பண்பொழி திருமலைக் குமாரசுவாமி கோயில்

செங்கோட்டையிலிருந்து ஏழு கி.மீ. போனால், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகள் சூழ்ந்த பசுமைக்கு நடுவே "ஓம்" வடிவில் ஒரு குன்று. அதன் உச்சியில்தான் திருமலைக் கோயில். ஏறுவதற்கு முன் கீழே இரண்டு வணக்கங்கள்: முதலில் தேவியோடு அமர்ந்த பிள்ளையாருக்கு, பிறகு கல்லில் பதிந்த இரு அடிச்சுவடுகள் உள்ள சிறு மண்டபத்துக்கு. மூச்சு வாங்கும் இடத்தில் மீண்டும் ஒரு கணபதி; அதைத் தாண்டினால் காவடி சுமந்த இடும்பன். மேலே வந்ததும் கோயில் முகப்பில் இன்னும் ஒரு சிறு ஏற்றம்: பதினாறே படிகள், அவற்றின் உச்சியில் மூன்றாவது விநாயகர். கிழக்குப் பார்த்த கருவறையில் குமரன் நான்கு கைகளோடு நிற்கிறார்: மேல் கைகளில் சக்தி வேலும் வஜ்ராயுதமும், கீழ் வலக்கையில் அபயம், கீழ் இடக்கையில் சிம்மகர்ண முத்திரை. பக்கத்தில் வேலும் சேவல் கொடியும். குன்றைக் காவல் காப்பவள் காளி; சுற்றுப் பாதையின் வடபுறம் அவளுக்குத் தனிக் கோயில், அவள் பார்வையும் வடக்கு நோக்கியே.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: ஆதியில் இங்கே சிலை இல்லை, நட்டு வைத்த ஓர் இரும்பு ஆயுதத்துக்குத்தான் வழிபாடு. அதற்குப் பூஜை செய்து வந்தவர் பூவன் பட்டர். உச்சிக்கால ஆராதனையை முடித்த ஒரு மதியம், புளிய நிழலில் சாய்ந்தவர் அப்படியே தூங்கிப்போனார். கனவில் வந்த முருகன், "இந்த மலை என்னுடையது. பக்கத்திலுள்ள கோட்டைத்திரடில் நான் சிலையாகப் புதைந்து கிடக்கிறேன். அங்கே எறும்புக் கூட்டம் வரிசை கட்டி இறங்கும் ஒரு பள்ளம் இருக்கும், அதைக் கிளறு" என்று சொல்லி மறைந்தார். பட்டர் அன்றைய பந்தள மன்னனிடம் ஓடினார். மன்னன் ஆணைப்படி தோண்டியபோது சிலை கிடைத்தது; மண்ணைக் கிளறிய இரும்புக் கம்பி தவறி முகத்தில் பட்டதில், நாசி நுனியில் சிறு சில்லு பெயர்ந்துபோனது. அந்தச் சிறு வடுவே முகத்துக்குத் தனி அழகு தந்தது. கிராமத்து மக்கள் செல்லமாக அவரை "மூக்கன்" என்று அழைக்கத் தொடங்கினார்கள். உருவத்தைக் குன்றின் மேல் ஏற்றி நிறுவியதோடு, அர்ச்சகர் கேட்டுக்கொண்டபடி அதற்கு ஒரு கோயிலையும் அரசனே கட்டிக் கொடுத்தான். சபரிமலையைக் கட்டிய அதே பந்தள அரச வம்சம் இது; அதனால்தானோ என்னவோ, ஐயப்பனின் புகழ்பெற்ற மூன்று காட்டுக் கோயில்களும் இங்கிருந்து அதிக தூரத்தில் இல்லை.

பல நூறு ஆண்டுகள் கழித்து, கோயிலுக்குப் புது வடிவம் கொடுத்தது ஒரு பெண்ணின் பிடிவாதம். பிள்ளை இல்லாத அவர் கல் மண்டபம் கட்ட முடிவு செய்தார். பிள்ளை வரம் வேண்டிய சிவகாமி அம்மையார், குன்றின் மேல் ஒரு கல் மண்டபம் எழுப்புவதாக நேர்ந்துகொண்டார்; உரித்த வாழைப் பட்டைகளை இழுவைத் தட்டாக்கி, அதில் கற்களை அடுக்கி, கீழிருந்து மேலே தன் கையாலேயே இழுத்துச் சேர்த்தார். கனமான தூண்களுக்கும் விட்டங்களுக்கும் களிறுகளைப் பூட்டினார்கள். அந்தக் காலத்தில் வலுவான கயிறு கிடையாது; பனை நார்க் கயிறு அடிக்கடி அறுந்தது. அப்படி அறுந்து ஒரு தூண் வேகமாக உருண்டு வந்தபோது, "முருகா!" என்று கத்தியபடி அம்மையார் தம் தலையைக் கொடுத்து அதைத் தடுத்து நிறுத்தினார்; ஆட்கள் ஓடிவந்து அதைத் திரும்பக் கட்டும் வரை அசையாமல் நின்றார். இவ்வளவு செய்தும் குழந்தை பிறக்கவில்லை. ஒருநாள் அதே மண்டபத்தில் இளைப்பாற வந்த மஸ்தான் என்ற இஸ்லாமியத் துறவி அவள் கதையைக் கேட்டார். "மலைமேல் நிற்கும் இந்தப் பாலகன்தான் உனக்குப் பிறந்த மகன் என்று நினைத்துக்கொள்" என்றார். அந்தச் சொல்லை ஏற்ற அம்மையார், தமக்கு இருந்த நிலபுலன் அனைத்தையும் அந்த மகன் பெயருக்கே மாற்றினார். கோயிலில் அவருக்கு ஒரு சிலை இருக்கிறது.

