காஞ்சிபுரம் ஏகாம்பரேஸ்வரர் கோயில்

காஞ்சிபுரம் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து சில நிமிட நடையில், தெற்கே வானத்தைத் தொடுவது போல உயர்ந்து நிற்கும் ராஜகோபுரம் தூரத்திலேயே கண்ணில் படும். உள்ளே நுழைந்தால் சுற்றுச் சுற்றாக ஐந்து பிரகாரங்கள், தூண் நிறைந்த மண்டபங்கள், நடுவே கருவறையில் தானே தோன்றிய மண் லிங்கமாக ஏகாம்பரநாதர். 'ஏகம்' என்றால் ஒன்று, 'ஆம்ரம்' என்றால் மா; ஒற்றை மாமரத்தின் நிழலில் எழுந்த ஈசன் என்பதே பெயரின் பொருள். அம்மன் ஏலவார்குழலி, அவளது உற்சவத் திருமேனிக்குத் தனிச் சன்னிதி இருக்கிறது.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: ஒருநாள் கயிலாயத்தில் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த பரமனின் பின்னால் மெல்ல வந்த பார்வதி, குறும்பாக அவர் விழிகளைப் பொத்தினாள். அந்த நொடியே சூரியன் உதிக்கவில்லை, கோள்கள் நின்றன, உலகம் இருளில் உறைந்தது. தன் பிழையை உணர்ந்து மன்னிப்புக் கேட்ட தேவியிடம், பூமியில் தவம் செய்தால் விமோசனம் கிடைக்கும் என்று சொல்லி ஈசன் காஞ்சிக்கு அனுப்பினார். வேகவதி நதிக்கரையில் ஒரு மாமரத்தடியில் மணலைப் பிடித்து லிங்கம் செய்தாள் தேவி. சுற்றிலும் ஐந்து நெருப்புகளை மூட்டி, அவற்றின் நடுவே நின்று தவம் இருந்தாள். அவள் உறுதியைச் சோதிக்க ஈசன் தன் சடையிலிருந்த கங்கையைப் பெருவெள்ளமாகப் பாய விட்டார். லிங்கம் கரைந்துவிடுமோ எனப் பதறிய தேவி, அதைத் தன் மார்போடு இறுகத் தழுவிக் காத்தாள். அந்த அன்பில் உருகிய ஈசன் நேரில் தோன்றி அவளை மணந்தார். அணைப்பில் உருகியவர் என்பதால் இங்கே இறைவனை 'தழுவக் குழைந்த நாதர்' என்றும் அழைக்கிறோம், அந்த அணைப்பின் சுவடு இன்றைக்கும் லிங்கத்தில் தெரியும்.

மணல் லிங்கம் என்பதால் மூலவருக்கு நேரடியாக அபிஷேகம் கிடையாது; ஆவுடையாருக்கு மட்டுமே நடக்கும். மேனிக்கு நீருக்குப் பதில் மணம் கமழும் புனுகு காப்பு, அதன் மேல் வெள்ளிக் கவசம். தை மாத ரத சப்தமி அன்று சூரிய ஒளி நேராக லிங்கத்தின் மீது விழுவது இங்கே ஒரு அற்புதக் காட்சி.

கருவறைக்குப் பின்புறப் பிரகாரத்தில் தல மரமான மாமரம் நிற்கிறது; அதன் வயது சுமார் 3,500 ஆண்டுகள். ஒவ்வொரு கிளையும் ஒரு வேதம் என்று போற்றப்படும் இந்த மரத்தில், ஒவ்வொரு கிளையின் பழமும் ஒவ்வொரு ருசி: ஒன்றில் தித்திப்பு, ஒன்றில் புளிப்பு, ஒன்றில் துவர்ப்பு, ஒன்றில் காரம். இதற்கு 'வேத மாமரம்' என்றும் பெயர். மரத்தடியில் ஈசனும் அம்பிகையும் சோமாஸ்கந்தராக அமர்ந்திருக்கும் திருமணக் கோலம் உண்டு; நாணத்தில் தலை கவிழ்ந்து ஈசன் பக்கம் திரும்பியிருக்கும் அம்பிகையின் முகம் நெஞ்சைத் தொடும்.

