கும்பகோணம் சாரங்கபாணி கோயில்

கும்பகோணம்-தஞ்சாவூர் சாலையில் ஊரின் இதயத்தில் நிற்கும் இந்தக் கோயிலை நகரின் எந்த மூலையிலிருந்து பார்த்தாலும் அதன் ராஜகோபுரம் தெரியும்; ஊரிலேயே அதுதான் உயரமான கோபுரம். கிழக்கு வாசல் வழியே உள்ளே போனால் நூற்றுக்கால் மண்டபம். அதைக் கடந்தால், கல்லில் செதுக்கிய பெரிய சக்கரங்களோடு, குதிரைகளும் யானைகளும் இழுப்பது போல ஒரு தேர் நம் முன் நிற்கிறது; அதுதான் கருவறை. உள்ளே பெருமாள் வலக் கையில் தலை சாய்த்துச் சயனித்திருக்கிறார், ஆனால் முழுதாகப் படுக்கவில்லை; எழ முயன்று பாதியில் நின்றுவிட்டது போன்ற அந்த நிலைக்கு வைணவ மரபில் உத்தானக் கிடை என்று பெயர். உந்தியிலிருந்து நான்முகன் எழ, சிரசுக்கு அருகே கதிரவன் ஒளிர்கிறான்; கருவறையைச் சுற்றி நரசிம்மரின் சிற்பங்கள். மற்ற தலங்களில் சங்கு, சக்கரம் இரண்டோடு நின்றுவிடும் அவர் கைகளில் இங்கே ஒரு வில்லும் இருக்கிறது; அதனால்தான் சார்ங்கபாணி. அந்த அமுதத்தைப் பருகப் பருகத் தெவிட்டாது என்ற பொருளில் ஆழ்வார்கள் வைத்த பெயர், ஆராவமுதன்.

தல புராணம் இப்படிச் செல்கிறது: மும்மூர்த்திகளில் யார் பொறுமைசாலி என்று சோதிக்கப் புறப்பட்ட பிருகு முனிவர், வைகுண்டத்தில் திருமாலின் மார்பில் உதைத்தார். தன் இருப்பிடமான மார்பில் இன்னொருவர் கால் பட்டதைப் பொறுக்காத லட்சுமி கணவனைப் பிரிந்து போனாள். செய்த பிழையை உணர்ந்த முனிவர் அடுத்த பிறவியில் ஹேம முனிவராகப் பிறந்து, அந்தத் தேவியையே மகளாக வளர்க்கும் பேறு வேண்டித் தவம் இருந்தார். "பொன்னி நதியோரம் ஒரு குளம் இருக்கிறது; அங்கே விரிந்த ஒரு பெரும் பூவின் மேல் உட்கார்ந்து என் நினைவாகவே இருக்கிறாள் உன் தேவி; போய் மகளாக ஏற்றுக்கொள்" என்றார் பெருமாள். முனிவர் அப்படியே அவளைக் கண்டெடுத்து வளர்த்தார். ஒரு தை மாதப் பிறப்பன்று நண்பகலில், வைகுண்டத்திலிருந்து நேரே தேரில் இறங்கி வந்தார் பெருமாள், கையில் வில்லோடு. கல்யாணத்துக்கு முன் மணப்பெண்ணைச் சீண்டி விளையாட அவர் மண்ணுக்குள் மறைந்த இடத்தில் இன்று ஒரு கீழ்த்தளச் சன்னிதி இருக்கிறது; மணம் முடிந்ததும் மேட்டில் தேவியரோடு அமர்ந்த இடம் மேட்டு சீனிவாசர் சன்னிதி. மணமகள் பிறந்து வளர்ந்த இடம் இது; மணமகன் இங்கே மாமனார் வீட்டிலேயே தங்கிவிட்டவர். அதனால் இங்கே தாயாருக்கே முதல் மரியாதை: காலையில் பசு பூஜை கோமளவல்லி சன்னிதி முன்தான் முதலில் நடக்கிறது, கோயிலின் அமைப்பே தாயாரைத் தரிசித்த பிறகுதான் பெருமாளிடம் போகும்படி இருக்கிறது.

