சிதம்பரம் தில்லை நடராஜர் கோயில்

ஊரின் நடுவே, நான்கு திசைகளிலும் வானுயர்ந்த கோபுரங்களோடு, ஏறத்தாழ நாற்பது ஏக்கர் பரப்பில் விரிந்து நிற்கிறது கோயில். எந்த வாசல் வழியாக நுழைந்தாலும் கால்கள் தானாகப் பொன்னம்பலத்தை நோக்கியே நடக்கும். அங்கே பொன் வேய்ந்த கூரையின் கீழ், வலக்கால் ஊன்றி இடக்கால் தூக்கி ஆடுகிறார் நடராஜர்; அருகில் சிவகாமசுந்தரி. ஆனால் ஒரு சின்ன ஆச்சரியம் காத்திருக்கிறது: இங்கே மூலவர் நடராஜர் அல்ல. முதல் மரியாதை பெறுபவர் மேற்குப் புறத்தில் தனக்கென ஒரு சிறு கோயிலில், யாரும் செதுக்காமல் தானே எழுந்த லிங்கமாக நிற்கும் திருமூலநாதர், ஆடும் பெருமானைக் கண்ட பரவசத்தில் பலர் அவரைப் பார்க்காமலே ஊர் திரும்பிவிடுவது உண்டு.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: அந்தக் காலத்தில் இங்கே ஊரே இல்லை, அடர்ந்த காடுதான், அதன் நடுவே இருந்த ஒரு லிங்கத்துக்கு ஒருநாள்கூடத் தவறாமல் பூப் போட்டு வணங்கி வந்தான் மாத்யந்தினன் என்ற இளம் முனிவன். விடிந்த பிறகு பூப்பறித்தால் வண்டுகள் தேனை உண்டுவிடும்; விடியும் முன் பறிக்கப் போனால் இருட்டில் எதுவும் தெரியாது. மனம் வருந்திய அவருக்கு, இருளிலும் பார்க்கும் கண்களையும் மரத்தில் வழுக்காமல் ஏறப் புலியின் கால்களையும் சிவன் தந்தார். அந்த நாள் முதல் எல்லோரும் அவனைப் "புலிக்கால் முனி" என்று கூப்பிடத் தொடங்கினார்கள், வடமொழியில் வியாக்ரபாதர். இன்னொரு பக்கம், திருமாலுக்குப் படுக்கையாக இருக்கும் ஆதிசேஷனுக்கும் ஒரு தீராத ஆசை இருந்தது: சிவன் ஆடுவதை ஒருமுறையாவது கண்ணாரக் காண வேண்டும். அதற்காக அவன் பதஞ்சலி என்ற பெயரில் மனித உருவெடுத்து வந்து, இதே காட்டில் தவம் கிடந்தான். இருவரின் தவமும் கனிந்த நாள் தை மாதப் பூசம். அன்று நண்பகல், தில்லை மூவாயிரவர் சூழ நின்றிருக்க, சிவன் ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடிக் காட்சி தந்தார்.

இங்கே இறைவனை மூன்று நிலைகளில் வணங்குகிறார்கள்: உருவமாக நடராஜர், உருவும் அருவும் கலந்த படிக லிங்கம், உருவமே இல்லாத ஆகாயம். ஆடும் பெருமானின் வலது கைப் பக்கம் பார்த்தால், கவனிக்காமல் கடந்துவிடக்கூடிய ஒரு குட்டி வாசல் தெரியும். அதன் திரையை விலக்கி ஆரத்தி காட்டும்போது உள்ளே சிலை எதுவும் இருக்காது; தங்கத்தால் ஆன வில்வ மாலை மட்டுமே தொங்கும். தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாத வெட்டவெளியே இங்கே கடவுள், அதைக் கண்ணால் காண முடியாது, உணரத்தான் முடியும்; இதைத்தான் "சிதம்பர ரகசியம்" என்கிறோம். சித் என்றால் அறிவு, அம்பரம் என்றால் வெளி; ஊரின் பெயரே அந்தப் பொருளைத் தாங்கி நிற்கிறது.

