திருச்செங்கோடு அர்த்தநாரீசுவரர் மலைக்கோயில்

ஊருக்கு அந்தப் பெயர் வந்ததே இந்தக் குன்றின் நிறத்தால்தான்: சிவந்த (செம்) மலை (கோடு). அடிவாரத்திலிருந்து அறுநூற்றைம்பது அடி உயரம்; பாம்பின் கதையால் நாகமலை, உரசகிரி என்ற பெயர்களும் இதற்கு உண்டு; சம்பந்தரின் பதிகம் இதை அழைப்பது 'கொடி பறக்கும் மாடங்கள் நிறைந்த செங்குன்றூர்' என்று. மலையே லிங்கம் என்பதால் அடிவாரத்தில் மலையைப் பார்த்தபடி ஒரு பெரிய நந்தி படுத்திருக்கிறது. ஏறும் வழியில் பதினொரு மண்டபங்கள் இளைப்பாற இடம் தருகின்றன. படியேற முடியாதவர்களுக்கு மலை உச்சி வரை வண்டிச் சாலையும் உண்டு. மேலே வடக்குப் பக்கம் ஐந்து நிலை ராஜகோபுரம்.

கருவறை மேற்கு நோக்கியது; ஆனால் உள்ளே நுழைவது தெற்கு வாசல் வழியாக. அங்கே ஏறக்குறைய ஆறடி உயரத்தில் மாதொருபாகன்: வலப்பாதி ஈசன், இடப்பாதி அம்மை. உளி படாமல் தானே தோன்றிய உருவம் இது; நவபாஷாணத்தால் ஆனது. திருவடியின் அடியிலிருந்து ஒரு நீரூற்று கசிகிறது; அதுவே தேவ தீர்த்தம். அம்பாளின் பெயர் பாகம்பிரியாள். மூலவரின் பின்பக்கம், உச்சியில் விரியும் தட்டையான பரப்பில், வேல் ஏந்திய முருகனுக்குத் தனிக் கோயில்; அதன் முன் உள்ள மண்டபச் சிற்பங்கள் நுணுக்கமான வேலைப்பாடு கொண்டவை. இரு தேவியரோடு கேசவனும் இங்கே குடியிருக்கிறார்; சைவமும் வைணவமும் ஒரே மதிலுக்குள். இந்தத் தலத்தின் கதையோடு பிணைந்த இருவர், வண்டு வடிவ முனிவரும் திருப்புகழ் பாடிய அருணகிரியாரும், உள்ளே சிலைகளாக நிற்கிறார்கள்.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: கயிலையில் சிவனும் உமையும் சேர்ந்து அமர்ந்திருந்தார்கள். நான்முகனும் இந்திரனும் முதலில் அம்மையை வணங்கி, பிறகு ஐயனிடம் போனார்கள். பிருங்கி முனிவரோ உமையைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை; வண்டாக உருவெடுத்து, இருவருக்கும் இடையே புகுந்து, சிவனை மட்டும் சுற்றி வந்தார். சினந்த பார்வதி, "சக்தியை அவமதித்த நீர் சக்தியை இழப்பீர்" என்று சபித்தாள்; முனிவரின் உடலில் தசை வற்றி, நிற்கவும் முடியாமல் போனார். ஈசன் அவருக்கு மூன்றாவது காலைக் கொடுத்து நிற்க வைத்தார். ஆனால் உமையின் மனம் ஆறவில்லை: இனி யாரும் தன்னைப் பிரித்துப் பார்க்கக் கூடாது. இந்த மலையில் ஆதிகேசவப் பெருமாள் அவளுக்குக் கேதார கௌரி விரதத்தை உபதேசித்தார். அவள் அந்த நோன்பை இருந்து, தவம் செய்தாள். "நீ இல்லாமல் நான் இல்லை" என்ற ஈசன், நெஞ்சுத் துடிப்பு இருக்கும் இடது பக்கத்தையே அவளுக்கு உரிமையாக்கினார். அந்த இணைந்த வடிவம்தான் இங்கே கருவறையில் நிற்கிறது. கேதார கௌரியாக அம்மை பூஜித்த மரகத லிங்கம் இன்றும் கோயிலில் இருக்கிறது.

