பழனி தண்டாயுதபாணி சுவாமி கோயில்

பழனி மலைக்குப் பின்னால் இரண்டு கதைகள் உண்டு. இரண்டும் தமிழ்க் குடும்பங்களில் தலைமுறை தலைமுறையாகச் சொல்லப்படுபவை.

முதல் கதை ஞானப் பழம் பற்றியது. நாரத முனிவர் ஒரு ஞானப் பழத்தைச் சிவபெருமானிடம் கொண்டுவந்தார். உலகை முதலில் சுற்றி வருபவருக்கே அது என்று போட்டி வைக்கப்பட்டது. முருகன் மயில் மீது ஏறிப் பறந்தார். விநாயகரோ அம்மையப்பரே தன் உலகம் என்று அவர்களைச் சுற்றி வந்து பழத்தைப் பெற்றார். திரும்பி வந்த முருகன் மனம் வருந்தினார். கயிலையை விட்டுப் புறப்பட்டு, இந்த மலையில் ஆண்டிக் கோலத்தில் நின்றார் என்கிறது புராணம். 'பழம் நீ' என்று அம்மையப்பர் அவரைச் சமாதானப்படுத்தியதால் பழனி என்ற பெயர் வந்தது என்பது மரபு.

இரண்டாவது கதை இடும்பனைப் பற்றியது. அகத்திய முனிவரின் சொல்படி, சிவகிரி, சக்திகிரி என்ற இரு மலைகளையும் காவடி போலத் தோளில் சுமந்து தெற்கே வந்தான் இடும்பன். இங்கே ஓய்வெடுத்த பின் ஒரு மலையைத் தூக்க முடியவில்லை. அதன் மேல் ஒரு சிறுவன் நின்றிருந்தான். அவனோடு மோதித் தோற்றான் இடும்பன். அந்தச் சிறுவன் முருகனே என்று பின்னர் உணர்ந்தான். அகத்தியர் வேண்ட, முருகன் இடும்பனை மன்னித்தார் என்கிறது கதை. பக்தர்கள் தோளில் காவடி சுமந்து வருவது இந்த நினைவின் தொடர்ச்சி என்று சொல்கிறார்கள். கோயில் இருக்கும் மலை சிவகிரி. அருகிலுள்ள சிறிய மலை இடும்பன் மலை.

இங்கே முருகன் கோவணம் அணிந்து, கையில் தண்டம் ஏந்திய இளந்துறவியாகக் காட்சி தருகிறார். அதனால் தண்டாயுதபாணி என்ற பெயர். மூலவர் திருமேனியைப் போகர் சித்தர் நவபாஷாணம் என்ற ஒன்பது மூலிகைக் கலவையால் உருவாக்கினார் என்பது தொன்று தொட்டு வரும் நம்பிக்கை. கோயிலின் தென்மேற்குப் பிரகாரத்தில் போகருக்குத் தனிச் சன்னிதி உண்டு.

காலப்போக்கில் கோயில் காடு மண்டிக் கிடந்தது என்றும், வேட்டைக்கு வந்த சேர மன்னர் ஒருவருக்குக் கனவில் முருகன் வழிகாட்டினார் என்றும் ஒரு மரபுக் கதை உண்டு. அவர் திருமேனியைக் கண்டெடுத்து, கோயில் கட்டி, வழிபாட்டை மீண்டும் தொடங்கினார். இதை நினைவுபடுத்தும் சிறு கல் மலைப்படிகளின் அடிவாரத்தில் இருக்கிறது.

பழனியின் பழைய பெயர் திருஆவினன்குடி. சங்க இலக்கியமான திருமுருகாற்றுப்படை இந்தப் பெயரைக் குறிப்பிடுகிறது. மலையடிவாரத்தில் இன்றும் திருஆவினன்குடி கோயில் உள்ளது; மலையேறும் முன் பலர் அங்கே வணங்குகிறார்கள். மலைக் கோயிலைச் சேர மன்னர்கள் அமைத்ததாக மரபு சொல்கிறது. பின்னர் சோழர், பாண்டியர், விஜயநகர மன்னர்கள், மதுரை நாயக்கர்கள் எனப் பலரும் கோயிலை விரிவாக்கியும் ஆதரித்தும் வந்தனர். அவர்களின் கொடைகளைப் பதிவு செய்யும் கல்வெட்டுகள் கோயிலில் உள்ளன. மலைக்குப் படிகள், யானைப் பாதை, இழுவை ரயில் (வின்ச்), கம்பிவடக் கார் ஆகிய வழிகள் உள்ளன. கோயிலின் பஞ்சாமிர்தப் பிரசாதத்துக்கு 2019-இல் புவிசார் குறியீடு கிடைத்தது; இந்தச் சிறப்பைப் பெற்ற முதல் தமிழகக் கோயில் பிரசாதம் இதுவே. தைப்பூசம் இங்கே மிகப் பெரிய திருவிழா. பங்குனி உத்திரம், வைகாசி விசாகம், கந்தசஷ்டி சூரசம்ஹாரம் ஆகியவையும் சிறப்பாக நடக்கின்றன. கோயிலைத் தமிழ்நாடு அரசின் இந்து சமய அறநிலையத் துறை நிர்வகிக்கிறது.

பழனியில் செய்யப்படும் வழிபாடுகள் பரிகாரம் என்பதைவிட வேண்டுதல், நேர்த்திக்கடன் வகையைச் சேர்ந்தவை. முடி காணிக்கை செலுத்துவது இங்கே மிக முக்கியமான வழக்கம். காவடி எடுத்து மலை ஏறுவது, அபிஷேகத்துக்குப் பால், சந்தனம் அளிப்பது ஆகியவையும் பொதுவானவை. தைப்பூசம், பங்குனி உத்திரம் போன்ற நாட்களில் பலர் வெகு தொலைவிலிருந்து பாதயாத்திரையாக நடந்து வருகிறார்கள். இவையெல்லாம் பக்தர்கள் தம் நம்பிக்கையின்படி செய்யும் வழிபாடுகள்; எந்தப் பலனுக்கும் உறுதி சொல்ல முடியாது. வழிபாட்டு நேரம், வின்ச், கம்பிவடக் கார் இயக்கம் ஆகியவற்றைச் செல்வதற்கு முன் கோயில் நிர்வாகத்திடம் உறுதி செய்துகொள்ளுங்கள்.