திருவெண்காடு சுவேதாரண்யேசுவரர் கோயில்

வெண்காடு என்றால் வெண்மையான காடு. சுவேத ஆரண்யம் என்ற வடமொழிப் பெயருக்கும் அதே பொருள்தான். இங்கே இறைவன் சுவேதாரண்யேசுவரர் என்ற பெயரில் லிங்க வடிவில் வணங்கப்படுகிறார். அம்பாள் பிரம்மவித்யாம்பிகை; பெரிய நாயகி என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள்.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது. ஜலந்தரனின் மகன் மருத்துவாசுரன் பிரம்மாவிடம் வரம் பெற்றான். அந்த வலிமையில் தேவர்களைத் துன்புறுத்தினான். நந்தி அவனோடு போரிட்டு வென்றார். ஆனால் அவன் மீண்டும் தவம் செய்து புதிய வரங்களைப் பெற்றான். இறுதியில் சிவபெருமானே அகோர மூர்த்தியாகத் தோன்றி அவனை அழித்தார் என்பது மரபு. அந்தப் போரில் நந்திக்கு ஒன்பது காயங்கள் பட்டன என்றும், அவை இங்குள்ள நந்தியின் திருமேனியில் காட்டப்பட்டுள்ளன என்றும் சொல்கிறார்கள். சிவனின் அறுபத்து நான்கு வடிவங்களில் ஒன்றான அகோர மூர்த்திக்கு இங்கே தனிச் சன்னிதி உண்டு. ஞாயிறு இரவு அவருக்கு நடக்கும் வழிபாடு இந்தக் கோயிலின் அடையாளம்.

புதன் பகவான் ஒரு சாபத்தால் வருந்தினார். இங்கே தவம் செய்து சிவனை வழிபட்டு அதிலிருந்து விடுபட்டார் என்கிறது தல வரலாறு. சந்திரனுக்கும் தாரைக்கும் பிறந்தவர் புதன். கோயிலின் வடமேற்குப் பகுதியில், சந்திர தீர்த்தத்துக்கு அருகே அவருக்குத் தனிச் சன்னிதி இருக்கிறது. இந்திரனும் அவன் யானை ஐராவதமும், சூரியனும் சந்திரனும் இங்கே இறைவனை வழிபட்டதாகவும் புராணம் கூறுகிறது.

இந்தக் கோயில் ஆதிசிதம்பரம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. சிதம்பரத்தில் ஆடுவதற்கு முன்பே சிவபெருமான் இங்கே நடனம் ஆடினார் என்பது மரபு. அந்த நடனத்தைத் திருமால் இங்கே கண்டு களித்தார் என்றும் சொல்வார்கள். சிதம்பரத்தைப் போலவே இங்கும் நடராஜர் சன்னிதிக்கு அருகே திருமாலுக்கு ஒரு சன்னிதி உண்டு. சூரிய தீர்த்தம், சந்திர தீர்த்தம், அக்னி தீர்த்தம் ஆகிய மூன்று குளங்கள் கோயிலுக்கு உரியவை. நடனத்தின்போது சிவனின் நெற்றியிலிருந்து விழுந்த மூன்று வியர்வைத் துளிகளே இவை என்பது ஒரு கதை.

சைவ சித்தாந்தத்தின் முதல் நூலான சிவஞானபோதத்தை இயற்றிய மெய்கண்டார் திருவெண்காட்டில் பிறந்தவர். பிள்ளை இல்லாத அவர் பெற்றோர் இங்கே வேண்டிக்கொண்ட பிறகு அவர் பிறந்தார் என்பது வரலாறு. பட்டினத்தார் எனப் போற்றப்படும் திருவெண்காடர் இந்த ஊரோடு தொடர்புடையவர் என்று அறநிலையத் துறை குறிப்பிடுகிறது. திருஞானசம்பந்தர் இங்கே வந்தபோது, ஊர் முழுவதும் சிவனின் இருப்பிடமாகத் தோன்றியது. கால் வைக்கத் தயங்கிய அவர் 'அம்மையே' என்று அழைத்தார். அன்னை அவரைத் தூக்கிக்கொண்டு கோயிலுக்குள் அழைத்துச் சென்றாள் என்பது மரபு. அதை நினைவுபடுத்தும் வடிவம் பிள்ளை இடுக்கி அம்மன் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

திருஞானசம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர், சுந்தரர், மாணிக்கவாசகர் ஆகியோர் இந்தத் தலத்தைப் பாடியுள்ளனர் என்று இந்து சமய அறநிலையத் துறை குறிப்பிடுகிறது. வால்மீகி ராமாயணத்திலும் இந்த ஊர் பற்றிய குறிப்பு உண்டு என்பார்கள். காவிரி வடகரையில் உள்ள சோழநாட்டுத் தேவாரத் தலங்களில் இது பதினொன்றாவது. காசிக்கு இணையாகப் போற்றப்படும் ஆறு தலங்களில் இதுவும் ஒன்று. கோயிலின் தொடக்கம் சோழர் காலம். சோழர், பாண்டியர், விஜயநகர மன்னர்கள் காலத்துச் சுமார் நூறு கல்வெட்டுகள் இங்கே உள்ளன. முதலாம் ஆதித்த சோழன், முதலாம் ராஜராஜன், முதலாம் ராஜேந்திரன், வீரராஜேந்திரன், முதலாம் குலோத்துங்கன், கிருஷ்ணதேவராயர் ஆகியோரின் கொடைகளை அவை பதிவு செய்கின்றன. தற்போதைய கற்கட்டுமானம் பதினாறாம் நூற்றாண்டில் விஜயநகர மன்னர்கள் காலத்தில் உருவானது. கோயில் சுமார் இரண்டு ஏக்கரில், கிழக்கு, மேற்கு வாயில்களில் ஏழு நிலை கோபுரங்களுடன் அமைந்துள்ளது. தல விருட்சங்கள் வடஆல், கொன்றை, வில்வம் என்று அறநிலையத் துறை பதிவு கூறுகிறது. சித்திரை பௌர்ணமி, ஆனித் திருமஞ்சனம் ஆகியவை இங்கே பெரிய விழாக்கள். தமிழ்நாடு இந்து சமய அறநிலையத் துறை கோயிலை நிர்வகிக்கிறது.

கல்வி, அறிவு, பேச்சுத் திறன் ஆகியவற்றுக்காகப் புதன்கிழமைகளில் பலர் இங்கே வந்து புதன் சன்னிதியில் வழிபடுகிறார்கள். மூன்று தீர்த்தங்களில் நீராடிவிட்டுச் சுவேதாரண்யேசுவரரையும் அம்பாளையும் வணங்குவது வழக்கம். ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு அகோர மூர்த்தியை வழிபடுவது இந்தக் கோயிலின் தனி மரபு. கார்த்திகை மாதம் மூன்றாம் ஞாயிறு நள்ளிரவில் அவருக்குச் சிறப்புப் பூஜை நடக்கிறது. இவை நம்பிக்கை சார்ந்த வழிபாட்டு முறைகள்; எந்தப் பலனுக்கும் உறுதி இல்லை. நேரம், கட்டணம் பற்றிச் செல்வதற்கு முன் கோயில் நிர்வாகத்திடம் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.