இன்னும் சில தனிச் சிறப்புகள். கருவறைக்கு உத்தராயண வாசல், தட்சிணாயன வாசல் என இரண்டு படிவாசல்கள்; சூரியன் வடக்கே நகரும் ஆறு மாதங்கள் ஒரு கதவு வழியாகவும், தெற்கே நகரும் மீதி ஆறு மாதங்கள் மற்றொன்றின் வழியாகவும்தான் உள்ளே போக முடியும். வைகுண்டத்திலிருந்து நேரடியாக இறங்கி வந்த தெய்வம் என்பதால், ஏகாதசியன்று திறக்கும் தனி வாயில் இந்தக் கோயிலில் கட்டப்படவே இல்லை; இந்த இரு வாசல்களைக் கடப்பதே அதற்குச் சமம். கருவறையில் இருப்பவருக்கும் ஊர்வலம் வருபவருக்கும் சம அந்தஸ்து என்பதால், இரண்டு பேருமே தலைவர்கள் என்ற பொருளில் இது ‘உபய பிரதானத் தலம்’. மூலச் சன்னிதிக்குச் சற்று முன்னால், மழலை வரம் தரும் கண்ணனுக்கு ஒரு சிறிய இடம். பயறு, கருப்பஞ்சர்க்கரை, உருக்கிய வெண்ணெய் சேர்த்துக் கிண்டும் கும்மாயம் என்ற இனிப்பு, இந்த ஊர் அமுதனுக்கு மட்டுமே உரிய படையல்.

குழந்தையில்லாத அடியவர் லட்சுமிநாராயண சுவாமி வாழ்நாள் முழுவதும் இந்தப் பெருமாளுக்குத் தொண்டு செய்தார்; ராஜகோபுரத்தைக் கட்டியதும் அவரே. ஒரு தீபாவளி நாளில் அவர் இறைவனடி சேர்ந்தபோது, ஈமக்கடன் செய்ய ஒரு மகன்கூட இல்லை. அடுத்த நாள் விடியலில் கதவு திறந்த அர்ச்சகர்கள் திகைத்துப் போனார்கள்: நனைந்த ஆடையோடும், புதிதாக அணிந்த முப்புரி நூலோடும், கையில் புல்லோடும் நின்றிருந்தான் இறைவன்; பிள்ளை செய்ய வேண்டிய இறுதிக் கடனை இரவோடு இரவாக அவனே செய்து முடித்திருந்தான். அந்த நினைவாக, ஆண்டுதோறும் தீப ஒளி நாளின் நண்பகல் பூஜை வேளையில், அந்தத் தொண்டருக்கான ஆண்டுச் சடங்கு கருவறைக்குள்ளேயே நடத்தப்படுகிறது; பக்தர்கள் அதைப் பார்க்க முடியாது. கோயிலின் மேற்கு வாசலுக்கு வெளியே, நடுவில் ஹேமரிஷி மண்டபத்தோடு பொற்றாமரைக் குளம்; ஆதிகும்பேஸ்வரர் கோயிலும் மகாமகக் குளமும் அதற்கு அருகிலேயே.

Standing at the heart of town on the Kumbakonam-Thanjavur road, the temple's rajagopuram, the tallest in Kumbakonam, can be seen from almost anywhere in the city. Enter from the east and you pass through a hundred-pillared hall to find a stone chariot, great carved wheels and all, drawn by horses and elephants: this is the sanctum. Inside, Perumal reclines with his head on his right hand, yet not fully lying down; the half-risen pose is called Uttana Sayanam. Brahma sits at his navel and Surya near his head, and Narasimha carvings run round the sanctum walls. Where Vishnu usually holds only the conch and discus, here he also carries the bow Sharanga, hence the name Sarangapani; the Alvars called him Aravamudhan, the nectar one never tires of.

