கீழப்பெரும்பள்ளம் நாகநாதசுவாமி கோயில்

பாற்கடலைக் கடைந்த கதையோடு இந்தக் கோயில் இணைக்கப்படுகிறது. அமுதம் பெறுவதற்காகத் தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்தார்கள். அதற்குக் கயிறாகப் பயன்பட்டது வாசுகி என்ற நாகம். ஓயாமல் கடைந்ததால் வாசுகி பலவீனமடைந்தது. ஒரு கட்டத்தில் களைப்பில் அது விஷத்தை உமிழ்ந்தது என்கிறது தல வரலாறு. பயந்துபோன தேவர்கள் சிவனிடம் ஓடினார்கள். அவர் அந்த விஷத்தை விழுங்கித் தேவர்களைக் காத்தார்.

தன் விஷத்தை இறைவனே விழுங்க நேர்ந்ததே என்று வாசுகி மனம் வருந்தியது. இழைத்த பிழைக்குப் பிராயச்சித்தமாக இங்கே தவம் இருந்தது. மனம் இரங்கிய சிவன் வாசுகிக்குக் காட்சி தந்தார். அதன் பிழையை மன்னித்ததோடு, அதன் தியாக உணர்வையும் பாராட்டினார். தனக்குக் காட்சி தந்த இடத்திலேயே, அதே கோலத்தில் இறைவன் தங்க வேண்டும் என்று வாசுகி வேண்டிக்கொண்டது. அதை ஏற்ற இறைவன், நாகத்தின் பெயரையே தாங்கி நாகநாதராக இங்கே அமர்ந்தார் என்கிறது கோயில் வரலாறு. இந்தக் கதையை நினைவுகூர, பங்குனி மாதத்தில் வாசுகி உற்சவம் நடக்கிறது.

காவிரிப் படுகையில் கேதுவுக்கு உரிய நவகிரகத் தலம் இதுவே. இங்கே கேது பகவானுக்கு மேற்கு நோக்கிய தனிச் சன்னிதி இருக்கிறது. பாம்புத் தலையும் மனித உடலும் கொண்ட அவர், சிம்ம பீடத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார். இரு கைகளையும் கூப்பி, சிவன் சன்னிதியை நோக்கி வணங்கும் கோலம் அது. கருங்கல்லில் வடிக்கப்பட்ட இந்த உருவம் முதல் பிராகாரத்தில் உள்ளது. ஞானத்தைத் தருபவராகக் கருதப்படும் கேது, இங்கே அருள்புரியும் அனுக்கிரக மூர்த்தியாகக் காட்சி தருகிறார் என்று கோயில் பக்கம் சொல்கிறது. அதனால் அவரைக் கண்டு அஞ்சத் தேவையில்லை என்பது பக்தர்களின் நம்பிக்கை.

மூலவர் நாகநாதர். அம்பாள் சௌந்தரநாயகி. தல விருட்சம் மூங்கில். கோயிலின் தீர்த்தம் நாக தீர்த்தம். இத்தல விநாயகர் அனுக்கிரக விநாயகர் என்ற பெயரில் வணங்கப்படுகிறார். இங்கே இரண்டு சூரியன் திருவுருவங்களும் ஒரு சனி திருவுருவமும் உள்ளன. உத்தராயண காலத்தில் ஒரு சூரியனுக்கும், தட்சிணாயன காலத்தில் மற்றொரு சூரியனுக்கும் பூசை நடக்கிறது. சுப்பிரமணியர், துர்க்கை, லட்சுமிநாராயணப் பெருமாள், கஜலட்சுமி, தட்சிணாமூர்த்தி, சண்டிகேஸ்வரர் ஆகியோருக்கும் சன்னிதிகள் உள்ளன. குழந்தைக்கு முதன்முதலில் சோறு ஊட்டும் அன்னப்பிராசனச் சடங்குக்கும் இந்தக் கோயில் பெயர் பெற்றது.

அப்பரின் தேவாரத்தில் இந்த ஊர் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால் பதிகங்கள் இத்தல இறைவனைப் பெயர் சொல்லிப் பாடாததால், இது பாடல் பெற்ற தலமாக இல்லாமல் வைப்புத் தலமாக வகைப்படுத்தப்படுகிறது. கோயிலின் முதல் அமைப்பு சோழர் காலத்தது என்று நம்பப்படுகிறது. இப்போதுள்ள கட்டுமானம் பதினாறாம் நூற்றாண்டில் நாயக்கர் காலத்தது. கோயில் திராவிடப் பாணியில் அமைந்துள்ளது. மயிலாடுதுறை மாவட்டத்தில், பூம்புகாரிலிருந்து சுமார் 2 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது. கோயிலை இந்து சமய அறநிலையத்துறை நிர்வகிக்கிறது. மகா சிவராத்திரி, மார்கழி திருவாதிரை, பங்குனி உத்திரம், திருக்கார்த்திகை ஆகியவை முக்கிய விழாக்கள். ஐப்பசியில் அன்னாபிஷேகமும், பங்குனியில் வாசுகி உற்சவமும் நடக்கின்றன.

கேதுவின் தாக்கத்தால் சிரமம் இருப்பதாக நினைப்பவர்களும், நாக தோஷம் உள்ளதாகக் கருதுபவர்களும் இங்கே வருகிறார்கள். நாக தோஷம் உள்ளவர்கள் முதலில் நாகநாதரை வணங்கி, பிறகு கேது பகவானை வணங்குவது வழக்கம் என்று ஒரு தல நூல் சொல்கிறது. சிவப்பு மலர் சாத்துவது, கொள்ளு சாதம் நிவேதனம் செய்வது, ஏழு விளக்கு ஏற்றுவது, பல வண்ணத் துணி சாத்துவது ஆகியவை இங்குள்ள பொதுவான வழிபாட்டு முறைகள். கேது தசை நடப்பவர்கள் தங்கள் ஜென்ம நட்சத்திர நாளில் பால் அபிஷேகம் செய்வதும் உண்டு. ராகு காலம், எமகண்டம் நேரங்களில் கேதுவுக்குச் சிறப்புப் பூசைகள் நடக்கின்றன. படிப்பில் முன்னேற்றம், குடும்ப நலம் ஆகியவற்றுக்காகவும் கேதுவிடம் வேண்டிக்கொள்கிறார்கள். இவை பக்தர்களின் நம்பிக்கை சார்ந்த வழிபாட்டு முறைகள்; எந்தப் பலனுக்கும் உறுதி இல்லை. நேரம், கட்டணம் பற்றிச் செல்வதற்கு முன் கோயில் நிர்வாகத்திடம் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.