திருப்பரங்குன்றம் சுப்பிரமணிய சுவாமி கோயில்

மதுரையிலிருந்து கன்னியாகுமரி சாலையில் போகும்போது சாலையோரத்திலேயே ஆயிரம் அடிக்கு மேல் உயர்ந்து நிற்கிறது பரங்குன்றம். அதன் வடக்கு அடிவாரத்தில், ஏழு நிலை ராஜகோபுரத்தைத் தாண்டி, தூண்கள் நிறைந்த ஆஸ்தான மண்டபம். கம்பத்தடி, அர்த்த, மகா மண்டபங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு உயரத்தில்; அர்த்த மண்டபத்துக்கு முன் ஷடாட்சரப் படிகள் எனப்படும் ஆறு படிகள். கடைசியில் பாறைக்குள் குடைந்த கருவறை. பாறையின் ஒரே துண்டிலிருந்து செதுக்கிய வேலவன், இந்திரன் மகளை மணந்த அதே மணமகன் தோற்றத்தில் அங்கே நிற்கிறான். தலைக்கு மேல் கோபுர விமானம் கட்டவில்லை, அந்த வேலையை மலையே செய்கிறது; மூலவரை வலம் வர உள்ளே வழியும் இல்லை, மலையைச் சுற்றுவதுதான் இங்கே வலம்.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: தேவர்களை வாட்டிய சூரபத்மனை அழிக்கச் சிவனின் நெற்றிக்கண் தீப்பொறிகளிலிருந்து ஆறுமுகன் பிறந்தான். திருச்செந்தூர்க் கடற்கரையில் சூரனை இரண்டாகப் பிளந்து, ஒரு பாதியை மயிலாகவும் மறுபாதியைச் சேவலாகவும் தன்னுடனே வைத்துக்கொண்டான். தேவலோகத்தை மீட்டுத் தந்த வீரனுக்கு, விண்ணவர் தலைவன் தன் செல்ல மகளைக் கைப்பிடித்துக் கொடுத்தான்; அந்தத் திருமணம் நடந்த மண் இந்தக் குன்று. கல்யாணத்துக்கு வந்த நான்முகன், இந்திரன், கலைமகள், சூரிய சந்திரர், நக்கீரர் ஆகியோரும் கருவறைச் சுவரில் உருவமாக நிற்கிறார்கள். இதற்கு முன்பே, அம்மையின் மடியில் இருந்தபடி அப்பன் சொன்ன பிரணவப் பொருளை முறையாகக் குருவிடம் கேட்காமல் ஒட்டுக் கேட்டுவிட்ட தவறுக்காக, முருகன் இங்கே தவம் இருந்து சிவனை வழிபட்டான். இங்கே ஈசன் குன்றின் வடிவமாகவே இருக்கிறார்; அதனால் அவர் பரங்குன்றநாதர், ஊர் பரங்குன்றம்.

இந்தக் குடைவரையின் தனி அதிசயம், ஒரே பாறைக்குள் ஐந்து தெய்வங்கள் குடியிருப்பது: சத்தியகிரி என்ற பெயர் கொண்ட மலையின் ஈசன், பவளம் போன்ற இதழ்களை உடைய திருமால், கேட்டதைத் தரும் கற்பகப் பிள்ளையார், முருகன், மகிஷனை அழித்த அன்னை. வேறு கோயில்களில் சுற்றுச் சுவரோரம் துணைத் தெய்வங்களாக நிற்பவர்கள் எல்லாம் இங்கே கருவறையின் அருகிலேயே, சம உரிமையோடு. சிவனும் திருமாலும் நேருக்கு நேர் பார்த்தபடி இருப்பது சைவ-வைணவ ஒற்றுமையின் அடையாளம். பராசரரும் வியாசரும் வணங்கிய சிவன் இவர். ஈசனின் துணைவி ஆவுடைநாயகிக்கு மட்டும் குகைக்கு வெளியே தனி வீடு; அவள் தென்திசை பார்த்து அமர்ந்திருக்கிறாள்.