பொன்னம்பலத்தின் அமைப்பே ஒரு மனித உடல் போல. தலைக்கு மேலே மின்னும் 21,600 பொன் ஓடுகளை எண்ணிப் பார்த்தால், ஒரு மனிதன் ஒரு பகலும் இரவும் சேர்த்து விடும் மூச்சின் கணக்கு வரும், அவற்றை இறுக்கிப் பிடித்திருக்கும் 72,000 ஆணிகள் உடம்பெங்கும் ஓடும் நாடிகளின் எண்ணிக்கை. மேலே ஏற ஐந்தே படிகள், ஒவ்வொரு படியும் "சிவாயநம" மந்திரத்தின் ஓர் எழுத்தாக நிற்கிறது. ஆடல்வல்லானுக்கு உரிய ஐந்து சபைகள் (சிற்றம்பலம், பொன்னம்பலம், பேரம்பலம், நிருத்த சபை, ஆயிரம் தூண்கள் தாங்கும் ராஜ சபை) அத்தனையும் ஒரே மதில் சுவருக்குள் அடங்கியிருப்பது இந்தத் தலத்துக்கே உரிய பெருமை. கிழக்கிலும் மேற்கிலும் உள்ள வாசல் கோபுரங்களை அண்ணாந்து பார்த்தால், நாட்டிய சாஸ்திரம் சொல்லும் நூற்றெட்டு ஆடல் நிலைகளையும் கல்லில் வடித்து வைத்திருப்பது தெரியும். நடனமிடும் ஈசனிடமிருந்து சில எட்டு வைத்தால் போதும், ஆதிசேஷன் மேல் கண்வளரும் கோலத்தில் கோவிந்தராஜப் பெருமாளைக் காணலாம், ஆழ்வார்கள் மங்களாசாசனம் செய்த நூற்றெட்டுத் தலங்களின் பட்டியலிலும் இந்த இடம் உண்டு. ஓர் இடத்தில் நின்று திரும்பினால் போதும், அரனும் அரியும் ஒருசேரக் கண்ணில் படுவார்கள். ஆண்டில் இரண்டு முறை மூலவர் நடராஜரே தேரில் ஏறி வீதி வலம் வருவதும் இங்கே மட்டுமே நடக்கும் காட்சி.

ஊருக்குப் பெயர் தந்த தில்லை மரம்தான் தல மரம், இன்று நகரில் ஒன்றுகூடக் காணக் கிடைக்காத அந்த மரங்களைப் பார்க்க வேண்டுமானால் கிழக்கே கடலோரச் சதுப்புக் காடான பிச்சாவரத்துக்குப் போக வேண்டும். வடக்குக் கோபுரத்தை ஒட்டி விரிந்து கிடக்கும் சிவகங்கைக் குளமே இங்கே முதல் தீர்த்தம்.

The temple fills some forty acres in the middle of town, with a tall gopuram on each of its four sides, and whichever gate you use you end up walking towards the golden hall. There, under a gilded roof, Nataraja dances with his left foot raised, Sivakama Sundari beside him. Many visitors never learn that he is not the moolavar. That is Thirumoolanathar, a self-formed lingam in a shrine of his own on the western side.

The temple legend goes like this. A young sage, Madhyandina, worshipped the lingam in the Thillai forest every day and was always short of good flowers: picked after dawn they had been robbed of their nectar by bees, and before dawn he could not see them. Shiva gave him eyes that saw in the dark and a tiger's feet that would not slip on a tree trunk, and from then on he was Vyaghrapada, the tiger-footed sage. Adisesha, the serpent who bears Vishnu, longed to see Shiva dance, and came to Thillai as the sage Patanjali to do penance. At noon on Poosam day in the month of Thai, with the three thousand Thillai sages gathered round, Shiva rewarded them both with the Ananda Tandava.