மலை உருவானதற்கும் ஒரு கதை உண்டு. ஒருமுறை நாகராஜனும் காற்றின் தேவனும் தங்களில் பலசாலி யார் என்று மோதிக்கொண்டார்கள். முனிவர்கள் ஒரு சோதனை வைத்தார்கள்: பாம்பு மேரு மலையைச் சுற்றி இறுக்கிக்கொள்ளட்டும், காற்று அந்தப் பிடியைத் தளர்த்திக் காட்டட்டும். சேஷன் விடவில்லை. கோபத்தில் வாயு உலகின் காற்றையே நிறுத்த, உயிர்கள் மயங்கி விழுந்தன. முனிவர்கள் சமாதானம் செய்ய, வாயு திடீரென்று பிடியை விட்டான். அந்த வேகத்தில் மேருவின் சிகரம் சேஷனின் தலையோடு மூன்று துண்டுகளாகப் பிய்ந்து பூமியில் விழுந்தது; ஒன்று விழுந்த இடம் இந்தச் செந்நிற மலை. அதனால்தான் நாகமலை; அதன் நினைவாக, படிக்கட்டு வழியில் ஐந்து தலை நாகம் 60 அடி நீளத்துக்குப் பாறையில் செதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதன் அருகே உள்ள அறுபதாம் படி இந்த மலையின் மிகப் பழைய படி; ஊர்ப் பஞ்சாயத்தில் தீராத சண்டைகள் கூட இந்தப் படியில் நின்று ஆணையிட்டதும் முடிவுக்கு வந்துவிடும்.

இன்னும் சில நிகழ்வுகள் இந்த மலையோடு பிணைந்தவை. கொங்கு நாட்டுப் பயணத்தில் சம்பந்தர் இங்கே வந்தபோது, உடன் வந்த அடியார்களைக் குளிர்க் காய்ச்சல் பிடித்தது; அந்த நோய் நீங்க அவர் பாடியது, ஒவ்வொரு பாட்டும் 'திருநீலகண்டம்' என்ற ஆணையோடு முடியும் பதிகம். இந்த ஊரில் வாழ்ந்த தமிழ்ப் புலவர் ஒருவரின் (குணசீலர்) பெருமையைக் காக்க, மலை முருகன் ஆநிரை மேய்க்கும் பையனாக இறங்கி வந்தான். திருப்புகழ் பாடிய கந்தனின் கவிஞர் இந்த மலை முருகனுக்கும் சந்தப் பாடல்கள் தந்திருக்கிறார். விறன்மிண்ட நாயனார் பிறந்த ஊரும் இதுதான். தல மரம் இலுப்பை; அது சகஸ்ரலிங்க சன்னதிக்கு எதிரே நிற்கிறது. இரவின் அர்த்தஜாம பூஜையும் அமாவாசை நாட்களும் இங்கே விசேஷமானவை.

The town takes its name from the reddish hill that rises to its south-east: chemmai, red, and kodu, hill. About 650 feet high, the hill also goes by Nagamalai, Urasagiri and Deiva Thirumalai, and in the Thevaram the shrine is Thirukodimada Chenkundrur. The hill itself is treated as the lingam, so a large Nandi lies at its foot facing it. Eleven mandapams give climbers a place to rest on the way up, and those who cannot manage the steps can drive to the top. On the summit a five-tiered rajagopuram stands on the north side.

The sanctum faces west but is entered from the south. In it stands Mathorubagan, about six feet tall, the right half Shiva and the left half the Goddess. The image was never touched by a chisel and is of navapashanam, and a spring seeps from beneath its feet, the Deva Theertham. The Goddess here is Bagampiriyal. Behind the sanctum, on a level stretch of the hilltop, is the shrine of Chenkottu Velavar, with finely carved sculpture in the hall before it, and Adikesava Perumal with Sridevi and Bhudevi is in the same complex. There are images of the sage Bhringi and of Arunagirinathar inside the temple.

The temple legend goes like this: Shiva and Uma sat together on Kailasa. Brahma and Indra bowed first to the Goddess and then to the Lord, but the sage Bhringi ignored her completely; he became a bee, slipped between them and circled Shiva alone. Angry, Parvati cursed him to lose his strength, and the flesh wasted from his body until he could not stand, so Shiva gave him a third leg to stand on. Still the Goddess was not at peace: no one must ever again see her as separate from Shiva. On this hill Adikesava Perumal taught her the Kedara Gowri vow, and she kept it and did penance. Declaring that without Shakti there is no Shiva, the Lord gave her his left side, the side of the heart, and that united form is the one in the sanctum. The emerald lingam she worshipped as Kedara Gowri is still kept in the temple.