The temple legend goes like this. Sent to test which of the three gods was most patient, the sage Bhrigu kicked Vishnu on the chest in Vaikuntha. Lakshmi, who dwells on that chest, could not bear it and left her husband. The sage, sorry for his offence, was born again as Hema Rishi and did penance to raise the goddess herself as his daughter. "On the Kaveri bank, in the Potramarai tank, she sits on a thousand-petalled lotus as Komalavalli," Vishnu told him; "go and take her as your child." The sage found and raised her, and on the first day of Thai, at noon, Vishnu came straight down from Vaikuntha in a chariot, bow in hand, to marry her. Before the wedding he playfully hid underground, the spot now the Pathala Srinivasar shrine; after it he sat with his consorts on raised ground, the Mettu Srinivasar shrine. Since this is the goddess's birthplace and Perumal is the son-in-law living with her family, Thayar comes first: the morning cow puja is done before Komalavalli's shrine first, and the temple is laid out so you see her before you reach him.

There is more that is unusual. The sanctum has two stepped entrances, the Uttarayana and Dakshinayana gates; the first is open from Thai to Aani and the second from Aadi to Margazhi. Because the Lord came directly from Vaikuntha, there is no separate Paramapada Vasal here: passing through these gates counts for it. The festival image receives every honour given to the main image, which makes this an Ubhaya Pradhana Divya Desam. Santhana Krishnan stands before the sanctum, and kummayam, made of moong dal, jaggery and ghee, is this Lord's own offering.

Lakshmi Narayana Swami, a childless devotee who built the rajagopuram, served this Lord all his life. When he died on a Deepavali day there was no son to perform his last rites, and the next morning the priests found Perumal in a wet veshti with a fresh sacred thread and darbha grass, having done the duty himself as the son. Every Deepavali at the noon puja the Lord still performs the devotee's annual rite, out of the public's sight. Outside the west gate lies the Potramarai tank with the Hemarishi Mandapam at its centre, close to the Adi Kumbeswarar temple and the Mahamaham tank.

பொருள்: எவ்வளவு பருகினாலும் தெவிட்டாத அமுதமே! என் உடல் உன்மேல் கொண்ட அன்பால் நீராக அலைந்து கரையும்படி உருக்குகின்ற நெடுமாலே! செந்நெற்கதிர்கள் சாமரம் போல் வீசும் நீர்வளம் மிக்க திருக்குடந்தையில், அழகிய கோலம் விளங்கச் சயனித்திருக்கும் உன்னைக் கண்டேன், எம்பெருமானே.

Meaning: O nectar I can never have enough of! Lord, tall and great, you melt me until my body, in its love for you, flows and dissolves like water. In Thirukkudanthai, rich with water, where ripe paddy sways like fans, I have seen you lying in your beautiful form, my Lord.

