திருவொற்றியூர் தியாகராஜசுவாமி (ஆதிபுரீஸ்வரர்) கோயில்

வடசென்னையின் சுறுசுறுப்பான சாலைகளைத் தாண்டி ஏழு நிலை ராஜகோபுரத்துக்குள் நுழைந்தால் சட்டென்று ஒரு பழைய உலகம். கருவறையில் ஆதிபுரீஸ்வரர், புற்று வடிவில், கவசம் போர்த்தியபடி. அவருக்கு எதிரே நடராஜர் சன்னிதி; இங்கே தியாகராஜர் அமர்ந்த நிலையிலேயே ஆடும் கோலத்தில் இருப்பது கண்ணுக்கு விருந்து. திருவாரூர் தியாகேசரின் அதே நடன அசைவுகள் இங்கும் உண்டு; இந்த நடனம் "பதும நடனம்" எனப்படுகிறது. அம்பாள் வடிவுடையம்மன், திரிபுரசுந்தரி என்றும் அழைக்கப்படுபவள், வளாகத்துக்குள் தனிச் சன்னிதியில் ஞானத்தை அருளும் சக்தியாக நிற்கிறாள்.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: பெரும் பிரளயம் உலகை மூழ்கடித்த பிறகு, மீண்டும் படைக்க வேண்டும் என்று பிரம்மன் சிவனிடம் வேண்டினான். கடல் போலத் தேங்கிய வெள்ளத்தை ஈசன் தன் உடலிலிருந்து எழுந்த அனலால் துணியால் துடைப்பது போல உறிஞ்சிவிட்டார். அந்தச் சூடு ஒரு மகிழ மரத்தின் நிழலில் கல் வடிவு கொண்டு அமர்ந்தது. வெள்ளத்தைத் துடைத்து எடுத்த ஊர் என்பதால் "ஒற்றியூர்"; ஊழிக்குப் பிறகு உலகில் முதல் முதலாக எழுந்த ஈசன் என்பதால் "ஆதிபுரீஸ்வரர்". பின்னொரு காலத்தில், நாகராஜன் வாசுகி உபமன்யு முனிவரிடம் உபதேசம் வாங்கிக்கொண்டு இங்கே தவம் இருந்தான். அவனை ஆட்கொள்ள ஈசன் மண் புற்றாக உருவெடுத்து, பாம்பைத் தன் உடம்புக்குள்ளேயே இழுத்துக்கொண்டார். அன்றிலிருந்து அவர் படம் விரித்த நாகத்தின் தலைவன்; அந்த நாகத்தின் தடம் இப்போதும் மூலவர் மேனியில் உண்டு.

பெரிய புராணம் இந்த ஊர்ப் பெயருக்கு இன்னொரு காரணம் சொல்கிறது. நாடு முழுவதும் புதுக் கப்பம் கட்ட வேண்டும் என்று ஒரு வேந்தன் ஆணை பிறப்பித்தான்; தெய்வத்தின் ஊர்களுக்கும் விதிவிலக்கு இல்லை. அந்த ஆணை ஓலை ஊர் ஊராகச் சுற்றி வந்தபோது, அதில் யாரும் எழுதாத ஒரு புதிய வரி முளைத்திருந்தது: இந்த ஊருக்கு மட்டும் இந்தக் கட்டளை பொருந்தாது. மன்னன் திகைத்தான், எழுதியவனும் திகைத்தான். கப்பத்திலிருந்து தப்பிய இந்த ஊருக்கு அதுவே பெயராகி நிலைத்தது; யாருக்கும் தெரியாமல் ஓலையில் கை வைத்த கடவுளுக்கோ, எழுத்து தெரிந்த ஈசன் என்று பொருள்படும் ஒரு செல்லப் பெயர் கிடைத்தது: எழுத்தறியும் பெருமான்.