The hill has its own origin story. Adisesha and Vayu quarrelled over who was the stronger. The test was that Adisesha would grip Mount Meru with his hoods and Vayu would try to break his hold. Adisesha held firm, so Vayu in a rage stopped the air of the world and living things fainted. When the sages persuaded him to relent he let go all at once, and the force tore the peak of Meru away with Adisesha's head, flinging it to earth in three pieces; one fell here and became this red hill. Hence the name Nagamalai, and hence the five-hooded serpent 60 feet long carved in the rock beside the steps. Next to it is the sixtieth step, the oldest on the hill, where people of the area have long settled disputes by swearing an oath.

More stories cling to the hill. When Sambandar came here on his Kongu pilgrimage and his companions fell ill with a shivering fever, he sang the Thiruneelakanda pathigam, beginning "Avvinaikku ivvinai", and cured them. Chenkottu Velavar once came as a cowherd boy for a poet named Gunaseelar, and Arunagirinathar sang the Velavar in the Thiruppugazh. Viranminda Nayanar was born in this town. The sacred tree is the iluppai, opposite the Sahasralinga shrine, and the night-time Arthajama puja and new-moon days are special here.

பொருள்: அலை ததும்பும் குளிர்நீரையும் அரவையும் சடையில் சூடியவர்; மலைமகளைத் தம் திருமேனியில் ஒரு பங்காகக் கொண்டவர். மலைச்சரிவில் இளவாழைகள் குலை தள்ளி நிற்கும் குளிர்ச்சோலைகளும், கொடிகள் பறக்கும் மாடங்களும் சூழ்ந்த செங்குன்றூரில் நிற்கும் அந்தத் தலைவனைத் தொழுபவர்கள், தம் மனத் தடுமாற்றத்தை அறுத்துக்கொள்வார்கள்.

Meaning: He wears cool, wave-filled water and a snake in his matted hair, and has the mountain's daughter as one part of his body. He stands at Senkundrur, surrounded by cool groves heavy with bunches of young plantains and by flag-hung mansions. Those who worship this chief cut away their own wavering.

குன்றின் மேல் வழிபாடு இருபது நூற்றாண்டுப் பழமை கொண்டது; கட்டிய காலத்தை உறுதி செய்யும் பதிவு இல்லை. சேர இளவரசர் எழுதிய காப்பியத்திலேயே இந்தச் 'செங்கோடு' வருகிறது. ஏழாம் நூற்றாண்டில் சம்பந்தர் பாடியதால் இது கொங்கு நாட்டின் ஏழு தேவாரத் தலங்களில் ஒன்று. கல்வெட்டுகள் பராந்தக சோழன், கங்கைகொண்ட சோழன் காலத்திலிருந்து பாண்டியர், கர்நாடக அரசர்கள், விஜயநகரர், நாயக்கர், மோரூர் காங்கேயர் வரை பலரின் திருப்பணிகளைப் பதிவு செய்கின்றன. மலை உச்சியின் பழைய மதில்கள், மண்டபங்கள், சிற்பத் தூண்கள் விஜயநகர அரசர்களின் வேலை. வடக்கு நோக்கிய 84.5 அடி உயர ராஜகோபுரத்தை 1512-இல் கிருஷ்ணதேவராயர் கட்டினார்; அதன் கல்காரம் சதாசிவ ராயர் காலத்தில் அமைந்தது. 1628-இல் செங்கோட்டு வேலவருக்கான தேரைச் சென்னராஜ சிக்கேந்தரும், மற்ற இரண்டு தேர்களைக் கொங்கு நாட்டை ஆண்ட கொண்டபூபதியும் செய்து கொடுத்தார்கள். 1699-இல் நாகமலை கவுண்டர் அர்த்தநாரீசுவரருக்கான பெரிய தேரை வழங்கினார். ஆங்கிலேய அதிகாரி டேவிஸ் ஒருவரும் கோயிலைச் சீரமைத்தார்; அந்த வெள்ளைக்காரரின் உருவச் சிற்பத்தை முக்கூட்டுப் பிள்ளையார் சன்னதியில் பார்க்கலாம். இந்தக் கோயிலைப் பற்றி மட்டுமே இருபது நூல்களுக்கு மேல் இருக்கின்றன; தலபுராணமும் திருப்பணிகளின் பட்டியலைப் பாடும் மாலையும் அவற்றில் முக்கியமானவை; முத்துசுவாமி தீட்சிதரின் குமுதக்கிரியா ராகக் கிருதி 'அர்த்தநாரீஸ்வரம்' இந்த இறைவனைப் போற்றுவது. மலை உச்சிக்கு வண்டிச் சாலையும் ராஜகோபுரப் புனரமைப்பும் அண்மைக் காலத்தவை. கோயில் இந்து சமய அறநிலையத் துறையின் நிர்வாகத்தில் உள்ளது.

