வடபழனி ஆண்டவர் கோயில்

வடபழனியின் நெரிசலான தெருக்களுக்கு நடுவே, கிழக்குக் கோபுரத்தைத் தாண்டி உள்ளே நுழைந்தால் நகரச் சத்தம் சற்றே அடங்குகிறது. கருவறையில் பழனி தண்டாயுதபாணியின் சாயலில் நின்ற கோலத்தில் வடபழனி ஆண்டவர். அவருடைய திருப்பாதங்களில் காலணிகள் இருக்கின்றன. செருப்போடு நிற்கும் வேலவனை இந்தியாவில் வேறெங்கும் தேடினாலும் கிடைக்க மாட்டான். ஆணவமும் அகங்காரமும் அடியோடு நீங்க வேண்டும் என்பதன் அடையாளம் அது. வலது கால் சற்று முன்னே எடுத்து வைத்தது போல் இருக்கிறது. பக்தனின் குறை கேட்டதும் விரைந்து புறப்படத் தயாராக நிற்கிறான் கந்தன்.

இந்தக் கோயிலுக்குப் புராணம் இல்லை; மூன்று பக்தர்களின் வாழ்க்கைதான் இதன் தல வரலாறு. 1800களில் கோடம்பாக்கத்தில் வசித்த அண்ணாசாமி நாயக்கர் என்பவரை, எந்த மருந்துக்கும் அடங்காத வயிற்றுவலி வருடக்கணக்கில் வாட்டியது. புயலும் மழையும் வழிப்பறித் திருடர்களும் பொருட்படுத்தாமல் திருத்தணிக்கும் திருப்போரூருக்கும் நடந்தே போய் வந்தார். ஓர் இரவு உறக்கத்தில் ஒரு முதியவர் வந்து கேட்டார்: 'உன் வாசலிலேயே வேலன் இருக்க, ஊர் ஊராக ஏன் ஓடுகிறாய்?' விழித்தெழுந்தவர் அதன் பிறகு எங்கும் போகவில்லை. தென்னங்கீற்றுக் குடிசையில் ஒரு சித்திரத்தை மாட்டி, இரண்டு வேளையும் விளக்கேற்றினார். ஒரு பழனிச் சாது சொன்னபடி திருத்தணி சன்னிதியின் முன் தன் நாக்கையே அறுத்துக் காணிக்கையாகச் செலுத்தினார். உடலின் ஓர் உறுப்பையே சமர்ப்பிக்கும் இந்த அரிய நோன்புக்குப் 'பாவாடம்' என்று பெயர். அதன் பிறகு வயிற்று வலி விலகியது.

வருடக்கணக்கில் ஏங்கிய தென்பழனிப் பயணமும் ஒருநாள் கைகூடியது. தண்டாயுதபாணியைத் தரிசித்துப் படியிறங்கியபோது, ஒரு சிறு கடையில் தொங்கிய பெரிய சித்திரம் அவரை அப்படியே நிறுத்தியது. வாங்கக் கையில் காசில்லை. மறுநாள் அந்தக் கடைக்காரரே படத்தைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்; முருகன் கனவில் வந்து சொன்னதாகச் சொன்னார். அதைப் புதையல் போல் சுமந்து ஊர் திரும்பியவர், மனைவி மக்களை வேறு இடத்தில் குடியமர்த்தினார்; தம் வீட்டையே ஆலயமாக்கி, மக்களுக்கு வாக்குச் சொல்லும் மேடையில் அந்தப் படத்தை நிறுத்தினார். கல்வி, தேர்வுத் தோல்வி, திருமணம், நோய், வேலையின்மை என்று குறை கேட்க வந்தவர்களுக்கு அவர் சொன்ன அருள்வாக்கு பலித்தது. ஊர் முழுக்க அவர் பெயர் பரவியது.

நிழல் போல் உடனிருந்த ரத்தினசாமி செட்டியாரிடம் ஒருநாள் நாயக்கர் தம் கனவைச் சொன்னார்: ஓலைக் கூரையின் கீழ் இருக்கும் கடவுளுக்கு உறுதியான சுவர்கள் வேண்டும். அடுத்த நாள் விடிந்ததும் வண்ணையம்பதிக்குப் போன செட்டியார், தெரிந்த சிற்பி ஒருவரிடம் தண்டபாணி விக்கிரகம் செய்யச் சொல்லி முன்பணம் கொடுத்தார். இன்று கருவறை இருக்கும் இடத்தில் செங்கல்லும் சுண்ணாம்பும் கொண்டு கட்டடம் எழுந்தது. வேலை நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே, ஓர் ஆவணி மாதப் புது நிலவு நாளில், மகம் நட்சத்திரத்தில், நாயக்கர் உயிர் நீத்தார். கனவில் வந்து ரத்தினசாமியையும் பாவாடம் ஏற்கச் சொன்னார். ஆடி மாதக் கார்த்திகை நட்சத்திர நாளில் சீடர் அந்த நோன்பை முடித்தார்; அதற்கடுத்த மாதம் முதல், வந்தவர்களின் துயரம் கேட்டுத் தீர்வு சொல்லும் வரம் அவருக்கும் கைகூடியது. சிலை நிறுவப்பட்டுக் கும்பாபிஷேகம் நடந்தது. தென்பழனிக்கு வடக்கே இருக்கும் இந்த ஆலயத்தை வடபழனி என்று கூப்பிடுங்கள் என்று அவர் வந்தவர்களிடமெல்லாம் வலியுறுத்தினார். அந்தப் பெயரே நிலைத்தது.