சுந்தரரின் வாழ்க்கையில் இந்த ஊர் ஒரு திருப்புமுனை. சங்கிலியை மணம் புரிந்த சுந்தரரிடம், இந்த ஊரை விட்டு எங்கும் போகக் கூடாது என்று வாக்கு வாங்கப்பட்டது; கோயிலின் புனித மரமான மகிழின் அடியில் நின்று அவர் அந்த வாக்கைக் கொடுத்தார். சத்தியத்தை மீறி ஊர் எல்லையைத் தாண்டியதும் அவர் கண் பார்வை பறிபோனது. மாசிப் பெருவிழாவில் இந்த நிகழ்வு ஆண்டுதோறும் நினைவுகூரப்படுகிறது. கசப்பான காட்டுக் கரும்பைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு, அது எந்த ஊரில் இனிக்கிறதோ அங்கே என் பயணம் முடியும் என்று அலைந்தார் துறவி பட்டினத்தார். அது இனித்த ஊர் ஒற்றியூர். கடலலை தொடும் மணலில் அவர் அடங்கிய இடத்தில் இன்று அவருக்கு ஒரு கோயில் நிற்கிறது. அறுபத்துமூவரில் ஒருவரான கலிய நாயனார் பிறந்த ஊரும் இதுவே.

கோயிலுக்குள் இன்னும் பல அதிசயங்கள். இருபத்தேழு நட்சத்திரங்களும் இங்கே ஈசனை வழிபட்டு லிங்கங்களாக மாறின; ஒவ்வொரு நட்சத்திரத்துக்கும் தனி லிங்கம் உண்டு. ஒரு காலத்தில் மிகவும் உக்கிரமாக இருந்த வட்டப்பாறை அம்மனை (காளி) ஆதிசங்கரர் வந்து சாந்தப்படுத்தினார்; அவர் நிறுவிய சக்கரம் அங்கே உண்டு, அவரது வழியில் வந்த நம்பூதிரிக் குடும்பத்தினர் இன்றும் பூஜை செய்கிறார்கள். கருவறைக்குப் பின்னால் ஆதிசங்கரரின் உருவமும் உண்டு. வடக்குப் பக்கத் துர்க்கை சன்னிதி சிலப்பதிகாரக் கண்ணகியோடு தொடர்புடையது. குணாலய விநாயகர், அருள்ஜோதி முருகன், சகஸ்ரலிங்கம், ஏகபாதர் எனப் பல சன்னிதிகள் வளாகம் முழுக்க. இந்த மண்ணில் சிதறிக் கிடக்கும் கற்கள் எல்லாம் லிங்கங்கள், புழுதி எல்லாம் திருநீறு என்று அடியார்கள் போற்றுவார்கள். கோயிலுக்கு வெளியே பிரம்ம தீர்த்தம் என்ற பெரிய குளம்; அதன் நீரைத் தலையில் தெளித்துக்கொண்டாலே பாவம் தீரும் என்பது பக்தர்களின் நம்பிக்கை.

Leave the busy roads of north Chennai, pass under the seven-tiered rajagopuram, and an older world takes over. In the sanctum Adhipureeswarar is an anthill mound sheathed in armour. Facing him is the Nataraja shrine, where Thyagarajar is shown dancing while seated, a beautiful and unusual image; his steps match those of Thyagesar at Thiruvarur, and the dance is called the Padma dance. The goddess Vadivudaiamman, also called Tripurasundari, has her own shrine in the complex as the giver of wisdom.

The temple legend goes like this. After the great deluge had drowned the world, Brahma asked Shiva to let creation begin again. Shiva raised a great heat and with it soaked up, "ottri", the flood waters, and that heat settled under a magizha tree as a self-made lingam. The town became Ottriyur, and the first lingam to appear after the deluge became Adhipureeswarar. Later the serpent Vasuki, initiated by the sage Upamanyu, worshipped here, and Shiva rose as an anthill and drew the snake into himself. So he is also Ottreesar and Padampakkanathar, and the serpent's outline can still be seen on the deity.