துர்க்கைக்கு இங்கே மரியாதை அதிகம். மகிஷனை வதைத்த பாவம் தீர இங்கே ஈசனை வணங்கித் தவம் இருந்தவள் அவள். பெரிய கோபுர வாசலிலிருந்து நேராகப் பார்த்தால் அவள்தான் தெரிவாள், எருமைத் தலை அசுரனை மிதித்தபடி; வேறு எங்கும் இல்லாதபடி அவளுக்கென்றே ஒரு கொடிமரமும் கோபுரமும் உண்டு. இன்னொரு விந்தை: பாறையில் செதுக்கிய உருவத்தின் மேல் நீரும் பாலும் ஊற்றினால் கல் தேயும் என்பதால், இங்கே பால், பன்னீர் எல்லாம் போவது ஆறுமுகனின் கையிலுள்ள ஆயுதத்துக்குத்தான். ஆறு வீடுகளில் வேறு எங்கும் இந்த வழக்கம் இல்லை. திருவிழாவுக்குக் கொடி ஏறுவது ஈசன் பெயரில்; ஆனால் ஊர்வலத்தில் தேரேறி வருவது மகன். தந்தையின் அம்சமாகவே அவனை வழிபடுவதால், உமையோடு கூடிய ஈசனின் பெயரைச் சேர்த்து "சோம" சுப்பிரமணியன் என்றும் அழைக்கிறார்கள்.

கொடிமரத்தருகே மலையைப் பார்த்தபடி, மலைக்கு ஏற்ற அளவில் ஒரு பெரிய நந்தி; பக்கத்தில் மூஞ்சூறும் மயிலும். கோயிலில் வெள்ளை மயில்களையும் பார்க்கலாம். சிவனோடு வாதிட்ட பாவம் தீர இங்கே தவம் இருந்த நக்கீரருக்கும், காலடி நாகத்தின் தலைமேல் இடக்கையை வைத்திருக்கும் தட்சிணாமூர்த்திக்கும் தனிச் சன்னிதிகள் உள்ளன. முன்பு குன்றின் தெற்குப் பக்கக் குடைவரையே முதன்மைக் கோயிலாக இருந்தது; அது சிதைந்த பிறகு கோயில் மறுபக்கம் வந்தது, முருகனும் வடக்கு நோக்கித் திரும்பினார். படியேறி உச்சிக்குப் போனால் காசி நாதனுக்கு ஒரு சிறு கோயில் காத்திருக்கிறது. ஊரில் மொத்தம் பதினோரு புனித நீர்நிலைகள்; அவற்றில் பெயர் பெற்றவை சரவணப் பொய்கையும் திருமகள் பெயர் தாங்கிய தீர்த்தமும்; கோயில் குளத்து மீன்களுக்கு உப்பும் பொரியும் இடுவது பக்தர்களின் பழக்கம். தல மரம் கல்லத்தி.

Drive out of Madurai on the Kanyakumari road and the granite mass of Parankundram rises right beside you, more than a thousand feet high. At its northern foot, past a seven-tiered rajagopuram, comes the pillared Asthana Mandapam, then the Kambathadi, ardha and maha mandapams, each a step higher than the last, with a flight of six "Shadakshara" steps before the ardha mandapam. At the end is the sanctum cut into the rock, where Murugan, carved from a single stone, stands with Deivanai in his wedding form. The hill itself serves as the tower over the shrine, so there is no separate vimanam and no prakaram around it.

The temple legend goes like this. To destroy Surapadman, who was tormenting the gods, Murugan was born from the sparks of Shiva's third eye. On the shore at Thiruchendur he split the demon in two and kept the halves with him as his peacock and his rooster. In gratitude Indra gave him his daughter Deivanai in marriage, and the wedding was held on this hill. Brahma, Indra, Saraswati, the Sun and Moon and the poet Nakkeerar, who all came for the wedding, are carved on the sanctum walls. Long before that, Murugan had come here to do penance and worship Shiva, because as a child on his mother's lap he had overheard Shiva explaining the Pranava, instead of learning it properly from a guru. Shiva here takes the form of the hill itself, which is why he is Parankundranathar and the place Parankundram.

The cave's great wonder is five deities in one rock: Shiva as Sathyagiriswarar, Pavalakanivai Perumal, Karpaga Vinayagar, Subramaniyar and Durga. Gods who stand in the corridors of other temples sit right beside the main sanctum here. Shiva and Vishnu sit eye to eye across the cave, which devotees read as the two faiths at peace; this is the Shiva the sages Parasara and Vyasa worshipped. The goddess Aavudai Nayaki has her own south-facing shrine.