கோயிலுக்குள் பார்க்க வேண்டியவை ஏராளம். மூலவரை வணங்கித் திரும்பியதும் எதிரே, மேற்குப் பார்த்தபடி பளிங்கு போல் ஒளிரும் ஸ்படிக லிங்கம், அதைப் பார்த்தபடி அதே கல்லில் ஒரு நந்தி. உற்சவரைக் காணத் தனிச் சன்னிதிக்குப் போனால், நான்கு பக்கமும் கண்ணாடி பதித்த அறையில், ஐயாயிரத்து எட்டு ருத்ராட்ச மணிகள் கோத்த பந்தலுக்குக் கீழே அமர்ந்திருக்கிறார், கண்ணாடியில் அவர் உருவம் எண்ணற்றதாகப் பெருகித் தெரியும். இலங்கைப் போருக்குப் பின் ராமன் பூஜித்த ஆயிரம் லிங்க வடிவமும் இங்கு உண்டு, அருகே நூற்றெட்டு லிங்கங்கள், அவற்றின் முன் நூற்றெட்டு அகல் விளக்குகள் ஏற்றுவது பக்தர்களின் வழக்கம். இங்குள்ள பிள்ளையாரின் பெயர் விகடசக்கரர், மாமரத்தடி முருகனுக்கு மாவடிக் கந்தர் என்று பெயர். இன்னொரு ஆச்சரியம்: சிவாலயத்தின் உள் சுற்றிலேயே ஆழ்வார் பாடிய பெருமாள் கோயில் ஒன்று இருக்கிறது, அதுதான் நிலாத்திங்கள் துண்டம், வைணவர் போற்றும் நூற்றெட்டுத் தலங்களில் ஒன்று.

இங்கே சுந்தரருக்கு நடந்த அருளும் பிரசித்தம். திருவொற்றியூரில் சங்கிலியாரைக் கைப்பிடித்த சுந்தரர், ஒருநாளும் உன்னை விட்டுப் போகமாட்டேன் என்று மகிழ மரத்தடியில் வாக்குக் கொடுத்தார். ஆரூர் நினைவு வாட்டவே ஊரை விட்டுக் கிளம்பினார், எல்லையைத் தாண்டியதும் கண்கள் இருண்டன. திருவெண்பாக்கத்து இறைவன் கொடுத்த கோலை ஊன்றிக்கொண்டு காஞ்சி வந்து உருகிப் பாட, ஒரு கண்ணில், இடது கண்ணில், ஒளி திரும்பியது, மற்றொன்றுக்கு ஆரூர் வரை காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. முருகனின் கதையைச் சொல்லும் கந்த புராணம் பிறந்ததும் இந்தக் கோயிலில்தான், கச்சியப்பர் எழுதி முடித்த காவியம் முதன்முதலில் அரங்கேறியது பக்கத்திலிருக்கும் குமரகோட்டத்தில்.

தீர்த்தம் சிவகங்கை; தல மரம் மா.

Walk a few minutes from the Kanchipuram bus stand and the southern rajagopuram is already filling the sky ahead of you. Behind it the temple opens out into five prakarams of halls and corridors, and at the centre, in the sanctum, Ekambaranathar is a self-formed lingam of sand. The name joins "eka", one, and "amra", mango: the Lord of the single mango tree. The goddess here is Elavarkuzhali, whose festival image has a shrine of its own.

The temple legend goes like this. On Kailash, while Shiva sat in yoga, Parvati playfully put her hands over his eyes. In that instant the sun failed to rise, the planets stopped, and the whole world froze in darkness. When she begged forgiveness, Shiva told her that penance on earth would free her of the fault, and sent her to Kanchi. On the bank of the Vegavati, under a mango tree, she pressed sand into a lingam and stood among five fires to do her tapas. To test her, Shiva let loose the Ganga from his matted hair as a raging flood. Afraid the sand would dissolve, she clasped the lingam to her breast and held on. Shiva, melted by that love, appeared before her and married her, and so the Lord here is also Thazhuva Kuzhaintha Nathar, "the Lord who melted in her embrace". The mark of her embrace is still visible on the lingam.

Because the lingam is sand, it never receives abhishekam; the bathing rites are done to the pedestal (avudaiyar) alone. The lingam itself is anointed with civet and perfumes and covered with a silver kavacham. On Ratha Saptami in Thai, sunlight reaches the lingam directly.

The sacred mango tree stands in the prakaram behind the sanctum and is about 3,500 years old. Its four branches are honoured as the four Vedas, and it bears mangoes of four tastes: sweet, sour, astringent and pungent, which is why it is also called the Veda mango. Beneath it sit Shiva and the goddess as Somaskanda in their wedding form, her head bowed shyly as she turns toward him.