Shiva is worshipped here in three ways: as the image of Nataraja, as a crystal lingam that is both form and formless, and as pure space. To the right of Nataraja in the Chit Sabha is a small doorway. When its curtain is drawn back for the lamp, there is no image inside, only a garland of golden vilva leaves. Space has no beginning and no end, and that is the Chidambara Rahasyam, the secret of Chidambaram. The name itself joins "chit", awareness, and "ambaram", open space.

The golden hall is laid out like a human body. Its roof has 21,600 gold tiles, the number of breaths a person takes in a day, held by 72,000 nails for the body's nadis, and five steps lead up to it for the five syllables of "Sivayanama". No other temple has all five of Shiva's sabhas on one site: the Chit Sabha, the Kanaka Sabha, the Perambalam, the Nritta Sabha and the thousand-pillared Raja Sabha. The east and west gopurams carry all 108 karanas of Bharatanatyam in stone. Close to Nataraja lies Govindaraja Perumal, a Divya Desam in his own right, so you can stand in one place and see both Shiva and Vishnu. Twice a year Nataraja himself, not a festival image, rides out in the temple car, something seen nowhere else.

The sacred tree is the thillai, which no longer grows in town but crowds the Pichavaram backwaters to the east. The main tank is the Sivaganga.

பொருள்: கழுத்தில் நஞ்சின் கருநிறத்தைத் தாங்கியவன்; உலகங்கள் அனைத்துக்கும் தலைவன்; வேண்டியதை எல்லாம் வழங்கும் கற்பக மரம் போன்றவன்; போருக்கு எழுந்த முப்புரங்களையும் அம்பால் வீழ்த்தியவன்; கையில் செந்தீ கனன்று முழங்க அழகுற ஆடுபவன்; தில்லைக்குத் தலைவன்; அந்தச் சிறிய அம்பலத்தில் நின்று பேராடல் புரிபவன். அந்த நடராசனை "வானவர்களின் அரசே" என்று போற்றிப் பாடுவேன்.

Meaning: He carries the dark stain of the poison on his throat; he is Lord of all the worlds, a wish-granting tree that gives whatever is asked; he brought down the three warring forts with his arrow; he dances in beauty while the red fire in his hand blazes and roars; he is the Lord of Thillai, who performs his great dance in the Chitrambalam. I will sing his praise and hail him as king of the gods.