Durga is especially honoured. She came here after killing Mahishasura to worship Shiva and do penance for the killing, and she stands facing north, straight opposite the rajagopuram, with the demon under her feet and a flagstaff and tower of her own. Another oddity: because the sanctum is rock-cut, Murugan's image is never bathed. The abhishekam goes to the vel in his hand, and this is the only one of the six abodes where that happens. At festivals the flag is raised for Shiva, but it is Murugan, Shiva's own spark, who rides out in procession, which earns him the name Somasubramaniar.

By the flagstaff a huge Nandi, sized to match the hill, gazes up at it, with a mouse and a peacock beside him, and white peacocks wander the temple. Nakkeerar, who did penance here for having argued with Shiva, has a shrine, as does a Dakshinamurthy who rests his left hand on the head of the serpent at his feet. The cave on the southern side of the hill was once the main temple; when it was damaged, worship moved to this side and Murugan was turned to face north. A Kasi Viswanathar temple stands on the summit. There are eleven sacred waters, including the Saravana Poigai and the Lakshmi Theertham, and devotees feed the fish in the temple tank with salt and puffed rice. The sacred tree is the kallathi.

பொருள்: மை போலக் கருத்த உடலும் வாளும் கொண்ட அரக்கன் இராவணனின் மகுடம் சூடிய பத்துத் தலைகளையும் வலிய இருபது தோள்களையும் நசுக்கியவர் சிவபெருமான். அவருடைய பரங்குன்றத்தை, சிதறாத மனத்தோடு, கழல் அணிந்த அவர் திருவடிகளை எண்ணி, "சிவனே" என்று ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்த்தி வணங்கினால், நெடுங்காலமாகத் தொடரும் வினை நம்மைப் பற்றி நிற்காது.

Meaning: Sivan crushed the ten crowned heads and the twenty mighty shoulders of Ravana, the sword-bearing demon dark as soot. Praise his Parankundram every day with an undivided mind, thinking of his anklet-ringed feet and calling "Sivan!", and the karma of long ages will not stay on us.

இந்தக் குன்றின் புகழ் சங்க காலத்திலேயே தொடங்குகிறது. இரண்டாயிரம் ஆண்டு பழைய தமிழ்ப் பாடல்களிலேயே இந்த மலை வருகிறது: பரிபாடலிலும், அகநானூற்றிலும், கலித்தொகையிலும், மதுரைக் காஞ்சியிலும் இதன் பெயர் உண்டு. முருகனைத் தேடிப் போகும் வழிகாட்டி நூலாக நக்கீரர் பாடிய ஆற்றுப்படை, ஆறு இருப்பிடங்களின் பட்டியலை இந்தக் குன்றிலிருந்துதான் தொடங்குகிறது. பாறைக்குள் குடைந்த கோயில் முற்காலப் பாண்டியர் காலத்தில் உருவானது. விஷ்ணு துர்க்கை சன்னிதியின் மேல் உள்ள கிரந்தக் கல்வெட்டு கலி ஆண்டு 3874ஐக் (கி.பி. 773) குறிக்கிறது. அதன் பக்கத்தில் வட்ட வடிவ எழுத்தில் இன்னொரு பதிவு: கோயிலையும் குளத்தையும் வெட்டுவித்தவன் சாத்தன் கணபதி, கி.பி. 765 முதல் 815 வரை ஆண்ட நெடுஞ்சடையன் பராந்தகனின் சேனாதிபதி. அதே மன்னனின் செப்பேடுகள் இன்று லண்டன் பிரிட்டிஷ் அருங்காட்சியகத்திலும் சென்னை அருங்காட்சியகத்திலும் உள்ளன. தெற்குக் குடைவரை அருகே சமணர் கற்படுக்கைகளும் இருக்கின்றன.