The hill temple's origins are put at about two thousand years ago, though no record fixes the date of building. Ilango Adigal names the place Chenkodu in the Silappadikaram, and Sambandar's 7th-century hymns make it one of the seven Thevaram shrines of the Kongu country. Inscriptions record works from the reigns of Parantaka Chola and Gangaikonda Chola through the Pandyas, Karnataka kings, Vijayanagara and the Nayaks to the Kangeyars of Moorur. The old walls, mandapams and carved pillars on the summit are Vijayanagara work. The north-facing rajagopuram, 84.5 feet tall, was built by Krishnadevaraya in 1512, its stone base under Sadasiva Raya. In 1628 Chennaraja Chikendar gave the chariot of Chenkottu Velavar and Kondabhupathi, ruler of the Kongu country, the other two chariots; in 1699 Nagamalai Gounder gave the great chariot of Arthanareeswarar. A British officer named Davis also renovated the temple, and his image is in the Mukkoottu Vinayaka shrine. More than twenty works, among them the Tiruchengode Puranam and the Thiruppani Malai, have been written on the temple, and Muthuswami Dikshitar's Arthanarishvaram in raga Kumudakriya praises its Lord. The motor road and the rajagopuram renovation are recent. The temple is run by the HR&CE Department.

கணவன் மனைவி ஒற்றுமைக்காக வேண்டிக்கொள்ள மக்கள் வரும் முதன்மைத் தலம் இது. அம்மை இருந்த அதே நோன்பை இங்கே தம்பதியரும் இருக்கிறார்கள்: புரட்டாசியில் நிலவு வளரும் எட்டாம் நாள் தொடங்கி மூன்று வாரங்கள். ஜாதகத்தில் பாம்புக் கிரகங்களால் வரும் தடைகள், மண வாழ்க்கைக்கான தோஷங்கள் இருப்பவர்கள், வழியில் பாறையில் நீண்டு கிடக்கும் ஐந்து தலை அரவை வணங்குகிறார்கள். மலை உச்சியில் இன்னும் சுமார் 425 அடி மேலே உள்ள உச்சிப் பிள்ளையார் சன்னதியின் மேற்கே 'வறடிக்கல்' என்ற பாறை இருக்கிறது; குழந்தை வேண்டும் தம்பதியர் அங்கே வழிபடுகிறார்கள். வேண்டுதல் நிறைவேறியதும் சுவாமிக்கும் அம்பாளுக்கும் அபிஷேகம் செய்து வஸ்திரம் சாத்துகிறார்கள். பௌர்ணமியன்று மலையைச் சுற்றும் கிரிவலம் கயிலாயத்தையும் வைகுண்டத்தையும் சுற்றியதற்குச் சமம் என்று பக்தர்கள் போற்றுகிறார்கள். இவை பக்தியின் வழிபாடுகள்; குடும்பச் சிக்கல்களுக்கும் குழந்தைப் பேற்றுக்கும் தேவையான ஆலோசனையையும் மருத்துவ உதவியையும் தவிர்க்க வேண்டாம்.

This is above all the temple couples visit to pray for harmony in their marriage, and for that the Kedara Gowri vow is kept here for 21 days from the waxing-moon Ashtami of Purattasi. People troubled by naga, Rahu, kala sarpa or kalathra dosham worship the 60-foot serpent carved by the steps. About 425 feet further up the hill, west of the Ucchi Pillaiyar shrine, is a rock called Varadikal where couples hoping for a child pray. When prayers are answered, devotees offer abhishekam and new clothes to the Lord and the Goddess. Walking round the hill on a full-moon night is praised as equal to circling both Kailasa and Vaikuntam. These are acts of devotion; do not put off counselling or medical help that family troubles or fertility may need.