காஞ்சிபுரம் பாண்டவ தூதப் பெருமாள் கோயில் (திருப்பாடகம்)

ஏகாம்பரநாதர் கோயிலுக்கு எதிர்ப்புறச் சாலையில் திரும்பினால், கிழக்கு நோக்கிய நான்கு நிலைக் கோபுரம் கொண்ட இந்தக் கோயில் வரும். ஒரே பிரகாரம், அடக்கமான அமைப்பு. ஆனால் கருவறைக்குள் எட்டிப் பார்த்ததுமே மூச்சு நிற்கும்: சுமார் இருபத்தைந்து அடி உயரத்தில், அரைப் பத்மாசனத்தில் வலக்காலை மடித்து அமர்ந்திருக்கிறார் பாண்டவ தூதப் பெருமாள். மனிதனாக வந்த அவதாரம் என்பதால் நான்கு கைகள் இல்லை; இரண்டே கைகள், ஒன்று அபயம் காட்ட, மற்றொன்று வரம் தர. அமர்ந்த கோலத்தில் இவ்வளவு உயரமான பெருமாளை நாட்டில் வேறெங்கும் பார்க்க முடியாது. கருவறை மேலுள்ள விமானத்துக்குப் பத்ர விமானம் என்று பெயர். தெற்குப் பக்கம் ருக்மிணித் தாயாருக்குத் தனிச் சன்னிதி இருக்கிறது.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: சூதாட்டத்தில் நாட்டை இழந்து பதின்மூன்று ஆண்டு வனவாசம் முடித்து வந்த பாண்டவர்களுக்கு, ஐந்து வீடுகளாவது கொடு என்று கேட்கக் கண்ணன் அஸ்தினாபுரம் போனார். துரியோதனனுக்கு அமைதி வேண்டாம்; கண்ணனை அவமானப்படுத்திப் பிடிக்கத் திட்டம் போட்டான். ஆழமான குழி வெட்டி, அதற்குள் மல்லர்களை ஒளித்து, மேலே விலையுயர்ந்த விரிப்பும் ரத்தினம் பதித்த ஆசனமும் போட்டு வைத்தான். கண்ணன் அமர்ந்ததும் ஆசனம் குழிக்குள் சரிந்தது. அந்த நொடியில் அவர் விஸ்வரூபம் எடுத்து மல்லர்களை வீழ்த்தினார். பிறவிக் குருடனான திருதராஷ்டிரனுக்கும் அந்தப் பேருருவம் தெரிந்தது; அதைப் பார்த்த கண்களால் வேறெதையும் பார்க்க விரும்பாமல், மீண்டும் தன்னைக் குருடனாக்கச் சொல்லி வரம் கேட்டான். போர் முடிந்து பல ஆண்டுகள் கழித்து, பாண்டவர் வழித்தோன்றல் ஜனமேஜயன் வைசம்பாயன முனிவரிடம் பாரதக் கதை கேட்டான். அந்த விஸ்வரூபத்தைத் தானும் காண ஏங்கினான். முனிவர் வழி சொல்ல, காஞ்சிக்கு வந்து இங்குள்ள தீர்த்தத்தில் நீராடித் தவம் இருந்தான். குழியின் மேல் அமர்ந்த அதே தூதன் கோலத்தில் பெருமாள் அவனுக்கு இங்கே காட்சி தந்தார். பெரியவன் (பாடு) தங்கும் இடம் (அகம்) என்பதுதான் 'திருப்பாடகம்'.