The Periya Puranam gives the name another origin. A king once sent round a palm-leaf order levying tax on every town, temple towns included. Without the king or his scribe knowing, a line appeared on the leaf: "this order excepting Ottriyur". The exempted town kept the name, and the Lord who wrote on the leaf became Ezhuththariyum Perumaan, "the Lord who knows letters".

Thiruvottiyur is a turning point in Sundarar's life. He married Sangiliyar here and swore before the magizha tree, the temple's sacred tree, that he would never leave her. When he broke the vow and crossed the town boundary, he lost his sight, and the episode is recalled every year at the Masi festival. This is also where a bitter wild sugarcane tasted sweet to the saint Pattinathar, who took it as a sign that this was his place and attained samadhi by the shore, where his shrine now stands. Kaliya Nayanar, one of the sixty-three Nayanmars, was born here.

The temple holds more wonders. All twenty-seven stars worshipped Shiva here and became lingams, so each star has a lingam of its own. Vattaparai Amman, a form of Kali once fierce enough to demand blood offerings, was calmed by Adi Shankara, who installed a chakra before her; Namboothiri families in his line still perform her puja, and an image of Shankara stands behind the main shrine. The Durga shrine on the north side is linked to Kannagi of the Silappathikaram. Gunalaya Vinayagar, Aruljothi Murugan, a Sahasralingam and Ekapadar are among the many other shrines. Devotees say every stone lying here is a lingam and every speck of dust sacred ash. Outside the temple is the large Brahma Theertham tank, and devotees hold that even a sprinkling of its water on the head washes away sin.

பொருள்: காளையை ஊர்தியாகக் கொண்டவர்; விண்ணவரும் மண்ணவரும் தொழ நிற்பவர்; வெண்மையான மழுவைப் படையாக ஏந்தியவர். இடுப்பில் பாய்ந்து வரும் வேங்கையின் தோலும் ஒரு கோவணமும் மட்டுமே ஆடை; கரந்தை மலர் சூடிய சடையினர்; சாம வேதமாக விளங்குபவர். சடையில் நிலவு தங்க, காதில் சங்கால் ஆன வெண்தோடு அணிந்தவர்; எந்தக் குறையும் இல்லாதவர். அவர் தங்கும் இடம் ஒற்றியூரே.

Meaning: He rides the bull; heaven and earth bow to him as he stands. His weapon is the white axe. He wears the skin of the leaping tiger and a loincloth, and his matted hair carries karandai flowers. He is the Sama Veda itself; the moon rests in his hair and he wears a white earring of conch shell. He has no flaw at all. The place where he dwells is Ottriyur.

