மலைக்கோட்டை தாயுமானவர் கோயில் (உச்சிப்பிள்ளையார்)

திருச்சியின் எந்தத் தெருவில் நின்றாலும் தலைதூக்கிப் பார்த்தால் மலைக்கோட்டை தெரியும். சுமார் 273 அடி உயரப் பாறையில் 417 படிகள் ஏறினால் மூன்று அடுக்குக் கோயிலைக் காணலாம். படியேறும்போது முதலில் வருவது தாயுமானவர் சன்னிதி, பக்கத்திலேயே தனிக் கோயிலாக அம்பிகை மட்டுவார்குழலி, இன்னும் மேலே மூச்சிரைக்க ஏறினால் உச்சிப்பிள்ளையார். மூன்றில் பெரியது தாயுமானவர் கோயில்தான். கருவறையில் மேற்குத் திசை பார்த்து வீற்றிருப்பது தானாகத் தோன்றிய மிகப் பெரிய லிங்கம். வடமொழியில் மாத்ருபூதேஸ்வரர் எனப்படும் இந்த ஈசனுக்கு, மலைக்கொழுந்தீசர், செவ்வந்திநாதர், தாயுமானவர் என்று காலந்தோறும் ஒவ்வொரு பெயர் கூடிக்கொண்டே வந்தது. குன்றைச் சுற்றி வந்து பார்த்தால், ஒரு கோணத்தில் படுத்திருக்கும் நந்தியாகவும், இன்னொரு கோணத்தில் சிங்கமாகவும், மற்றொரு பக்கம் துதிக்கை நீட்டிய பிள்ளையாராகவும் பாறை தோற்றம் தரும்.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: ஒருகாலத்தில் இந்த மலையடிவாரத்தில் தனகுப்தன் என்ற வியாபாரியும் அவன் மனைவி இரத்தினாவதியும் குடியிருந்தார்கள். அவளுக்குச் செவ்வந்திநாதர்தான் எல்லாமே. பேறுகாலம் நெருங்கியதும் துணைக்கு வருமாறு தாய்க்குச் சொல்லி அனுப்பினாள். பிள்ளைப்பேற்றுக்குத் தேவையான மருந்து, தைலம் எல்லாம் மூட்டை கட்டிக்கொண்டு பூம்புகாரிலிருந்து அம்மா புறப்பட்டாள். ஆனால் வழியில் காவிரி கரைபுரண்டு ஓடியது; அக்கரையிலேயே அவள் சிக்கிக்கொண்டாள். இங்கே மகளுக்கோ பிரசவ வலி தொடங்கிவிட்டது. தனியே தவித்த இரத்தினாவதி இறைவனைக் கூவி அழைத்தாள். அடுத்த நொடி வாசலில் அவள் தாய் நின்றாள். உண்மையில் வந்தது தாய் உருவில் சிவபெருமான். அவரே பிரசவம் பார்த்தார்; ஆண் குழந்தை பிறந்தது. வெள்ளம் வடியும் வரை ஏழு நாள் தாயையும் சேயையும் கண்ணுக்குக் கண்ணாகப் பார்த்துக்கொண்டார். வெள்ளம் வடிந்து உண்மையான தாய் வந்தபோது வீட்டில் இரண்டு தாய்கள்! திகைத்து நின்ற இருவருக்கும் இறைவன் அம்பிகையுடன் சுய உருவில் காட்சி தந்தார். தாயும் ஆனவர் அன்றுமுதல் தாயுமானவர் ஆனார். ஆண்டுதோறும் சித்திரை உற்சவத்தின் ஐந்தாம் நாள் இந்தக் கதை 'செட்டிப்பெண் மருத்துவம்' என்ற பெயரில் மீண்டும் உயிர் பெறுகிறது. சோமாஸ்கந்தருக்குப் பக்கத்தில் நிறைமாதக் கோலத்தில் இரத்தினாவதியை அமர்த்தி, சிறிது நேரம் திரை போட்டு மூடுகிறார்கள், மூடிய திரை விலகும் கணம் அவளுடைய மடியில் ஒரு பச்சைக் குழந்தை சிரித்துக்கொண்டிருக்கும்.