குன்றின் மேல் ஒரு சுனை உண்டு; எட்டு இதழ்த் தாமரையின் பெயரைத் தாங்கியிருந்த அதன் இன்றைய பெயர் பூஞ்சுனை; இன்று பூஞ்சுனை. முன்பு அதில் நாளுக்கு ஒரே ஒரு குவளை மலர்தான் பூக்கும்; அதைப் பறித்து ஏழு கன்னிமாரும் முருகனைப் பூஜித்தார்கள். ஈசன் ஆலயங்களுக்கே உரிய அந்த எழுவரை ஒரு கந்தன் கோயிலில், அதுவும் நீர்க்கரையில், பார்ப்பது அபூர்வம். முன்பு இந்தக் குன்றில் பெயர் தெரிந்த சில அரிய பச்சிலைகள் வளர்ந்தன; இன்று அவற்றை அடையாளம் காட்ட ஆள் இல்லை. மாதம் பிறக்கும் ஒவ்வொரு முதல் தேதியும் அடியார் சபையினர் விடியலிலிருந்து இரவு வரை வந்தவர் எல்லாருக்கும் சாப்பாடு போடுகிறார்கள்.

கோயிலைக் கட்டியவர்கள் பந்தள அரசர்கள். பிற்காலத் திருப்பணிக்கு உயிர் கொடுத்த சிவகாமி அம்மையார், அனுமன் நதிக்கரையிலுள்ள அச்சன்புதூரில் ஒரு வசதியான குடும்பத்தில் சுமார் 1784-இல் பிறந்து, 1854-இல் எழுபதாம் வயதில் மறைந்தார். கணவர் கங்கமுத்துவும் அவரும் சேர்ந்து அனுமன் நதியின் குறுக்கே கட்டிய பாலம் இன்றும் கங்கமுத்து பாலம் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. கோயிலின் நிலம் சிலர் கைக்குப் போயிருந்ததை அறிந்ததும், அன்றைய திருவிதாங்கூர் தலைநகரின் உயர் நீதிமன்றம் வரை போனார்; பழைய கல்வெட்டுகளையே சாட்சியாக வைத்து வாதாடி, அந்த மண்ணை மீண்டும் ஆண்டவனுக்கே உரிமையாக்கினார். திருமலைக் கோயில் தேவார வைப்புத் தலங்களில் ஒன்று. திருப்புகழ் தந்த அருணகிரியார் தொடங்கி, பிற்காலப் புலவர்கள் இருவர் வரை பலர் இந்தக் குமரனுக்குப் பாமாலை சூட்டியிருக்கிறார்கள்; திருமலை ஆண்டவர் குறவஞ்சி என்ற நூலும் இவர் மீது உண்டு. முன்பு படிப்பாதை மட்டுமே இருந்தது; இப்போது வாகனங்கள் போக மலைச்சாலையும் உண்டு. கோயிலை இந்து சமய அறநிலையத் துறை நிர்வகிக்கிறது.

ஜாதகத்தில் விசாகம் உள்ளவர்கள், கிரகக் கோளாறுகள் விலக வேண்டி இந்தக் குன்றுக்கு வருகிறார்கள்; ஆயுளில் ஒருமுறையாவது இந்தப் படிகளை மிதிப்பது அவர்களுக்கு ஒரு கடமை போல. வேண்டுதல் நிறைவேறியவர்கள் பிரகாரத்தைச் சுற்றி விளக்கேற்றுகிறார்கள். கோயில் முகப்பின் பதினாறு படிகள் பதினாறு பேறுகளைக் குறிப்பவை என்று பக்தர்கள் கருத்தோடு ஏறுகிறார்கள். குன்றின் படிகளையே பித்ருக்கள் உறையும் இடமாகக் கருதி, மறைந்த பெற்றோருக்கு அங்கே நீர்க்கடன் செய்பவர்களும் உண்டு. திருநெல்வேலிப் பக்கத்துக் கிராமங்களில் "மூக்கு" என்று தொடங்கும் பல ஆண், பெண் பெயர்கள் இந்தக் குமரனின் செல்லப் பெயரிலிருந்து வந்தவை; இரண்டு மழலைகளைப் பறிகொடுத்த வீட்டில், மூன்றாவது பிள்ளைக்கு நாசியில் துளையிட்டு அவன் பெயரை வைப்பதாக நேர்த்திக்கடன் செய்வது பழைய நாட்டுப்புற மரபு; பையன்கள்கூடப் பதின் வயது வரை மூக்குத்தியோடு இருப்பதுண்டு. இவை நம்பிக்கை சார்ந்தவை; குழந்தையின் உடல்நலத்துக்கு மருத்துவரின் ஆலோசனையே முதன்மை. மலை ஏறுவது சிரமமானவர்கள் சாலை வழியைப் பயன்படுத்தலாம்.