கோயில் பல்லவர் காலத்திலேயே, ஏழாம் நூற்றாண்டில், வழிபாட்டில் இருந்தது; அந்தக் காலக் கல்வெட்டுகள் இங்கே பல உண்டு. தேவாரம் தந்த மூன்று அருளாளர்களும் இந்த ஊர் ஈசனைப் பதிகங்களால் போற்றினார்கள்; பல்லவ மன்னராக இருந்து நாயனாரான ஐயடிகள் காடவர்கோனும் இங்கு பாடியிருக்கிறார். ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் சதுரானன பண்டிதர் தலைமையில் ஒரு மடம் கோயிலோடு இணைந்திருந்தது. கோயில் மண்டபங்களில் வியாகரணம், பாணினி இலக்கணம், சோமசித்தாந்தம், பூர்வமீமாம்சை போன்றவை கற்பிக்கப்பட்டன; ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் உணவும் நிலமும் அளிக்கப்பட்டதைக் கல்வெட்டுகள் சொல்கின்றன. கண்டராதித்த சோழனின் ஐந்தாம் ஆண்டுக் கல்வெட்டு (கி.பி. 954) விளக்கு எரிக்க 90 ஆடுகள் வழங்கப்பட்டதைப் பதிவு செய்கிறது. பதினோராம் நூற்றாண்டில் முதலாம் ராஜேந்திர சோழன் கோயிலை மீண்டும் கட்டி விரிவுபடுத்தினான்; தியாகேசன் வீற்றிருக்கும் ஆரூர்க் கோயிலையும் பெரிதாக்கியது இதே மன்னன்தான்; இரண்டு கோயில்களிலும் ஈசனின் நடன அசைவுகள் ஒன்றாக இருப்பதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம். கி.பி. 1046இல் 64 நாயன்மார் வெண்கலத் திருமேனிகள் இங்கே நிறுவப்பட்டன. பின்னர் மாலிக் காபூரின் படையெடுப்பில் கோயிலின் பெரும் பகுதி சிதைந்தது; இன்று காணும் செப்புத் திருமேனிகள் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு விஜயநகரக் காலத்தவை. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வள்ளலார் இளமையில் தினமும் இங்கே வந்து வணங்கிப் பல பாடல்கள் பாடினார். கர்நாடக இசை மேதை தியாகராஜர் இங்கு வந்து வடிவுடையம்மன் மீது "திருவொற்றியூர் பஞ்சரத்தினம்" என்ற ஐந்து கீர்த்தனைகளைப் பாடினார். தொண்டை மண்டலத்தின் மூன்று சக்தித் தலங்களில் இதுவும் ஒன்று: திருவுடையம்மன் (மீஞ்சூர்), வடிவுடையம்மன் (திருவொற்றியூர்), கொடியிடையம்மன் (திருமுல்லைவாயில்). இன்று கோயிலை இந்து சமய அறநிலையத்துறை நிர்வகிக்கிறது.

The temple was already in worship under the Pallavas in the 7th century, and it holds many inscriptions from that time. Sambandar, Appar and Sundarar all sang it, as did Aiyadigal Kadavarkon Nayanar. In the 9th century a monastery headed by Chaturanana Pandithar was attached to it. Its halls were classrooms for grammar, Panini, Somasiddhanta and Purva Mimamsa, and inscriptions record food and land for teachers and students. A record from the fifth year of Gandaraditya Chola (954 CE) gives ninety sheep to keep lamps burning. In the 11th century Rajendra Chola I rebuilt and enlarged the temple, as he did the one at Thiruvarur, and in 1046 CE bronze images of the sixty-four Nayanmars were set up. When Malik Kafur's army came through, it wrecked a large part of the temple; the bronze images worshipped now were made afresh in Vijayanagara times, in the 15th century. In the 19th century the young Vallalar came here daily and sang many verses to its Lord, and the Carnatic composer Tyagaraja visited and composed the Thiruvottiyur Pancharatnam, five kritis on Vadivudaiamman. The goddess is one of the three Shakti shrines of Thondai Nadu, with Thiruvudai Amman at Minjur and Kodiyidai Amman at Thirumullaivoyal. The HR&CE Department runs the temple today.

ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பிறந்த நட்சத்திரத்துக்குரிய லிங்கத்தைத் தேடி வணங்குவது இங்கு வழக்கம்; அந்த நட்சத்திரத்தைப் பிடித்த தோஷம் விலகும் என்பது பக்தர்களின் நம்பிக்கை. ஞானத்தின் வடிவான வடிவுடையம்மனிடம் கல்வியும் அறிவும் வேண்டி மாணவர்களும் பெற்றோரும் வருகிறார்கள். சுவாமிக்கும் அம்பாளுக்கும் அபிஷேகம் செய்து வஸ்திரம் சாத்துவது இங்குள்ள நேர்த்திக்கடன். இவை பக்தியின் வழிபாட்டு முறைகள்; எந்தப் பலனுக்கும் உறுதி இல்லை.

Devotees look for the lingam of their own birth star and worship it, praying for relief from whatever troubles that star. Students and parents come to Vadivudaiamman, the goddess of wisdom, for learning and a clear mind. The usual thanksgiving is an abhishekam and a new cloth for the Lord and the goddess. These are acts of devotion, and no result is promised.