சுவாமி ஏன் மேற்குப் பக்கம் பார்க்கிறார் என்பதற்குப் பின்னால் வேறொரு சம்பவம். சாரமா முனிவர் இங்கே நந்தவனம் அமைத்து, தினமும் செவ்வந்திப் பூக்களால் இறைவனை வழிபட்டார். அதனால்தான் செவ்வந்திநாதர் என்ற பெயர். அந்த மலர்களை ஒரு வியாபாரி தினமும் களவாடி, உறையூரை ஆண்ட சோழ அரசனிடம் கொண்டுபோய்க் கொடுத்தான். முனிவர் புகார் சொன்னபோதும் அரசன் திருடனைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. மனம் நொந்த முனிவர் இறைவனிடமே முறையிட்டார். உடனே கிழக்கே பார்த்திருந்த ஈசன் உறையூர் இருந்த மேற்குப் பக்கம் முகம் திருப்பினார்; அந்த நகரின் மேல் மண்மாரி பொழிந்தது. அதனால்தான் இங்கே கொடிமரம் சுவாமிக்குப் பின்னால், கிழக்குப் பக்கம் நிற்கிறது. இன்றுவரை வழிபாட்டு நேரத்தில் மங்கல இசையும் தேவாரப் பண்ணும் கருவறைக்குப் பின்பக்கத்திலிருந்துதான் கேட்கும்.

இந்தக் குன்று எங்கிருந்து வந்தது, ஊருக்கு ஏன் இந்தப் பெயர் என்பதற்கும் புராணத்தில் பதில் இருக்கிறது. ஒருமுறை தங்களில் வலியவர் யார் என்று ஆதிசேஷனும் வாயு பகவானும் மோதிக்கொண்டார்கள்; கயிலாயத்தைத் தன் உடம்பால் வளைத்துச் சுருட்டிக்கொண்டு, முடிந்தால் பிரித்துப் பார் என்று சவால் விட்டார் ஆதிசேஷன். வாயு புயலாகச் சீறியதில் மலையின் ஒரு சிறு பகுதி பிய்ந்து மூன்று துண்டுகளாக விழுந்தது: திருக்காளத்தியில் ஒன்று, திருகோணமலையில் ஒன்று, இங்கே திரிசிரா மலையாக ஒன்று. பிற்காலத்தில் இதே குன்றில் மூன்று தலை அசுரன் திரிசிரன் ஈசனைக் காண வேண்டித் தவத்தில் ஆழ்ந்தான். இறைவன் காட்சி தராததால் இரண்டு தலைகளைத் தீயில் இட்டான்; மூன்றாவதையும் அறுக்கப் போனபோது இறைவன் தடுத்து அருள் செய்தார். திரிசிரன் வழிபட்ட ஊர் திரிசிரபுரம் ஆனது.

உச்சிப்பிள்ளையாரின் கதை வேறு. பட்டாபிஷேகம் முடிந்து விடைபெற்ற வீபீஷணனுக்கு ராமர் ரங்கநாதர் சிலையைப் பரிசாகக் கொடுத்தார்; போகும் வழியில் சிலையை எந்தக் காரணம் கொண்டும் கீழே இறக்கக் கூடாது என்று ராமர் கண்டிப்பாகச் சொல்லியிருந்தார். சிலை இலங்கைக்குப் போவதைத் தேவர்கள் விரும்பவில்லை; விநாயகரிடம் முறையிட்டார்கள். காவிரிக் கரையில் மாலை அனுஷ்டானம் செய்ய வீபீஷணன் இறங்கியபோது, மாடு மேய்க்கும் சிறுவனாக விநாயகர் எதிரே வந்தார். சிலையை அவனிடம் கொடுத்துவிட்டு வீபீஷணன் நீரில் மூழ்கினான். அவன் தலை நீருக்குள் மறைந்ததும், சிறுவன் சிலையை மணலில் இறக்கிவிட்டு ஓட்டம் பிடித்தான். கோபத்துடன் துரத்திய வீபீஷணன் மலையுச்சியில் சிறுவனைப் பிடித்துத் தலையில் குட்டினான்; அங்கே விநாயகர் தம் உருவில் காட்சி தந்தார். சிலை வைக்கப்பட்ட இடமே இன்றைய ஸ்ரீரங்கம்.