ஏழாம், எட்டாம் நூற்றாண்டுகளிலேயே இங்கே ஒரு வைணவக் குடியிருப்பு இருந்திருக்கிறது. பன்னிரு ஆழ்வார்களில் ஏழு பேர், முதலாழ்வார் இருவர் தொடங்கி கலியன் வரை, இந்தக் குடந்தை அமுதனைப் போற்றி ஐம்பத்தொரு பாடல்கள் இயற்றியிருக்கிறார்கள்; அரங்கனுக்கும் வேங்கடவனுக்கும் பிறகு இத்தனை பேர் சேர்ந்து பாடிய இடம் வேறு இல்லை. கருவறையின் உள்சுற்று மண்டபம் பல்லவர் காலத்தது. கோயில் பற்றிய முதல் கல்வெட்டுகள் பிற்காலச் சோழர் காலத்தவை; இன்றைய கற்றளிக் கருவறையை எழுப்பியவன் மூன்றாம் குலோத்துங்கன். பதினைந்து முதல் பதினேழாம் நூற்றாண்டு வரை விஜயநகர, நாயக்க மன்னர்கள் கோயிலைப் பெரிதாக்கினர்: இரண்டாம் சுற்று மதில்கள், நூற்றுக்கால் மண்டபம், அச்சுத பூபால மண்டபம் ஆகியவை நாயக்கர் கட்டியவை; சிற்ப நுணுக்கம் விஜயநகரக் கைவண்ணம். விஜயநகர அரசன் சதாசிவ ராயர், தஞ்சை ரகுநாத நாயக்கர் காலக் கொடைகளைக் கல்வெட்டுகள் பதிவு செய்கின்றன. பதினேழாம் நூற்றாண்டில் ஒரு வைணவ மடம் கோயிலோடு இணைந்தது; இன்றும் இது வடகலை மரபின் கோட்டை, பாஞ்சராத்திர ஆகமப்படி பூஜை. சுமார் 173 அடி உயரமுள்ள பதினொரு நிலை ராஜகோபுரத்தில் பரதநாட்டியத்தின் 108 கரணங்கள் சிற்பங்களாக உள்ளன. திருமங்கையாழ்வாரின் திருவெழுகூற்றிருக்கை, எண்களை வரிசைப்படுத்தினால் தேர் உருவம் வரும் 'ரதபந்தம்' பாடல்; அந்தத் தேர் வடிவம் கோயிலில் ஓவியமாக வரையப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொன்றின் அடிப்பகுதியே 300 டன் எடையுள்ள இரட்டைத் தேர்கள், திருவாரூர், ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் தேர்களுக்கு அடுத்த பெரிய தேர்கள்; சில ஆண்டுகள் ஓடாமல் நின்ற அவை 2007-இல் புதுப்பிக்கப்பட்டன. 2015 ஜூலை 13 அன்று மகா சம்ப்ரோக்ஷணம் நடந்தது. கோயில் இந்து சமய அறநிலையத்துறையின் நிர்வாகத்தில் உள்ளது.

A Vaishnava settlement stood here by the 7th or 8th century. Seven Alvars, Bhoothathalvar, Peyalvar, Thirumazhisai Alvar, Nammalvar, Periyalvar, Andal and Thirumangai Alvar, sang 51 verses to this Lord, making it the most widely sung shrine after Srirangam and Tirumala. The mandapam of the inner sanctum circuit is of the Pallava period. The earliest inscriptions come from the later Cholas, and the present stone sanctum was raised by Kulothunga III. From the 15th to the 17th century the Vijayanagara and Nayak rulers enlarged the temple: the second-circuit walls, the hundred-pillared hall and the Achyuta Bhupala mandapam are Nayak work, and the fine sculpture is Vijayanagara in style. Inscriptions record grants from the times of the Vijayanagara king Sadasiva Raya and Raghunatha Nayak of Thanjavur. A Vaishnava matha attached itself to the temple in the 1600s; the Vadakalai school still holds sway here, and the rituals follow the Pancharatra rules. The eleven-tiered rajagopuram, about 173 ft tall, carries the 108 karanas of Bharatanatyam in stone. Thirumangai Alvar's Thiruvezhukutrirukkai is a 'ratha bandham' verse whose numbers, laid out in order, form a chariot, and that chariot is painted in the temple. The twin chariots, whose bases alone weigh 300 tonnes each, are the largest in Tamil Nadu after those of Thiruvarur and Srivilliputhur; they stood idle for some years before being restored in 2007. Its most recent Maha Samprokshanam (reconsecration) took place on 13 July 2015, and the state endowments department runs it.

நினைத்த காரியம் கைகூட வேண்டுவோர் கருவறைக்கு முன் உள்ள சந்தான கிருஷ்ணனை வணங்குகிறார்கள். கேட்டது கிடைத்ததும் இறைவனை நறுமண நீரால் நீராட்டி, புத்தாடை அணிவித்து நன்றி செலுத்துவது இங்குள்ள வழக்கம். இவை நம்பிக்கை சார்ந்த வழிபாடுகள்; எந்தப் பலனுக்கும் உறுதி இல்லை.

Devotees with a wish to be fulfilled pray to Santhana Krishnan before the sanctum, and those whose prayers are answered offer Perumal a thirumanjanam (ritual bath) and new cloth. These are devotional practices based on faith, and no result is promised.