ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதசுவாமி கோயில்

திருச்சி நகரிலிருந்து காவிரிப் பாலத்தைக் கடந்ததுமே, வானத்தை முட்டும் தெற்கு ராஜகோபுரம் உங்களை வரவேற்கும்: பதின்மூன்று நிலைகள், 236 அடி உயரம். அதைத் தாண்டி உள்ளே நடந்தால் ஒன்றுக்குள் ஒன்றாக ஏழு திருச்சுற்றுகள். வெளிச்சுற்றுகள் மனிதர்கள் வாழும் தெருக்கள்; கடைகள், வீடுகள், ரதவீதிகள் எல்லாம் கோயிலுக்குள்ளேயே. சுமார் 156 ஏக்கர் பரப்பு, இருபத்தொரு கோபுரங்கள், ஏறக்குறைய ஐம்பது உபசன்னதிகள். எல்லா வளையங்களுக்கும் மையத்தில் கர்ப்பக்கிருகம். பாம்புப் படுக்கையில் நீண்டு கிடக்கும் அரங்கனின் முகம் இலங்கைத் திசையான தெற்கைப் பார்த்திருக்கிறது. 'ஓம்' என்ற பிரணவ வடிவில் அமைந்த தங்க விமானம் அவருக்கு மேல் ஒளிர்கிறது; அதனால் அது பிரணவாகார விமானம். உற்சவர் நம்பெருமாள்; அம்மைக்கு அவளுக்கென்றே ஒரு கோயில் வளாகத்துக்குள்: ரங்கநாயகி. பெரிய திருவடி என்று அழைக்கப்படும் கருடாழ்வார் நான்கு வேதங்களைக் கையில் ஏந்தி ஓங்கி உயர்ந்து நிற்கிறார். இந்த ஊரில் எதைச் சொன்னாலும் முன்னால் ஒரு 'பெரிய' ஒட்டிக்கொள்ளும்; இறைவன், இறைவி, கோயில், கோபுரம், ஏன், படைக்கும் பணியாரம் கூட.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: படைப்புத் தொழிலில் சோர்ந்த நான்முகன் எட்டெழுத்து மந்திரத்தை ஜபித்துத் தவம் இருந்தான். அந்தத் தவத்தின் பலனாகப் பாற்கடலிலிருந்து ரங்க விமானம் தானாக எழுந்தது. அதை நான்முகன் சூரியனிடம் ஒப்படைத்தான்; சூரிய குலத்து இட்சுவாகு அயோத்திக்குக் கொண்டுவந்தான்; அந்தக் குலத்தில் வந்த ராமன் பூஜித்தான். முடிசூட்டு விழாவுக்கு வந்து விடைபெற்ற விபீஷணனுக்கு, ராமன் கொடுத்த அன்புப் பரிசே இந்த விமானம். தெற்கே போகும் வழியில் காவிரியைக் கண்டதும், மாலைச் சந்தியா வந்தனம் செய்ய அவன் நீர்க்கரையில் இறங்கினான்; அங்கே இருந்தது சந்திரனின் பெயர் தாங்கிய குளம். ஒரு சிறுவனிடம் விமானத்தைக் கொடுத்து, "கீழே வைக்காதே" என்று சொல்லிவிட்டுப் போனான். சிறுவன் உண்மையில் விநாயகர்; அரங்கன் இந்த மண்ணை விட்டுப் போகக் கூடாது என்றே வந்தவர். விபீஷணன் கண் மறைந்ததும் அவர் விமானத்தைத் தரையில் வைத்துவிட்டார். திரும்பி வந்த விபீஷணனால் அதை அசைக்கக்கூட முடியவில்லை. கண்ணீர் விட்ட அவன் முன் பெருமாள் தோன்றினார்: "இங்கேயே தங்குவது