திருத்தணி சுப்பிரமணிய சுவாமி கோயில்

கடல் மட்டத்திலிருந்து எழுநூறு அடி உயரத்தில், சுற்றிலும் மலைத்தொடர்கள் தெரியும் ஒற்றைப் பாறையின் உச்சியில் நிற்கிறது தணிகை முருகன் கோயில். அடிவாரத்தில் சரவணப் பொய்கை; அங்கிருந்து ஆண்டின் நாட்களுக்கு இணையாக 365 படிகள் மேலே போகின்றன. ஒன்பது நிலை ராஜகோபுரம், நான்கு பிரகாரங்கள், கருவறைக்கு மேல் ஆறு இதழ் கொண்ட விமானம். உள்ளே சுப்பிரமணிய சுவாமி மயில் இல்லாமல் தனியாக நிற்கிறார்; வலக்கையில் வஜ்ர வேல், இடக்கை இடுப்பில். சாந்த சொரூபமான அவரது மார்பில், அசுரப் போரின் அடையாளமாக ஒரு குழித் தழும்பு இன்றும் தெரிகிறது. உற்சவர் சண்முகர்; உலா வரும் ஆறுமுகருக்கான சன்னிதியோ நூறாயிரம் ருத்திராட்ச மணிகளைக் கோத்து எழுப்பிய அரங்கம்.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: திருச்செந்தூரில் சூரபத்மனை வேலால் வீழ்த்திய முருகன், போரின் சூடு ஆற இந்த மலைக்கு வந்து அமர்ந்தான். சினம் தணிந்த இடம் என்பதால் செருத்தணி (செரு = சினம், தணி = அடங்குதல்), அதுவே திருத்தணி ஆனது. வள்ளிமலையிலிருந்து வேடன் வேடம் பூண்டு வள்ளியின் மனம் கவர்ந்து, அவளை அழைத்து வந்து மணந்ததும் இந்த மலையில்தான். அமுதவல்லி, சுந்தரவல்லி என்ற திருமாலின் இரு பெண்களுக்கும் வேலனே கணவனாக வர வேண்டும் என்று ஆசை, அதற்காகக் கடுந்தவம்; ஒருத்தி தேவர் தலைவன் வீட்டில் தெய்வயானையாகவும், மற்றவள் குறவர் தலைவன் நம்பிராஜன் குடிலில் வள்ளியாகவும் வளர்ந்தாள். அந்த இருவரும் ஒருவரே என்பதைக் காட்ட, இங்கே இருவரின் அம்சமும் சேர்ந்த கஜவள்ளி என்ற அம்பிகை வலக்கையில் வள்ளியின் தாமரையும் இடக்கையில் தெய்வானையின் நீலோத்பலமும் ஏந்தி அருள்கிறாள்.

முருகனின் முன் மயிலுக்குப் பதிலாக யானை நிற்பதற்கும் கதை உண்டு. தன் வளர்ப்பு மகளைக் கொடுத்த வானவர் அரசன், கூடவே தன் வெண்ணிறக் களிறு ஐராவதத்தையும் வரதட்சணையாக அனுப்பினான். அது போனதும் தேவலோகத்தின் செல்வம் குறையத் தொடங்கியது. மன்றாடிய அரசனுக்கு இரங்கி, அந்தக் களிறு தன் கண்களை விண்ணுலகம் இருக்கும் கீழ்த்திசையில் வைத்துக்கொள்ள வேலவன் சம்மதித்தான். அதனால்தான் இந்த யானை கருவறையைப் பார்க்காமல் வெளியே பார்த்தபடி நிற்கிறது. இந்திரன் கொடுத்த இன்னொரு சீதனம் சந்தனக் கல். மூலவருக்கோ, சுற்றியுள்ள மற்ற தெய்வங்களுக்கோ வேறு எங்கிருந்தும் சந்தனம் வருவதில்லை; அந்தக் கல்லில் உரசி எடுத்ததுதான் பூசப்படுகிறது. மலை மேல் உள்ள கல்ஹார தீர்த்தமும் இந்திரன் உண்டாக்கியது; அங்கே பூத்த கல்ஹார மலர்களால் அவன் முருகனை வழிபட்டான்.

இந்தக் கோயிலின் சில வழக்கங்கள் வேறெங்கும் இல்லாதவை. ஆத்திரம் அடங்கிய இடம் என்பதால், மற்ற முருகத் தலங்களைப் போல சஷ்டி நாளில் இங்கே அசுர வதம் (சூரசம்ஹாரம்) நடித்துக் காட்டுவதில்லை; அதற்குப் பதில் டன் கணக்கில் மலர்களைக் கொட்டி அவனை மனம் குளிரச் செய்கிறார்கள். முதலில் வணங்க வேண்டிய ஆனைமுகனை இங்கே மட்டும் கடைசியாகக் கும்பிட்டு விடைபெறுவது வழக்கம்; வாசலில் இருக்கும் அவர் பெயர் ஆபத்சகாயர். நாராயணியான துர்க்கைக்கு ஒரு தனிக் கோயில்; நான்கு மறைகளை நான்கு நாய்களாகக் கையில் பிடித்து நிற்கும் வைரவருக்கு இன்னொன்று. மார்கழிப் பனியில் இளம் மணமகனுக்குச் சளி பிடிக்கக் கூடாது என்ற கரிசனத்தோடு, வள்ளி மணத்துக்கு முன் அவனுக்குச் சுடுநீரில் நீராட்டுகிறார்கள். தல விருட்சம் மகுட மரம். அடிவாரப் பொய்கை தவிர இந்திரன் பெயரில் ஒன்று, கலைமகள் பெயரில் ஒன்று, மடசெட்டிக் குளம், நல்லாங்குளம் என்று இன்னும் சில புனித நீர்நிலைகள்.