கோயிலுக்குள் பார்க்க வேண்டியவை பல. தர்ப்பைப் புல் விரித்த இருக்கையில் ஞானகுருவாக வீற்றிருக்கும் தட்சிணாமூர்த்தியின் காலடியில் எட்டுப் பேர் பாடம் கேட்கிறார்கள்: சனகர் முதலான நால்வர், பதஞ்சலி, வியாக்ரபாதர், திருமூலர், சிவயோக மாமுனிவர். மரச் சிற்பங்களாக மகாலட்சுமியும் துர்க்கையும் நிற்கிறார்கள்; எட்டுக் கைகளுடன் விஷ்ணு துர்க்கையும் உண்டு. கொடிமரத்தருகே சங்கை வாயில் வைத்து ஊதியபடி ஒரு சிவகணம் நிற்கிறது; ஊராருக்கு அவர் சங்குச்சாமி. அம்மன் சன்னிதிக்குப் பக்கத்தில் ஒரு குழிக்குள் பாதாள அய்யனார். ஒன்பது கோள்களின் மண்டபத்தில் எல்லாக் கோள்களும் இரு தேவியருடன் நிற்கும் கதிரவனையே பார்த்தபடி திரும்பி நிற்பது ஒரு அபூர்வம், குன்றின் அடியில் படியேறத் தொடங்கும் இடத்தில் மாணிக்க விநாயகர் முதல் வணக்கம் பெறுகிறார். பிராகாரத்தில் சுற்றி வரும்போது ஜுரகேஸ்வரரையும், பைரவரையும், இடும்பனையும், சைவக் குரவர் நால்வரையும், அறுபத்துமூன்று நாயன்மார்களையும் வரிசையாகக் காணலாம். பங்குனியில் மூன்று நாட்கள், அந்தி சாயும் வேளையில், மறையும் சூரியனின் ஒளி கருவறைக்குள் நுழைந்து லிங்கத்தைத் தழுவுகிறது. தல மரம் வில்வம்; தீர்த்தம் பிரம்ம தீர்த்தமும் காவிரியும்.

From almost anywhere in north Tiruchi you can see the Rockfort. Climb its 417 steps up a rock about 273 feet high and you pass through a temple on three levels: Thayumanavar halfway up with the goddess Mattuvar Kuzhali in her own shrine, and Ucchi Pillaiyar on the summit. Thayumanavar's is the largest of the three. The Lord here is a large self-manifested linga that faces west. His Sanskrit name is Matrubhuteswarar, and over time he has been Malaikozhuntheesar, then Sevvanthinathar, and finally Thayumanavar. Locals will point out that, seen from different sides, the rock takes the shape of a Nandi, a lion and a seated Ganesha.

The temple legend goes like this. A merchant named Dhanagupta lived on the hill with his wife Rathnavathi, who was devoted to Sevvanthinathar. As her delivery drew near, she sent for her mother, who set out from Poompuhar with medicines and oils. The Kaveri was in spate, and the mother was stranded on the far bank. Labour began, and Rathnavathi, alone, cried out to the Lord. Her mother seemed to walk in at once, but it was Shiva in her form. He delivered a baby boy and cared for mother and child for the seven days the flood lasted. When the real mother finally arrived, the household found two identical mothers, and the Lord revealed himself with the Goddess. He who became a mother is Thayumanavar. The scene is re-enacted on the fifth day of the Chithirai Brahmotsavam as Chettippen Maruthuvam: an image of Rathnavathi is placed beside Somaskanda, a curtain is drawn, and when it opens a baby sits in her lap.

Why does the Lord face west? The sage Sarama kept a flower garden here and offered sevvanthi blooms every day, hence the name Sevvanthinathar. A trader kept stealing the flowers for the Chola king at Uraiyur, and the king would not punish him. The sage took his grievance to the Lord, who turned from east to west towards Uraiyur and rained earth upon the city. That is why the flagstaff stands behind the sanctum, on the east, and why the drums and Thevaram singing at worship still come from behind the shrine.