என் விருப்பம். ஆனால் உன் இலங்கை இருக்கும் தெற்குத் திசையைப் பார்த்தபடியே கிடப்பேன்." அன்று முதல் அரங்கன் தெற்கு நோக்கியே இருக்கிறார். விபீஷணனின் நண்பனான தர்மவர்ம சோழன் விமானத்தைச் சுற்றி முதல் கோயிலை எழுப்பினான். காலப்போக்கில் காவிரி வெள்ளம் அந்தக் கோயிலையும் மதில்களையும் மண்ணுக்குள் புதைத்து, அந்த இடம் காடாகிப் போனது. பல நூற்றாண்டு கழித்து, வேட்டைக்கு வந்து ஒரு மரத்தடியில் இளைப்பாறிய ஒரு சோழ அரசன், மரத்தின் மேல் இருந்த கிளி பாடிய சுலோகத்தைக் கேட்டான்: 'காவிரியே வைகுண்டத்து விரஜை நதி; இந்த இடமே பூலோக வைகுண்டம்.' பொருள் புரிந்த அவன் அந்த இடத்தைத் தோண்டி விமானத்தைக் கண்டெடுத்து, மீண்டும் கோயிலைக் கட்டினான். அவனை மக்கள் கிளிச் சோழன் என்று நினைவில் வைத்திருக்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஒரு கதை. திருப்பாணாழ்வார் பிறந்தது இந்த ஊரில்; தாழ்ந்த குலத்தவர் என்று ஒரு பூசாரி வீசிய கல் அவர் மேல் பட்டது; ஆனால் குருதி கசிந்தது இறைவனின் நெற்றியில்; கோயிலுக்குள் ஒரே ஒருமுறை நுழைந்த அந்த ஆழ்வார் அங்கேயே இறைவனோடு கலந்தார். கம்பர் தம் ராமாயணத்தை அரங்கேற்றியது இங்குள்ள கம்பர் மண்டபத்தில்; நரசிம்மர் கதை வருவதால் ஆச்சாரியர்கள் தயங்கியபோது, மேட்டு அழகிய சிங்கர் சன்னதியிலிருந்து ஒப்புதல் குரல் எழுந்தது. ஆண்டாள் அரங்கனையே மணந்தாள். டெல்லி சுல்தானின் படை அரங்கனின் உற்சவர் சிலையைக் கொண்டுபோனபோது, சுல்தானின் மகள் அந்த விக்கிரகத்தின் மேல் உயிரையே வைத்தாள்; அர்ச்சகர்கள் அதைத் திரும்பக் கொண்டுவந்ததும் அவள் பின்தொடர்ந்து வந்து, காண முடியாத துயரில் உயிர் துறந்தாள். அவள்தான் துலுக்க நாச்சியார்; அவளுக்கு ரொட்டி போன்ற வட இந்திய உணவு நைவேத்தியம், அரங்கனுக்கு முன் அவளை வணங்குவதே முறை. ராமானுஜர் தம் கடைசிக் காலத்தை இங்கேயே கழித்து முக்தி அடைந்தார்; அவரை உட்கார்ந்த நிலையிலேயே மண்ணுக்குள் வைத்தார்கள் சீடர்கள்; அதே உடலைத்தான் இன்று 'தானான திருமேனி' என்று பக்தர்கள் வணங்கிச் செல்கிறார்கள். அதற்குத் திருமஞ்சனம் கிடையாது; அவர் பிறந்த நட்சத்திர நாளன்று மட்டும் கேசரியும் கற்பூரமும் அரைத்த கலவை பூசுகிறார்கள். அவர் வகுத்த நிர்வாக முறையையே கோயில் இன்றும் பின்பற்றுகிறது. நாலாயிரத்தைப் பண்ணோடும் அபிநயத்தோடும் அரையர்கள் பாடும் அரையர் சேவை இந்தக் கோயிலின் தனிச் சொத்து.