There is much else to look for. Facing the sanctum in the prakaram is a crystal (spatika) lingam facing west, with a crystal Nandi before it. The processional Ekambareswarar sits in a mirrored room under a canopy of 5,008 rudraksha beads, his image repeating endlessly in the glass. There is a Sahasralingam worshipped by Rama and a set of 108 lingams, before which devotees light 108 lamps. The Ganesha is Vikata Chakra Vinayagar and the Murugan is Mavadi Kandar. And, rarely for a Shiva temple, Vishnu has a home in the inner courtyard: Nilathingal Thundathan's shrine is counted among the Vaishnava 108.

The saint Sundarar's story belongs here too. At Thiruvottriyur he had married Sangiliyar, swearing before a magizham tree never to leave her. He broke that vow and set off for Thiruvarur, and lost his sight. Given a walking staff at Thiruvenpakkam, he made his way to Kanchi, sang here, and the sight of his left eye came back; the right eye was restored later at Thiruvarur. Kachiyappa Sivachariyar composed the Kandha Puranam at this temple and first recited it at the nearby Kumarakottam.

The temple tank is Sivaganga and the sacred tree is the mango.

பொருள்: அடியார்கள் நம்பி நாடும் தலைவன்; ஒரு பார்வையையே அம்பாக்கி, முப்புரங்களும் அஞ்சி நடுங்கி எரியும்படி செய்தவன்; அமுதமாகவும், அருள் பெருகி ஓடும் ஆறாகவும் இருப்பவன்; அழகிய சோலைகள் நிறைந்த கச்சியில் ஏகம்பத்தில் உறையும் கம்பன்; ஒளிரும் வெண்பிறையைச் செஞ்சடையில் சூடிய கடவுள்; செம்பொன் போலவும் பவளத் தூண் போலவும் சுடர்பவன். அவனை நினைக்க நினைக்க என் மனம் எழுச்சி கொள்கிறது.

Meaning: The Lord his devotees trust and long for; with a single glance for an arrow he set the three cities burning in terror; he is nectar, and a river of grace; he is Kamban, who dwells at Ekambam in Kachi among its lovely groves; the God who wears the bright white crescent on his red matted hair; he glows like red gold, like a pillar of coral. The more I think of him, the more my heart rises.

கோயிலின் தொடக்கம் பல்லவர் காலம்; குறைந்தது கி.பி. 600 முதல் இங்கே வழிபாடு நடந்து வருகிறது. காஞ்சியின் புகழ்பெற்ற கைலாசநாதர் கற்கோயில் எழுவதற்கு முன்பே பொறிக்கப்பட்ட எழுத்துகள் இங்கே கிடைத்திருப்பதால், கற்கோயிலுக்கு முன் செங்கல்லால் ஆன ஒரு பழைய ஆலயம் இங்கு நின்றிருக்க வேண்டும். ஏழாம் நூற்றாண்டு வாக்கில் சம்பந்தரும் அப்பரும், பின்னர் சுந்தரரும் இங்கு வந்து பதிகம் பாடினர், மாணிக்கவாசகரின் பாடல்களிலும் இந்த ஊர் இடம் பெறுகிறது. தொண்டை மண்டலத்தில் தேவாரம் பாடப்பட்ட கோயில்களை வரிசைப்படுத்தினால் முதலில் வருவது ஏகம்பம்தான். காஞ்சியைக் 'கல்வியில் கரையிலாத காஞ்சி மாநகர்' என்று அப்பர் வாழ்த்துகிறார். அறுபத்து மூவரில் நால்வருக்கு இந்த மண்ணோடு பந்தம் உண்டு: வண்ணான் தொழில் செய்த திருக்குறிப்புத் தொண்டரும், பல்லவ அரசர்களான ஐயடிகள் காடவர்கோனும் கழற்சிங்கரும் பிறந்த ஊர் இது, கல்லெறிந்து வழிபட்ட சாக்கியர் இறைவனடி சேர்ந்ததும் இங்கேதான்.

