், 284 அடி அகலமுள்ள கருங்கல் மதிலுக்குள், ஐந்து நிலை ராஜகோபுரமும் மூன்று நிலை இரண்டாம் கோபுரமும் கொண்டது இன்றைய கோயில்; தெற்கிலும் ஒரு வாயில் உண்டு. இந்து சமய அறநிலையத் துறை நிர்வகிக்கிறது.

Thirugnanasambandar and Thirunavukkarasar sang of this Lord in the 7th century, and it is one of the Thevaram shrines on the south bank of the Kaveri. Later it appears in Sekkizhar's Periya Puranam, in a work of Umapathi Sivam and in Ramalinga Adigal's Vinnappa Kalivenba. The temple holds 31 Chola-period inscriptions, running from kings styled Parakesari and Rajakesari to Rajaraja I, Rajendra I and Kulothunga. Ninth-century records on the vimana walls of the main and Nataraja shrines give land for festivals, lamps and food offerings and name the Lord Mullaivanamudaiyar. In the 20th year of Parantaka I a donor named Tiruchitrambala Udaiyar gave 13 veli of land for the temple's expenses, and in the 21st year Vilayanattu Devan gave one and a half veli for ghee lamps. Sorudai Chozhan Vizhupparaiyan presented jewels, puja vessels and musical instruments. The present temple, inside a granite wall about 460 by 284 feet, has a five-tiered rajagopuram, a three-tiered inner tower and a second entrance on the south. It is run by the HR&CE Department.

கருகாவூரின் வழிபாடுகள் எல்லாமே தாய்மையைச் சுற்றியவை. கல்யாணம் கைகூடாத கன்னிப்பெண்களும், மடி நிறையக் காத்திருக்கும் மனைவியரும் அம்மையின் வாசற்படியில் கொஞ்சம் நெய் தடவி, அதன் மேல் கோலம் போட்டு, பெயர் சொல்லி அர்ச்சனை செய்கிறார்கள். பிள்ளைக்காக ஏங்கும் இணையருக்குக் கோயில் தரும் பிரசாதம் ஒரு சிறு கிண்ணம் நெய்; அதை 48 இரவுகள் தொடர்ந்து சிறிது சிறிதாக உண்பது வழக்கம், கணவரால் முடியாவிட்டாலும் மனைவி தவறாமல் உண்பாள். வயிற்றில் சுமப்பவர்களுக்கோ, ஆமணக்கு எண்ணெய் ஒரு சிறு புட்டியில்; பிள்ளை பிறக்கும் நாள் நெருங்கும்போது வயிற்றில் பூசிக்கொள்ள அதைப் பத்திரமாக எடுத்துப் போகிறார்கள். குலத்துக்கு வந்த தடை விலக வேண்டும் என்போர் பதினொரு அகல் ஏற்றுகிறார்கள்: பிள்ளையாருக்கும் ஈசனுக்கும் தலா ஒன்று, மீதி ஒன்பதும் அம்மைக்கு. தோல் உபாதைகளால் அவதிப்படுவோர், ஈசனுக்குப் புனுகு பூசும் அந்தப் பிரதோஷ மாலைக்குத் தங்கள் பங்கை உபயமாகத் தருகிறார்கள். பிள்ளை பிறந்த பிறகு திரும்ப வந்து தொட்டில் கட்டி, அரிசி, பழம், வெல்லம், கற்கண்டு என்று குழந்தையின் எடைக்கு எடை துலாபாரம் செலுத்துகிறார்கள். இவை எல்லாம் நம்பிக்கையின் வழிபாடுகள்; கருத்தரிப்பு, கர்ப்பம், பிரசவம், சரும நோய் எதுவானாலும் மருத்துவரின் ஆலோசனையும் சிகிச்சையுமே முதன்மை. பிரசாதமாகக் கிடைக்கும் எண்ணெயையோ நெய்யையோ பயன்படுத்தும் முன் உங்கள் மருத்துவரிடம் கேளுங்கள்.

Everything about worship at Karugavur turns on motherhood. Young women whose marriage is delayed, and couples childless for years, smear the steps of the Goddess's shrine with ghee, draw a kolam there and offer archanai. Couples hoping for a child are given ghee blessed at the Goddess's feet, to be taken in small amounts for 48 nights in a row; the wife keeps it up even if the husband cannot. Expectant mothers receive castor oil blessed at her feet, which they take home to rub on the belly during labour. Devotees also light ghee lamps, one for Vinayaka, one for Mullaivananathar and nine for the Goddess, praying for ancestral obstacles to clear, and people with skin complaints offer punugu to the Lord on the Pradosham of the waxing moon. After the baby arrives, families return to tie a cradle at the shrine and give rice, fruit, jaggery or sugar candy equal to the child's weight as tulabharam. These are acts of faith: for conception, pregnancy, childbirth or skin trouble, your doctor's advice and care come first, and ask your doctor before using any oil or ghee given as prasadam.