சங்க காலத் திருமுருகாற்றுப்படை முதல் அருணகிரியாரின் திருப்புகழ், வடலூர் வள்ளலாரின் அருட்பா வரை, தலைமுறை தலைமுறையாகத் தமிழ்ப் புலவர்கள் இந்தக் குன்றைப் பாடி வந்திருக்கிறார்கள். கந்த புராணம் பாடிய கச்சியப்பர், பூக்களில் தாமரை, நதிகளில் கங்கை, ஊர்களில் காஞ்சி என்பது போல மலைகளில் உயர்ந்தது திருத்தணிகை என்று இதைப் புகழ்ந்தார். முதலாம் பராந்தக சோழனின் ஆட்சிக் காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு கல்வெட்டும் கோயிலில் படிக்கக் கிடைக்கிறது. கருவறைச் சுவரிலேயே இருக்கும் ஒரு சோழர் பதிவு, மதுரையை வென்ற பரகேசரி என்று அரசனை அழைத்து, கோயிலுக்கு நிலம் கொடுத்த செய்தியைச் சொல்கிறது; அதில் ஊரின் பெயர் அப்போதே திருத்தணிகை. சோழர் காலத்தில் கல் கோயிலாக எழுந்த இந்த ஆலயம், விஜயநகர ஆட்சியில் பெரிதாக விரிந்தது. சதுரக் கருவறை, அதன் முன் அர்த்த மண்டபம், மகா மண்டபம்; இரண்டாம் சுற்றில் நுட்பமான சிற்பத் தூண்கள். மேற்கு வாசல் கோபுரம் விஜயநகரக் காலத்தது; கிழக்கே சுமார் 123 அடி உயரத்தில் நிற்கும் ஒன்பது நிலை ராஜகோபுரம் இருபதாம் நூற்றாண்டில் எழுந்த புதியது. கோயிலுக்குள் அருணகிரிநாதருக்கு அமர்ந்த கோலச் சிலை இருக்கிறது. சுமார் இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன், படிகளில் முதியவர் வடிவில் வந்த முருகன் பிரசாதம் கொடுத்ததும், முத்துசுவாமி தீட்சிதர் தம் முதல் கீர்த்தனையை இந்தத் தணிகை முருகன் மீது பாடினார். 1917-ஆம் ஆண்டு, ஜனவரி முதல் நாள் வெள்ளைக்கார அதிகாரிகளின் வீட்டு வாசலில் நின்று வாழ்த்துச் சொல்லும் பழக்கத்தை மாற்ற நினைத்த வள்ளிமலை சுவாமிகள், அதே நாளில் படிகளுக்குப் பூஜை செய்து வேலனை வணங்கும் வழக்கத்தைக் கொண்டுவந்தார்; அதுவே இன்றைய படித் திருவிழா. கோயிலை இந்து சமய அறநிலையத்துறை நிர்வகிக்கிறது.

கல்யாணம், பிள்ளைப் பேறு, வீட்டில் செழிப்பு, நீடித்த ஆயுள் என்று வேண்டிக்கொண்டு தினம் தினம் மக்கள் மலை ஏறுகிறார்கள்; கோபமும் மனக்குழப்பமும் தணிய இங்கே வணங்குவது வழக்கம். கல்யாணம் தள்ளிப்போகிறவர்கள், இங்கே மணக்கோலத்தில் இருக்கும் வேலவனுக்குக் கல்யாண வைபவம் நடத்தி வேண்டிக்கொள்கிறார்கள். மொட்டை, துலாபாரம் போல எடைக்கு நிகரான காசு, பொங்கல் படையல், சந்தனக் காப்பு, ஐந்தமுத நீராட்டு, பால் நீராட்டு, அன்னதானம், நெய்த் தீபம், பால் குடம், காவடி என்று இங்கே நேர்த்திக்கடன்கள் பலவிதம். உற்சவ நாட்களில் மட்டும் வழங்கப்படும் அந்தச் சந்தனத்தை நெற்றியில் இடாமல், தண்ணீரில் கலந்து குடிப்பது இங்குள்ள பழக்கம். இவை நம்பிக்கை சார்ந்தவை; எந்தப் பலனுக்கும் உறுதி இல்லை, உடல்நலக் குறைகளுக்கு மருத்துவ சிகிச்சையே முதன்மை.