திங்களூர் கைலாசநாதர் கோயில்

'திங்கள்' என்றால் நிலவு. அந்தச் சொல்லிலிருந்தே இந்த ஊருக்குத் திங்களூர் என்று பெயர் வந்தது என்கிறார்கள். சந்திரன் இங்கே சிவபெருமானை வழிபட்டான் என்பது தலத்தின் நம்பிக்கை.

நிலவு தேய்ந்து வளர்வதற்கு ஒரு புராணக் காரணம் சொல்லப்படுகிறது. சந்திரன் தட்சனின் இருபத்தெட்டு மகள்களை மணந்தான். ஆனால் ஒருத்தியிடம் மட்டுமே அன்பு காட்டினான். மற்றவர்கள் தந்தையிடம் முறையிட்டார்கள். கோபம் கொண்ட தட்சன், சந்திரன் தன் ஒளியை இழக்கும்படி சபித்தான். சந்திரன் இங்கே கைலாசநாதரை வணங்கி மீண்டும் ஒளி பெற்றான் என்கிறது கதை.

இன்னொரு கதையும் உண்டு. பாற்கடலைக் கடைந்து கிடைத்த அமுதத்தைப் பகிர்ந்தபோது, ஓர் அசுரன் தேவர்களின் வரிசையில் மறைந்து நின்றான். சூரியனும் சந்திரனும் அதைக் காட்டிக் கொடுத்தார்கள். அவன் தலை துண்டிக்கப்பட்டது. அந்தத் தலையே ராகுவாக மாறியது. பழிவாங்கத் துடித்த ராகுவுக்கு அஞ்சி, சந்திரன் இங்கே சிவனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தான் என்று சொல்லப்படுகிறது. ராகு விழுங்கினாலும் பதினைந்து நாளில் மீண்டும் முழுமை பெறும் வரத்தைச் சிவன் தந்தார் என்பது மரபு.

மூலவர் கைலாசநாதர் கிழக்கு நோக்கி எழுந்தருளியிருக்கிறார். அம்பாள் பெரிய நாயகிக்குத் தெற்கு நோக்கிய தனிச் சன்னிதி. முதல் பிரகாரத்தில் சந்திரனுக்குத் தனிச் சன்னிதி இருக்கிறது. சந்திரன் திருமேனி கருங்கல்லில் வடிக்கப்பட்டது; பெரும்பாலும் வெண்ணிற ஆடை அணிவித்திருப்பார்கள். சுப்பிரமணியர், கஜலட்சுமி, பைரவர் ஆகியோருக்கும் சன்னிதிகள் உண்டு. தல விருட்சங்கள் வில்வமும் வாழையும். தீர்த்தம் சந்திர புஷ்கரணி.

திங்களூர், அப்பூதி அடிகள் நாயனார் வாழ்ந்த ஊர். அவர் திருநாவுக்கரசரை நேரில் கண்டதில்லை. ஆனாலும் அவரையே தன் வழிகாட்டியாகக் கொண்டார். தம் இரு மகன்களுக்கும் திருநாவுக்கரசு என்றே பெயர் சூட்டினார். தாம் அமைத்த தண்ணீர்ப் பந்தல்களுக்கும் அன்னசாலைகளுக்கும் அவர் பெயரையே இட்டார் என்கிறது பெரிய புராணம்.

ஒருமுறை அப்பர் இந்த ஊருக்கு வந்தார். அடிகள் அவரை விருந்துக்கு அழைத்தார். இலை அறுக்கச் சென்ற மூத்த மகன் பாம்பு தீண்டி இறந்தான். விருந்து தடைபடக் கூடாது என்று அடிகள் அதை மறைத்தார். உண்மை தெரிந்ததும் அப்பர் 'ஒன்று கொலாம்' எனத் தொடங்கும் பதிகம் பாடினார். சிறுவன் உயிர் பெற்று எழுந்தான் என்பது மரபு. இந்தக் கதையைச் சேக்கிழார் பெரிய புராணத்தில் விரிவாகச் சொல்கிறார். அப்பூதி அடிகளுக்கும் அவர் குடும்பத்தினருக்கும் கோயிலில் திருவுருவங்கள் உள்ளன.

இந்த ஊரைத் தேவாரம் குறிப்பிடுகிறது. திருநாவுக்கரசர் தம் பதிகத்தில் இந்த ஊரைப் பாடுகிறார். ஆனால் அந்தப் பாடலில் இங்குள்ள இறைவன் பெயர் இல்லை. அதனால் இது பாடல் பெற்ற தலம் அல்ல; வைப்புத் தலம் என்று வகைப்படுத்தப்படுகிறது. கோயிலின் தொடக்கம் சோழர் காலம் என்று கருதப்படுகிறது. பிற்காலத்தில் விரிவாக்கங்களும் புதுப்பிப்புகளும் நடந்தன; தற்போதைய கற்கட்டுமானம் நாயக்கர் காலத்தது என்று ஒரு குறிப்பும் உண்டு. கோயிலில் ஒரே பிரகாரம் உள்ளது. புதிதாகக் கட்டப்பட்ட மூன்று நிலை ராஜகோபுரம் கிழக்கு நோக்கி நிற்கிறது; பிரதான நுழைவாயில் தெற்குப் பக்கம். தமிழ்நாடு அரசின் இந்து சமய அறநிலையத் துறை கோயிலை நிர்வகிக்கிறது. அந்தத் துறையின் இணையதளம் இதைச் 'சந்திரன் பரிகாரத் தலம்' என்று குறிப்பிடுகிறது. மாசியில் மகா சிவராத்திரி, மார்கழித் திருவாதிரை, பங்குனி உத்திரம், திருக்கார்த்திகை ஆகியவை இங்கே முக்கியமான விழாக்கள். குழந்தைக்கு முதல் சோறு ஊட்டும் அன்னப்பிராசனத்துக்கு இந்தக் கோயில் பெயர் பெற்றது.

சந்திரனுக்கான வழிபாடு என்று திங்கட்கிழமைகளில் பலர் இங்கே வருகிறார்கள். சந்திரன் சன்னிதியில் வெண்ணிற ஆடை சாத்துவது, அபிஷேகம், அர்ச்சனை செய்வது வழக்கம். குழந்தைகளுக்கு முதல் சோறு ஊட்டும் அன்னப்பிராசனம் இந்தக் கோயிலில் நடத்துவது பல குடும்பங்களின் விருப்பம். திருமணப் பேச்சில் உள்ள தடைகள் நீங்கவும், குழந்தைப் பேறுக்காகவும், கல்வி சிறக்கவும் வேண்டிக்கொள்வோரும் வருகிறார்கள். இவை நம்பிக்கை சார்ந்த வழிபாட்டு முறைகள்; எந்தப் பலனுக்கும் உறுதி இல்லை. நேரம், கட்டணம் பற்றிச் செல்வதற்கு முன் கோயில் நிர்வாகத்திடம் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.