எட்டு சுயம்வியக்த க்ஷேத்திரங்களில் முதலாவதும், காவிரிக் கரையின் பஞ்சரங்கத் தலங்களில் ஒன்றும் இதுவே. பிரதான தீர்த்தம் சந்திர புஷ்கரணி; அதோடு எட்டுத் தீர்த்தங்கள். தல மரம் புன்னை.

Cross the Kaveri bridge from Tiruchirappalli and the south rajagopuram fills the sky: thirteen tiers, 236 feet. Beyond it the temple opens out in seven rings, one inside another. The outer rings are lived-in streets with houses, shops and car streets, all within the temple's walls, over about 156 acres, with 21 gopurams and some fifty sub-shrines. At the centre lies Periya Perumal, Ranganatha, stretched on Adisesha and facing south, under a golden vimana shaped like the syllable Om and so called the Pranavakara Vimanam. The festival image is Namperumal, and Ranganayaki Thayar, the Periya Piratti, has her own shrine. Garudazhvar, the Periya Thiruvadi, towers over the hall holding the four Vedas. Everything here is "periya", great: the temple, the Lord, the goddess, even the offerings, called Periya Thiruppaniyaram.

The temple legend goes like this: Brahma, weary of creating, chanted the eight-syllable mantra in penance, and as its fruit the Ranga Vimana rose by itself out of the Ocean of Milk. Brahma handed it to the Sun, Ikshvaku of the Sun's line took it to Ayodhya, and Rama, born in that line, worshipped it. After his coronation Rama gave it to Vibhishana. On the way home to Lanka, Vibhishana stopped on the Kaveri bank by the Chandra Pushkarini for his daily rites and left the vimana with a boy, telling him not to put it down. The boy was Vinayaka, who had come precisely so that Ranganatha would not leave this land, and as soon as Vibhishana was out of sight he set it on the ground. Vibhishana came back and could not even shift it. As he wept, the Lord appeared and told him he wished to stay here, but would lie facing south towards Lanka, and he has faced south ever since. Vibhishana's friend Dharmavarma Chola built the first temple round the vimana. In time Kaveri floods buried shrine and walls and the place turned to forest. Centuries later a Chola king resting under a tree after a hunt heard a parrot repeating a verse: the Kaveri is the Viraja river of Vaikuntam and this spot is Vaikuntam on earth. He dug, found the vimana and raised the temple again, and he is remembered as Kili Chola, the parrot's Chola.

Every corner has its story. Thiruppanazhvar was born here; when a priest threw a stone at him, Ranganatha appeared with blood on his own forehead, having taken the blow, and the Alvar, who entered the temple only once, merged with the Lord there. Kambar first recited his Ramayana in the Kambar Mandapam here, and when the acharyas balked at its Narasimha episode, approval came as a voice from the Mettu Azhagiya Singar shrine. Andal married Ranganatha himself. When a Delhi Sultan's army carried off the processional image, the Sultan's daughter grew devoted to it; after the priests brought it home she followed them south and died of the pain of separation. She is Thulukka Nachiyar, offered north Indian food such as rotis, and custom says she is worshipped before Ranganatha. Ramanuja spent his last years here and attained mukti; his disciples buried him seated in padmasana, and that body sits in its own shrine today. It receives no abhishekam, only a coat of saffron and edible camphor on Chithirai Thiruvathirai. The temple still runs on the administrative scheme he set out, and its Araiyar Sevai, the Divya Prabandham sung with music and gesture by the Araiyars, is found nowhere in this form.

Srirangam is the first of the eight self-manifested Vishnu shrines and one of the five Pancha Ranga temples on the Kaveri. Its main tank is the Chandra Pushkarini, with eight other theerthams, and its sacred tree is the punnai.

பொருள்: பச்சை மாமலை போன்ற திருமேனியும், பவளம் போன்ற வாயும், தாமரை போன்ற சிவந்த கண்களும் உடையவனே! "அச்சுதா, தேவர்களின் தலைவனே, ஆயர் குலத்தின் செல்வக் கொழுந்தே" என்று உன்னை அழைக்கும் இந்த இனிமையை விட்டுவிட்டு, இந்திர லோகத்தையே ஆளும் இன்பம் கிடைத்தாலும் அதை நான் வேண்டமாட்டேன், திருவரங்க நகரில் உறைபவனே.

Meaning: Lord of the great city of Arangam, with a body like a great green mountain, lips like coral and red lotus eyes: the sweetness of calling you "Achyuta, chief of the gods, darling of the cowherds" is what I want. Even if I were offered the joy of ruling Indra's heaven instead, I would not take it.

அரங்கனைப் பாடாத ஆழ்வார் மதுரகவி ஒருவர் மட்டுமே; மீதி பத்து ஆழ்வார்களோடு கோதையும் சேர்ந்து, பதினொருவர் பாடிய ஒரே திருப்பதி இது. கோயிலின் மையப்பகுதியை எழுப்பியவர்கள் சோழர்கள்; பின்னர் சேரர், பாண்டியர், பல்லவர், நாயக்கர் என்று ஒவ்வொரு அரச மரபும் மண்டபம், மதில், கோபுரம் என்று தன் பங்கைச் சேர்த்தது. பதினான்காம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் டெல்லி சுல்தானியப் படைகள் கோயிலைச் சூறையாடின. அந்தப் படையெடுப்பின்போது தேவதாசி வெள்ளையம்மாள் படைத்தலைவனைக் கோபுரத்தின் உச்சிக்கு அழைத்துச் சென்று கீழே தள்ளி, தானும் குதித்து உயிர் விட்டாள்; அவள் நினைவாக அந்தக் கோபுரம் இன்றும் வெள்ளை நிறம் பூசிய 'வெள்ளை கோபுரம்'. விஜயநகரத் தளபதி கம்பண்ணர் சுல்தானியப் படையை வென்ற பிறகு வழிபாடு மீண்டது.