ரோகிணியோடு இந்தத் தலத்துக்கு உள்ள உறவும் ஒரு கதையில் இருக்கிறது. இருபத்தேழு நட்சத்திரப் பெண்களில் ரோகிணி இங்கே கண்ணனை வழிபட்டு, ஞான சக்தியோடு சந்திரனை முதல் மனைவியாக மணந்தாள்; இன்றும் யார் கண்ணிலும் படாமல் அவள் இங்கே பெருமாளை வழிபட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள். கோயிலின் கல்வெட்டுகள் இறைவனைத் 'தூதஹரி' என்று அழைக்கின்றன. முக மண்டபத்தில் ராமானுஜரின் சீடரான அருளாளப் பெருமாள் எம்பெருமானாரின் செப்புத் திருமேனி இருக்கிறது; வேறு விஷ்ணு கோயில்களில் அவரைக் காண்பது அரிது. யக்ஞமூர்த்தி என்ற பெயரில் பெரும் அறிஞராக இருந்த அவர், இங்கே ராமானுஜரோடு பதினெட்டு நாள் வாதம் செய்து, முடிவில் அவரையே குருவாக ஏற்றார். பின்புறம் சக்கரத்தாழ்வார், அதன் மறுபக்கம் யோக நரசிம்மர் உண்டு. வடகிழக்கு மூலையில் மத்ஸ்ய தீர்த்தம் என்ற திருக்குளம்.

Take the road across from the Ekambareswarar temple and you reach this east-facing temple with its four-tiered gopuram. It has a single enclosure and a modest plan, and then you look into the sanctum: Pandava Dhootha Perumal sits there about twenty-five feet tall, in half-lotus with the right leg folded. Because Krishna came as a man, he has two arms rather than four, one raised to protect and the other lowered to grant boons. No other seated image of Vishnu in the country is this tall. The vimana over the sanctum is the Bhadra Vimana, and Rukmini has her own shrine to the south.

The temple legend goes like this. After losing their kingdom at dice and serving thirteen years of exile, the Pandavas sent Krishna to Hastinapura to ask for no more than five homes. Duryodhana wanted no peace; he meant to shame and seize the envoy. He had a deep pit dug, hid wrestlers inside, and covered it with fine carpets and a jewelled seat. The moment Krishna sat, the seat gave way into the pit, and in that instant he took on his cosmic form and struck the wrestlers down. Even the blind king Dhritarashtra saw that vast form, and having seen it he asked to be made blind again, wanting to see nothing after it. Years after the war, Janamejaya, descendant of the Pandavas, heard the epic from the sage Vaisampayana and longed to see that form too. On the sage's advice he came to Kanchi, bathed in the tank here and did penance, and the Lord appeared to him in the very pose of the envoy seated over the pit. Thirupadagam means the abode (agam) of the great one (padu).

The Rohini link comes from another story. Of the twenty-seven star maidens, Rohini worshipped Krishna here and was the first to marry the Moon, bringing with her the power of wisdom; she still worships here unseen. In the temple's inscriptions the Lord is called Dhootha Hari. In the front hall stands a bronze of Arulala Perumal Emperumanar, a disciple of Ramanuja seldom seen in other Vishnu temples. As the scholar Yajnamurthy he debated Ramanuja here for eighteen days before accepting him as his teacher. Behind the main shrine is a Chakrathalvar with Yoga Narasimha on its reverse, and the temple tank, the Matsya Theertham, lies to the north-east.

பொருள்: கற்கள் அடுக்கிய மதில் சூழ்ந்த கச்சி நகரில், விரும்பித் திருப்பாடகத்தில் அமர்ந்தவன் இவன்; எல்லா உலகங்களும் வணங்கும் தலைவன். வில்லால் இலங்கை மன்னனின் வலிமையான உடலைச் சினந்து அழித்த எந்தை; விபீடணனுக்கு நன்மை செய்தவன். அவனுடைய திருநாமத்தைச் சொன்னால், அது "நமோ நாராயணமே" என்பதுதான்.

Meaning: In Kanchi, the city girt with walls of stone, he chose to sit at Thirupadagam, the Lord whom all worlds worship. He is my father who, in anger, brought down the mighty body of the king of Lanka with his bow, and who was kind to Vibhishana. Speak his name, and it is simply "Namo Narayanamey".