The hill and the town have their own origin story. In a contest between Adisesha and Vayu, Adisesha coiled round Mount Kailasa and dared Vayu to shake it loose. Vayu's gale tore away a small part, which fell to earth in three pieces: at Thirukalathi, at Trincomalee, and here as the Trisira hill. The three-headed asura Trisira later did penance on this hill; when Shiva did not appear he threw two of his heads into the fire and was about to cut off the third when the Lord stopped him. The place he worshipped became Trisirapuram.

Ucchi Pillaiyar has a separate story. After his coronation Rama gave Vibhishana an image of Ranganatha, which was never to touch the ground on the way to Lanka. The gods did not want it to leave and appealed to Ganesha. When Vibhishana stopped on the Kaveri bank for his evening rites, Ganesha appeared as a cowherd boy, was handed the image, and set it down while Vibhishana was in the water. Vibhishana chased the boy to the top of the rock and rapped him on the head, and Ganesha showed his true form. The spot where the image rests is Srirangam.

Inside, look for Gnana Dakshinamurthy seated on darbha grass above eight disciples (the four Sanakadi sages, Patanjali, Vyaghrapada, Thirumular and Sivayoga Munivar); Mahalakshmi and Durga carved in wood; an eight-armed Vishnu Durga; the conch-blowing Sangu Swami between the flagstaff and the altar; Pathala Ayyanar in a pit near the goddess's shrine; the Navagrahas all turned towards Surya and his consorts Usha and Pratyusha; and Manikka Vinayagar at the foot of the rock. There are also images of Jurakeswarar, Bhairava, Idumba, the four Saiva saints and the sixty-three Nayanmars. For three evenings in Panguni the setting sun falls on the linga. The sacred tree is the vilvam; the waters are the Brahma Theertham and the Kaveri.

பொருள்: நன்மை எல்லாம் அவனுடையது; தீமை என்பது அவனிடம் துளியும் இல்லை. பால் போல் வெளுத்த ஒற்றைக் காளையே அவன் வாகனம்; உமையம்மை அவன் உடலின் ஒரு பாதி. நாமாக முயன்று எட்ட முடியாத, அவனே அருளினால் மட்டுமே கிடைக்கும் செல்வம் அவனுடையது. சிராப்பள்ளிக் குன்றின் மேல் உறையும் அந்த இறைவனைப் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் என் மனம் குளிர்ந்து போகிறது.

Meaning: All that is good is his, and there is not a trace of evil in him. A single bull, white as milk, is his mount; Uma is one half of his body. His is a treasure no one can reach by their own effort, only by his grace. Whenever I speak of the Lord who lives on the rock of Sirappalli, my heart turns cool and calm.

கோயிலின் வயது சுமார் 1400 ஆண்டுகள். உச்சிப்பிள்ளையாருக்குப் போகும் வழியில் பல்லவ மன்னன் மகேந்திரவர்மன் குடைந்த குடைவரைக் கோயில் இருக்கிறது; அதுவே இந்தத் தலம் ஏழாம் நூற்றாண்டிலேயே வழிபாட்டில் இருந்ததற்குச் சான்று. அதே நூற்றாண்டில் திருஞானசம்பந்தர் பதினொரு பாடல்களால் இறைவனைப் பாடினார் (முதல் திருமுறை); அவர் காலத்தவரான அப்பர் பத்துப் பாடல்கள் பாடினார் (ஐந்தாம் திருமுறை). பின்வந்த சோழர், பாண்டியர், விஜயநகர மன்னர், நாயக்கர் ஆகியோர் திருப்பணி செய்து கோயிலை விரிவாக்கினார்கள். கோயிலைக் கட்டிய கற்கள் திருச்சிக்குப் பக்கத்து ஊரான கொடும்பாளூரிலிருந்து சுமந்து வரப்பட்டவை. பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து வந்த அருணகிரிநாதர், இங்கே தனிக் கோயில் கொண்ட முத்துக்குமரனைத் திருப்புகழில் பாடிப் பரவினார். விஜயரகுநாத சொக்கர் இப்பகுதியை ஆண்ட காலத்தில், அவருடைய கணக்குப்பிள்ளை கேடிலியப்பருக்கு இந்த ஈசனின் அருளால் ஓர் ஆண் மகவு பிறந்தது, மனம் நெகிழ்ந்த தந்தை தன் செல்வனுக்குக் கடவுளின் திருநாமத்தையே வைத்தார். மன்னனிடம் பணியாற்றியபடியே பல ஆண்டுகள் இங்கே தொண்டு செய்த அந்த இளைஞருக்கு இறைவனே குருவாக வந்து உபதேசம் செய்தார்; அவரே ஞானி தாயுமானவர். இன்றும் இங்கே பூஜை காரண ஆகமம், காமிக ஆகமம் என இரண்டு நெறிகளையும் பின்பற்றி நடக்கிறது. கோயிலை இந்து சமய அறநிலையத்துறை நிர்வகிக்கிறது.