தேவார காலத்தில் சம்பந்தரும் சுந்தரரும் இந்தத் தலத்தைப் பாடினர்; மாணிக்கவாசகரும் பாடியுள்ளார். பாண்டிய நாட்டுத் தேவாரத் தலங்கள் பதினான்கில் இதுவும் ஒன்று. தேவாரக் காலத்துக்குப் பின் அரியணை ஏறிய மீனக்கொடி வேந்தர்களும் இந்தக் குடைவரைக்குப் புதுப் பொலிவு தந்தனர்; பின்னாளில் அருணகிரியார் இங்குள்ள முருகனைச் சந்த நயம் மிக்க பாடல்களில் போற்றினார். கோயில் இன்றைய வடிவைப் பெற்றது மதுரை நாயக்கர் ஆட்சியில்தான். கி.பி. 1583இல் (சக ஆண்டு 1505) சுமார் 150 அடி உயர ஏழு நிலை வாசல் கோபுரமும் சுற்று மதிலும் முழுமை பெற்றன; அந்தப் பணியை நிறைவு செய்தவர் வீரப்ப நாயக்கர். 1659இல் திருமலை நாயக்கர் தானும் தன் மனைவியரும் முருகனைக் கும்பிடும் கோலத்தில் சிலைகளை அமைத்தார். ராணி மங்கம்மாள் காலத்தில் நாற்பத்தெட்டுத் தூண்கள் கொண்ட ஆஸ்தான மண்டபம் சேர்ந்தது. இன்று கோயிலை இந்து சமய அறநிலையத்துறை நிர்வகிக்கிறது.

The hill's fame goes back to the Sangam age. The Paripadal, Thirumurugatruppadai, Akananuru, Kalithogai and Maduraikanchi all sing of it, and Nakkeerar's Thirumurugatruppadai puts Parankundram first when it lists Murugan's six homes. The rock-cut shrine was created under the early Pandyas. A Grantha inscription above the Vishnu Durga shrine gives the Kali year 3874 (773 CE), and a Vatteluttu record beside it says that Sattan Ganapathi, general of Nedunchadaiyan Parantakan (765–815 CE), had the temple and its tank made; that king's copper plates are now in the British Museum in London and the Madras Museum. There are Jain stone beds near the southern cave.

In the Thevaram age Sambandar and Sundarar sang the shrine, as did Manikkavasagar, and it is one of the fourteen Thevaram temples of the Pandya country. The later Pandyas enriched it, and Arunagirinathar later sang it in the Thiruppugazh. The Nayaks expanded it greatly: Veerappa Nayak completed the rajagopuram and the enclosure wall in Saka 1505 (1583 CE), a seven-tiered tower about 150 ft high; in 1659 Thirumalai Nayak set up statues of himself and his wives worshipping Murugan; and the 48-pillared Asthana Mandapam was added under Rani Mangammal. The temple is run today by the HR&CE Department.

வேலவனின் கல்யாண ஊர் என்பதால், வரன் அமையாமல் தவிக்கும் பிள்ளைகளின் பெற்றோரும், மழலைச் சத்தம் கேட்க ஏங்கும் தம்பதியரும் இங்கே நேர்ந்துகொள்கிறார்கள். ராகுவின் ஆதிக்கம் உள்ள ஒன்றரை மணி நேரத்தில், எருமை அரக்கனை வென்ற அன்னைக்கு விளக்கேற்றி வணங்குவது இந்தக் கோயிலின் தனி வழிபாடு. கிரகக் கோளாறு என்று ஜோதிடர் சொன்னவர்களும், நாள்பட்ட வியாதியால் களைத்தவர்களும் ஆலமர் செல்வனின் சன்னிதி முன் ருத்ர மந்திரம் ஓதி அபிஷேகம் செய்விக்கிறார்கள். நினைத்தது நடந்தால், நூற்றுக்கணக்கானோருக்குச் சோறு போடுவதுதான் இங்கே பெரும்பாலோர் செலுத்தும் நன்றிக்கடன். இவை பக்தியின் வழிபாட்டு முறைகள்; உடல்நலக் குறைக்கு மருத்துவரை அணுகுவதற்கு இவை மாற்று அல்ல, எந்தப் பலனுக்கும் உறுதியும் இல்லை.

Because Murugan married here, people whose marriage keeps being delayed and couples longing for a child come to pray. Worshipping Durga during Rahu kalam is a key practice. Those with doshas in their horoscope, or with a long illness, offer Rudrabhishekam at the Dakshinamurthy shrine. When a prayer is answered, the usual thanksgiving is to feed people on a large scale. These are acts of devotion: they do not replace a doctor's care, and no result is promised.