பிரகாரத்தில் வரசித்தி விநாயகர், சொக்கநாதர், மீனாட்சி அம்மன், காளி, பைரவர், வள்ளி தெய்வானையுடன் சண்முகர் ஆகியோருக்குச் சன்னிதிகள் உண்டு. உள் சுற்றில் தட்சிணாமூர்த்தி, சண்டிகேஸ்வரர், மகாலட்சுமி. முருகன் அதிபதியாக இருக்கும் செவ்வாய்க்கு, அதாவது அங்காரகனுக்குத் தனிச் சன்னிதி இருக்கிறது. கிழக்குக் கோபுரத்தில் 108 பரதநாட்டியக் கரணங்கள் செதுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. முருகனுக்குத் தங்கத் தேர் உண்டு. தல மரம் அத்தி. கோயிலுக்கு எதிரே திருக்குளம். திருமணங்களுக்கும் சொற்பொழிவுகளுக்கும் விசாலமான மண்டபம் இருக்கிறது.

முதல் செங்கல் கோயில் சுமார் 1865இல் கட்டப்பட்டது. ரத்தினசாமித் தம்பிரான் 1886இல், மார்கழி சஷ்டியும் சதய நட்சத்திரமும் கூடிய நாளில் மறைந்தார். அடுத்து வந்த பாக்கியலிங்கமும் குருமார்கள் போலவே நாவைக் காணிக்கையாக்கி, வாக்குச் சொல்லும் பணியை ஏற்றார். இன்றைய கருவறை, முதல் உள் திருச்சுற்று, கருங்கல் திருப்பணிகள் ஆகியவை அவர் காலத்தவை. 1920களில் கோயில் பெரிய அளவில் புதுப்பிக்கப்பட்டது. 1931ஆம் ஆண்டு புரட்டாசியில், பத்தாம் திதியும் பூசமும் சேர்ந்த ஒரு நாளில் அவர் இறைவனடி சேர்ந்தார். கோயிலை எழுப்பிய இந்த மூவரும் உறங்கும் இடம் சற்றுத் தள்ளி நெற்குன்றம் போகும் வழியில் இருக்கிறது; மூன்று சமாதிகளையும் ஒருசேரத் தரிசிக்கும்படி அங்கே ஒரு சிறு ஆலயம் கட்டியிருக்கிறார்கள். முழுநிலவு நாட்களிலும், ஆண்டுக்கு ஒருமுறை குருவின் நினைவு நாளிலும் அங்கே விசேஷ வழிபாடு. ராஜகோபுரம் ஐந்து நிலைகளும் ஏழு கலசங்களும் கொண்டது, சுமார் 72 அடி உயரம். அதில் கந்த புராணக் காட்சிகளும் சிவன், முருகன் வடிவங்களும் சுதைச் சிற்பங்களாக இருக்கின்றன. கிழக்கு, மேற்கு, வடக்கு வாசல்களில் தலா 42 அடி உயர மூன்று நிலைக் கோபுரங்கள். கிழக்குக் கோபுரத்துக்கு எதிரே உள்ள திருக்குளத்தின் நடுவே நீராழி மண்டபம் இருக்கிறது. பழைய மன்னர் காலக் கல்வெட்டுகள் எதுவும் இல்லாத புதிய கோயில் இது. நிர்வாகம் இந்து சமய அறநிலையத் துறையிடம்.

கல்யாணம் தள்ளிப்போகிறதா, பிள்ளை இல்லையா, பிள்ளைகளின் படிப்பு கவலையா, உடம்பு சரியில்லையா என்று எந்தக் குறையோடு வந்தாலும், மக்கள் இங்கே கந்தனுக்கும் செவ்வாய்க் கிரகத்துக்கும் திருமுழுக்கும் பெயர் சொல்லி அர்ச்சனையும் செய்து வேண்டுகிறார்கள். குழந்தை வரம் கேட்பவர்கள் தல மரமான அத்தியில் சிறு தொட்டில் கட்டுகிறார்கள். மலைக்கோயிலுக்கு என்று நேர்ந்துகொண்டதை இங்கேயே முடித்துவிடலாம். தங்கம், வெள்ளி, வேல் போடுவது, சேலை சாத்துவது, தலைமுடி இறக்குவது, குழந்தைக்குக் காது குத்துவது, பாலும் பூவுமாகக் காவடி சுமப்பது எல்லாமே இங்கே தினசரிக் காட்சிகள். இவை வழிபாட்டு மரபுகள்; எந்தப் பலனுக்கும் உறுதி இல்லை. உடல் நலக் குறைக்கு மருத்துவ சிகிச்சையே முதன்மை, வழிபாடு அதற்கு மாற்றல்ல.