தெற்கு ராஜகோபுரத்துக்கு விஜயநகர காலத்திலேயே அடித்தளம் போடப்பட்டது; ஐந்நூறு ஆண்டுகள் அது அரைகுறையாகவே நின்றது. அகோபில மடத்துப் பீடாதிபதி அதைக் கையில் எடுத்தார்; 1979-இல் தொடங்கிய வேலை எட்டு ஆண்டுகளில் முடிந்து, 1987 மார்ச் 25-ஆம் தேதி கலசங்களுக்குப் புனித நீர் ஊற்றப்பட்டது. 2014-இல் தொடங்கிய பெரும் புனரமைப்பில் சுமார் 25 கோடி ரூபாய் செலவில் 60,000 டன் கட்டட இடிபாடுகள் அகற்றப்பட்டன; நூற்றுக்கால், ஆயிரங்கால் மண்டபங்களும் உபசன்னதிகளின் சிற்பங்களும் சீரமைக்கப்பட்டன; பழைய மழைநீர் வடிகால் அமைப்பு உயிர் பெற்றது. அதற்காக 2017-இல் யுனெஸ்கோவின் ஆசிய-பசிபிக் பாரம்பரியப் பாதுகாப்பு விருதில் 'Award of Merit' கிடைத்தது; அந்த விருதைப் பெற்ற முதல் தமிழகக் கோயில் இது. வழிபாட்டு முறை தென்கலை சம்பிரதாயம்; பூஜை விதிகளுக்கு அடிப்படை பரமேஸ்வரன் பெயர் கொண்ட பாஞ்சராத்திர நூல். கோயில் இந்து சமய அறநிலையத் துறையின் கீழ் இயங்குகிறது.

Madhurakavi is the only Alvar who did not sing of Ranganatha: the other ten Alvars and Andal all praised this shrine in the Divya Prabandham. The Cholas built the core of the temple, and Chera, Pandya, Pallava and Nayak rulers each added halls, walls and towers in their turn. In the early 14th century the armies of the Delhi Sultanate sacked the temple. During that raid the devadasi Vellayi lured the commander to the top of a gopuram and pushed him off before leaping to her own death, and that tower is still painted white and called the Vellai Gopuram in her memory. Worship resumed after the Vijayanagara general Kampana defeated the Sultanate forces.

The south rajagopuram was begun under Vijayanagara and stood unfinished for some five hundred years until the Azhagiya Singar of the Ahobila Mutt took it up in 1979; it was consecrated on 25 March 1987. A large restoration begun in 2014, costing about Rs 25 crore, cleared some 60,000 tonnes of debris, restored the hundred-pillared and thousand-pillared halls and the sculpture of many sub-shrines, and revived the historic rainwater drainage. That work earned a 2017 Award of Merit in UNESCO's Asia-Pacific heritage conservation awards; no Tamil Nadu temple had been recognised that way before. Worship follows the Thenkalai tradition and the Parameswara Samhita of the Pancharatra Agama, and the temple is run by the HR&CE Department.

இங்கு வந்தவருக்கு மீண்டும் பிறப்பில்லை என்பது வைணவ நம்பிக்கை; ஒருமுறையாவது அரங்கனைச் சேவிப்பதைப் பிறவிப் பயனாகவே வைணவர்கள் கருதுகிறார்கள். திருமணம் கைகூட, குழந்தைப் பேறு கிடைக்க, படிப்பும் ஞானமும் பெருக, வியாபாரம் வளர, குடும்பத்தில் செல்வம் நிலைக்க, வயல் விளைய என்று மக்கள் இங்கே வேண்டிக்கொள்கிறார்கள். வேண்டியது நடந்ததும் நவநீதம், சந்தனம், புதுத் துணி, துளசி மாலை என்று காணிக்கை கொண்டு வருகிறார்கள்; சிலர் வரிசையில் நிற்பவர்களுக்குச் சாப்பாடு போட்டு நன்றி சொல்கிறார்கள். இவை பக்தியின் வழிபாடுகள்; பலனுக்கு உறுதிமொழி இல்லை.

Srirangam's first claim is as a giver of moksha, and Vaishnavas count even one darshan of Ranganatha as the fruit of a lifetime. People pray here for marriage, for a child, for learning, for business, for a prosperous household and for good harvests. As thanks they smear butter on the Lord, apply sandal paste to his chest and feet, offer new clothes, tulasi and garlands, and feed fellow pilgrims. These are acts of devotion, and no result is promised.