பிற்காலச் சோழர்கள் பழைய கட்டடத்தை இடித்துப் புதிதாகக் கட்டினர். சுவர்களில் பல சோழ வேந்தர்களின் கொடைப் பதிவுகள் இருக்கின்றன, உத்தமன் தொடங்கி ராஜராஜன், ராஜாதிராஜன், குலோத்துங்கன் வரை, அவற்றில் உத்தமனின் பதிவு அவன் அரசி வீரராணியாரின் பெயரையும் தாங்கி நிற்கிறது. நான்காம் சுற்றில், நுணுக்கமான சிற்பங்களுடன் இன்று நாம் பார்க்கும் ஆயிரம் தூண் மண்டபம் முதலில் நூறு தூண்களோடு சோழர் கட்டியது, பின்னாளில் விஜயநகரத்தார் அதைப் பெரிதாக்கினர். சுமார் 59 மீட்டர் (ஏறக்குறைய 192 அடி) உயரமுள்ள தெற்கு ராஜகோபுரத்தைக் கட்டியவர் விஜயநகர மன்னர் கிருஷ்ணதேவராயர்; இந்தியாவின் உயரமான கோபுரங்களில் இதுவும் ஒன்று. தெலுங்குச் சோழ அரசன் விஜயகண்ட கோபாலனும் விஜயநகரத்துச் சதாசிவராயரும் அளித்த நிவந்தங்களும் கல்லில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. கோயில் வளாகம் சுமார் 23 ஏக்கர்.

நீண்ட திருப்பணிகளுக்குப் பிறகு, 17 ஆண்டு இடைவெளியில், 2025 டிசம்பர் 8 அன்று கும்பாபிஷேகம் நடைபெற்றது. கோயிலைத் தமிழ்நாடு இந்து சமய அறநிலையத் துறை நிர்வகிக்கிறது.

Worship here goes back to the Pallava period, to at least 600 CE. Inscriptions found in the complex are older than the Kailasanathar temple of Narasimhavarman II, which points to an earlier brick shrine on the site. In the Thevaram age Sambandar, Appar and Sundarar all sang here, and Manikkavasagar praised it too; it heads the list of Thevaram temples in Thondai Nadu. Appar called Kanchi "the great city of boundless learning". The Nayanmars Thirukurippu Thondar, Aiyadigal Kadavarkon and Kazharsingar were born in the town, and Sakkiya Nayanar attained liberation here.

The later Cholas pulled down the old structure and rebuilt it, and inscriptions of Uttama Chola, Rajaraja, Rajadhiraja and Kulothunga survive; Uttama Chola's names his queen Viraraniyar. A hundred-pillared Chola hall was enlarged under Vijayanagara into the present thousand-pillared mandapam of the fourth prakaram, known for its fine carving. The southern rajagopuram, about 59 m (roughly 192 ft) high and among the tallest in India, was built by the Vijayanagara king Krishnadevaraya. Later records include those of Vijayakanda Gopala and Sadasiva Raya of Vijayanagara. The complex covers about 23 acres.

After a long round of renovation the kumbhabhishekam was held on 8 December 2025, seventeen years after the previous one. The temple is administered by the Tamil Nadu Hindu Religious and Charitable Endowments Department.

அம்பிகையின் வேண்டுதலுக்கு ஈசன் செவிசாய்த்த தலம் என்பதால், திருமண வரமும் குழந்தை வரமும் வேண்டி மக்கள் இங்கு வருகிறார்கள்; இங்கேயே திருமணம் செய்துகொள்ளவும் பலர் வருவதுண்டு. குழந்தைப் பேறு வேண்டுவோர் தல மாமரத்தின் கனியை உண்பது வழக்கம். தெரியாமல் நேர்ந்த பிழைக்குப் பரிகாரம் தேடுவோரும், மனம் அமைதி இழந்தவர்களும் இங்கே ஆறுதல் தேடி வருவார்கள், சுந்தரருக்கு ஒளி தந்த ஈசன் என்பதால் கண் பார்வைக்காக வேண்டுவோரும் உண்டு. வேண்டியது நிறைவேறியதும் ஈசனுக்குப் பட்டு வேட்டியும் அம்மனுக்குச் சேலையும் வாங்கிச் சாத்துவார்கள், பசித்தவர்க்குச் சோறு போடுவதும் இங்குள்ள நேர்த்திக்கடன். இவை வழிபாட்டு நம்பிக்கைகள்; மருத்துவ சிகிச்சைக்கு மாற்று அல்ல.

Because the goddess's prayer was answered here, people come to pray for marriage and for children, and many couples choose to marry at the temple. Those hoping for a child eat a fruit of the sacred mango. Devotees also pray for forgiveness of unknowing wrongs and for peace of mind, and, since Sundarar regained his sight here, for the eyes. Customary offerings are a veshti and saree for the deities and annadanam. These are devotional customs, not a substitute for medical care.