The temple is about 1,400 years old. A cave shrine cut by the Pallava king Mahendravarman, on the way up to Ucchi Pillaiyar, shows worship here by the early seventh century. In the same century Sambandar sang the Lord in eleven verses (First Thirumurai) and his contemporary Appar in ten (Fifth Thirumurai). Later Cholas, Pandyas, Vijayanagara rulers and Nayaks enlarged the temple, with stone brought from nearby Kodumbalur. Arunagirinathar later sang of its Muthukumaraswamy in the Thiruppugazh. Kediliyappa Pillai, an accountant to the local ruler Vijayaraghunatha Chokkar, named the son he was granted by this Lord after him; the young Thayumanavar served the temple for years and received teaching from the Lord as his guru, becoming the saint known by that name. Worship follows two Agamas, Karana and Kamika. The temple is run by the HR&CE Department.

இறைவனே தாயாக நின்று பிரசவம் பார்த்த தலம் என்பதால், கர்ப்பிணிகளுக்காக இங்கே வேண்டிக்கொள்வது தொன்றுதொட்டு வரும் வழக்கம். நிறைமாதப் பெண்ணின் குடும்பத்திலிருந்து ஒருவர் கோயிலுக்கு வந்து, மட்டுவார்குழலிக்கு இருபத்தொரு கொழுக்கட்டை, இருபத்தொரு அப்பம் நைவேத்தியம் செய்கிறார்; மஞ்சள், குங்குமம், வெற்றிலை மூன்றையும் ஒரு துணியில் முடிச்சுப் போட்டு அர்ச்சனையும் செய்கிறார். வயிற்றில் குழந்தையைச் சுமப்பவர்கள் நாளுக்கு மூன்று முறை சொல்லும்படி ஒரு சுலோகத்தையும் கோயிலில் தருகிறார்கள். பிள்ளை வரம் கேட்டு வருபவர்களும், நல்லபடியாகப் பிள்ளை பெற்று நன்றி சொல்ல வருபவர்களும் ஈசனுக்குப் பால் அபிஷேகம் செய்து, ஒரு முழு வாழைக்குலையைக் காணிக்கையாக வைக்கிறார்கள்; வாழை மரம் கன்று விட்டுக் கன்று விட்டுத் தழைப்பதுபோல் வம்சமும் தழைக்கட்டும் என்ற வேண்டுதல் அதில் இருக்கிறது. தாயை இழந்தவர்களும் இவரைத் தாயாக நினைத்து வணங்குகிறார்கள். இது நம்பிக்கை சார்ந்த வழிபாடு; மருத்துவப் பரிசோதனைக்கும் சிகிச்சைக்கும் மாற்று அல்ல.

Because the Lord himself stood in as a mother at a birth here, praying for expectant mothers is an old custom. Someone from the pregnant woman’s family offers Mattuvar Kuzhali 21 kozhukattai and 21 appam and an archanai with turmeric, kumkum and betel leaves tied in a cloth, and the temple gives out a sloka for safe delivery that expectant mothers recite three times a day. Couples hoping for a child, and families after a safe birth, offer milk abhishekam and a bunch of bananas to Thayumanavar, a wish that the family may grow like the banana plant, shoot after shoot. People who have lost their mother also come to pray to him as one. This is a practice of faith and is not a substitute for medical care.