ஆடல்வல்லானைத் தங்கள் குடும்பத் தெய்வமாக நெஞ்சில் வைத்துப் போற்றிய அரச குலம் சோழர் குலம், பத்தாம் நூற்றாண்டில் முதலாம் பராந்தகன் இந்தச் சபையின் கூரையைத் தங்கத் தகடுகளால் மூடினான் என்பதற்கு அக்காலச் செப்புப் பட்டயங்களே சாட்சி. சைவ சமயக் குரவர் நால்வரில் ஒருவர்கூட இத்தலத்தைப் பாடாமல் விட்டதில்லை. மூவர் எழுதிய பதிகங்கள் காலப்போக்கில் மறந்துபோயின, பிறகு ஒருநாள் அந்த ஓலைக்கட்டுகள் இந்த வளாகத்துக்குள்ளேயே பொன்னம்பலத்தின் அருகே, புற்று மூடி, பாதி பூச்சி தின்ற நிலையில் கண்டெடுக்கப்பட்டன. அவற்றில் தப்பிப் பிழைத்த பாடல்களைக் காப்பாற்றி ஒழுங்குபடுத்தியவர்கள் நம்பியாண்டார் நம்பியும், அதனாலேயே "திருமுறை கண்ட சோழன்" என்று பெயர் பெற்ற அரசனும். ஆக, நாம் இன்று பாடும் தேவாரம் தில்லை நமக்குத் தந்த கொடை. பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் அறுபத்து மூன்று அடியார்களின் வாழ்க்கையை விரிக்கும் நூலைச் சேக்கிழார் முதலில் பாடிக் காட்டிய அவையும் இங்குள்ள ஆயிரம் தூண் மண்டபமே, அந்த நூலில் வரும் நந்தனார் தீ வளர்த்து அதில் இறங்கி இறைவனோடு கலந்ததும் இதே ஊரில்தான். சோழருக்குப் பிறகு ஆண்ட ஒவ்வொரு அரச மரபும், தெற்கே பாண்டியர் முதல் ஹம்பியின் ராயர்கள், மதுரை நாயக்கர் வரை, தன் பங்குக்கு ஒரு மண்டபமோ சுற்றுச் சுவரோ சேர்த்துக் கொடுத்தது; இன்றைய கோவிந்தராஜர் சன்னிதி 1539-இல் அச்சுதராயர் காலத்தில் அமைந்தது. கோயிலுக்குள் குடியிருக்கும் கந்தனைப் போற்றிப் பத்துப் பாடல்களைச் சந்த நயத்தோடு இயற்றியவர் அருணகிரியார். தில்லை மூவாயிரவர் வழிவந்த பொது தீட்சிதர்கள் இங்கே பரம்பரையாகப் பூஜையும் நிர்வாகமும் செய்கிறார்கள்; 2014-இல் உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு நிர்வாகத்தை மீண்டும் அவர்களிடமே தந்தது.

The Cholas took Nataraja as their family deity, and copper-plate grants record that Parantaka I, in the tenth century, gilded the roof of the Chit Sabha. Appar, Sambandar, Sundarar and Manikkavasagar all sang of the temple. Generations later the palm-leaf manuscripts of the first three were found near the golden hall, buried in a termite mound, and Nambiyandar Nambi with the king known as Thirumurai Kanda Cholan rescued what survived. The Thevaram sung today comes from that find. In the twelfth century Sekkizhar first recited his Periya Puranam in the thousand-pillared hall here; his account of Nandanar, who walked into the fire to reach the Lord, is set in Chidambaram. The Pandyas, the Vijayanagara kings and the Nayaks went on enlarging the temple, and the present Govindaraja shrine dates from 1539, under Achyutaraya. Arunagirinathar wrote ten Thiruppugazh songs on its Murugan. The Podhu Dikshitars, heirs of the Thillai Moovayiravar, have always run both worship and administration, and a 2014 Supreme Court ruling handed the management back to them.

மனம் அமைதியின்றித் தவிப்பவர்கள் நடராஜரை வணங்கி நிம்மதி பெறுகிறார்கள். நடனம், இசை போன்ற கலைகளில் தேர்ச்சி வேண்டுபவர்களுக்கு இது தனிச் சிறப்புள்ள தலம். பிள்ளை வரம் கேட்டும், வீட்டில் செல்வம் தங்க வேண்டியும் தம்பதிகள் இங்கே வந்து நிற்கிறார்கள். வேண்டுதல் நிறைவேறியதும் விடியற்காலைப் பூஜைக்குப் பாலும் பொரியும் பழமும் தங்கள் செலவில் படைக்கச் சொல்வார்கள்; இறைவனுக்கு அபிஷேகமும் புது ஆடையும், அம்மனுக்குப் புடவையும் செலுத்துவோரும் உண்டு. இது வழிபாட்டு நம்பிக்கை; உடல்நலச் சிக்கல்களுக்கு மருத்துவரின் ஆலோசனையே முதன்மை.

People in mental turmoil come to Nataraja for peace, and dancers and musicians treat the temple as their own. Couples pray here for a child and families for prosperity. Common offerings are sponsoring the early-morning Thiruvananthal puja of milk, puffed rice and fruit, an abhishekam with a fresh cloth for the Lord, and a sari for the goddess. This is a matter of faith; health problems need a doctor first.