கச்சி நகரில் திருமாலுக்கு எழுந்த ஆலயங்களில் வயதில் மூத்தவை என்று மூன்றைச் சொன்னால், உலகளந்த பெருமாள், யதோக்தகாரி ஆகியவற்றோடு திருப்பாடகமும் அந்த வரிசையில் நிற்கும். எட்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பல்லவர்கள் இதை எழுப்பினார்கள். ஏழாம் நூற்றாண்டு தொடங்கி ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலத்தில், முதலாழ்வார்களில் இருவரான பூதமும் பேயும், திருமழிசைப் பிரானும், திருமங்கை மன்னனும் இந்தத் தூதனைப் பாசுரங்களில் போற்றிவிட்டார்கள். முதலாம் குலோத்துங்க சோழனின் ஐந்தாம் ஆட்சியாண்டுக் கல்வெட்டு, ஒரு வணிகர் கோயிலுக்குப் பூந்தோட்டம் அமைத்து, தோட்டக்காரர்களுக்காக ஓவிருக்கை ஊரில் இரண்டாயிரம் குழி நிலம் வரிவிலக்குடன் வாங்கிக் கொடுத்ததைச் சொல்கிறது. அதே மன்னனின் முப்பத்தொன்பதாம் ஆண்டுக் கல்வெட்டு, அர்ச்சகர் நாள்தோறும் தயிர் வழங்குவதற்காக இன்னொரு வணிகர் பொன் கொடுத்ததைப் பதிவு செய்கிறது. பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் இரண்டாம் ராஜாதிராஜ சோழன் காலத்தில் கோயில் விளக்குகளுக்காக முப்பத்திரண்டு பசுக்கள் தானமாக வந்தன. மகா மண்டபம் சோழர் காலத்தது; அதை ஒட்டிய மண்டபம் விஜயநகர காலத்தது. பிற்காலத்தில் மணவாள மாமுனிகளும் இங்கே வந்து வணங்கினார். இன்று தென்கலை மரபிலும் வைகானச ஆகம முறையிலும் பூசைகள் நடக்கின்றன; நிர்வாகம் இந்து சமய அறநிலையத் துறையிடம்.

Kanchipuram counts Thirupadagam, along with Ulagalantha Perumal and Yathothkari, as its three most ancient Vishnu shrines. The Pallavas built it in the late 8th century, and the Alvars of the 7th to 9th centuries, Bhoothathalvar, Peyalvar, Thirumazhisai Alvar and Thirumangai Alvar, sang of its Lord. An inscription of Kulothunga Chola I's fifth regnal year records a merchant laying out a flower garden for the temple and buying 2,000 kuli of tax-free land at Ovirukkai to keep its gardeners; another from his 39th year records a second merchant's gift of gold so the priest could supply curd every day. In the 12th century, under Rajadhiraja Chola II, thirty-two cows were given to keep the temple lamps burning. The maha mandapa is Chola work and the hall beside it Vijayanagara. Manavala Mamunigal later came here to worship. Worship today follows the Thenkalai tradition and the Vaikhanasa agama, and the temple is run by the HR&CE Department.

ரோகிணி நட்சத்திரத்தில் பிறந்தவர்கள் வாழ்க்கைச் சிக்கல்கள் நீங்க இங்கே வந்து பாண்டவ தூதனை வணங்குகிறார்கள்; பலர் தங்கள் பிறந்த நட்சத்திர நாளையே இதற்குத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். பெருமாள் இங்கே மண்ணில் தம் திருவடியை அழுத்தி அருள்வதாகப் போற்றப்படுவதால், அடிமேல் அடி வைத்து வலம் வருவதும் தரையில் உருண்டு அங்கப் பிரதட்சிணம் செய்வதும் இங்கே பரவலான நேர்த்திக்கடன். புதன், சனி, ரோகிணி நாட்கள், அஷ்டமி திதி, மாதத்தின் எட்டாம் தேதி ஆகியவை வழிபாட்டுக்கு ஏற்றவை. இவை பக்தியின் வழிகள்; உடல்நலச் சிக்கலுக்கு மருத்துவரின் ஆலோசனையே முதன்மை.

People born under Rohini come to the Pandava envoy to be rid of life's troubles, many of them on their own birth-star day. Because the Lord is praised here as pressing his foot into the earth, devotees walk the circuit heel to toe (adi pradakshinam) or roll round it (anga pradakshinam) as a vow. Wednesdays, Saturdays, Rohini days, Ashtami and the eighth of each month are the favoured days. These are paths of devotion; for health problems, a doctor's advice comes first.