குலசேகரன்பட்டினம் முத்தாரம்மன் கோயில்

செந்தூர் முருகனின் ஊரைத் தாண்டி, குமரி நோக்கிப் போகும் கரையோரச் சாலையில் பதிமூன்று கிலோமீட்டர் வந்ததும் ஒரு கடலோர ஊர் வரும். பெயர்ப் பலகையில் குலசேகரன்பட்டினம் என்று இருந்தாலும், ஊர்க்காரர்களுக்கு இது வெறும் ‘குலசை’. கடற்கரையை ஒட்டிய கோயிலுக்குள் நுழைந்ததும் ஓர் அபூர்வக் காட்சி: அம்மையும் அப்பனும் ஒரே பீடத்தில், வடக்குப் பார்த்து, அருகருகே அமர்ந்திருக்கிறார்கள். வலது காலை மடக்கி, நகைகளும் மாங்கல்யமும் அணிந்து முத்தாரம்மன்; ஒரு கையில் செங்கோலும் மறு கையில் திருநீறுமாக, இடது காலை மடக்கி ஞானமூர்த்தீஸ்வரர். இவர்களின் பாதங்களுக்குக் கீழே கவனித்துப் பாருங்கள். உளி படாத, தானாகத் தோன்றிய சுயம்பு வடிவம் ஒன்று அங்கே இருக்கிறது. மகாமண்டபத்தில் பேச்சியம்மன், கருப்பசாமி, பைரவர் ஆகியோரும் உண்டு. மதுரையில் மீனாட்சி ஆள்வது போல இங்கும் ஆட்சி அம்பாளுடையது, அதனால் பூஜை முறை தொடங்கி மந்திர யந்திரங்கள் வரை எல்லாவற்றிலும் மதுரைக் கோயிலின் வழியையே இந்தக் கோயிலும் கடைப்பிடிக்கிறது.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: ஒரு காலத்தில் இந்தக் கடற்கரையை ஆண்ட பாண்டியன் குலசேகரனுக்கு முன் அன்னை தோன்றி அருள் புரிந்தாள். அவள் அருளால் சிறு ஊர் பெரிய பட்டினமாக வளர்ந்தது; மன்னன் பெயரையே சூடிக்கொண்டது. நெடுங்காலம் சுயம்பு வடிவத்துக்கே பூஜை நடந்தது. ஒருநாள் மைலாடியைச் சேர்ந்த ஒரு சிற்பியின் கனவில் வந்த அம்மன், "எனக்கு ஒரு சிலை செய். குலசையிலிருந்து ஓர் அர்ச்சகர் வருவார், அவரிடம் கொடுத்தனுப்பு" என்றாள். அதே இரவில் அர்ச்சகரின் கனவிலும் தோன்றி, "சிற்பி தரும் சிலையைச் சுயம்புவின் பக்கத்தில் வைத்து வழிபடு" என்று கட்டளையிட்டாள். இருவரும் அப்படியே செய்தார்கள். இப்படித் தனக்கான உருவத்தைத் தானே தேடி வரவழைத்துக்கொண்டவள் குலசை அன்னை.

அம்மை நோயை ஊர் வழக்கில் ‘முத்து போட்டிருக்கு’ என்பார்கள். உடம்பில் எழும் அந்தக் கொப்புளங்களைத் தணித்துக் குணப்படுத்துபவள் இவள், ஆகவே ‘முத்து ஆற்றும் அம்மன்’ என்பது சுருங்கி முத்தாரம்மன் என்ற பெயராயிற்று. ஊரைச் சுற்றி எட்டுக் காளியம்மன்கள் தனித்தனிக் கோயில்களில் காவல் இருக்கிறார்கள், அந்த எட்டுப் பேருக்கும் தலைவியாக நிற்பவள் முத்தாரம்மன்தான், மற்ற ஏழு பேர் வீரகாளி, பத்ரகாளி, கருங்காளி, முப்பிடாரி, உச்சினிமாகாளி, மூன்று முகத்து அம்மன், வண்டி மறித்த அம்மன். இங்கே தீர்த்தம் என்றால் கண் முன் விரியும் வங்கக் கடல்தான்; தல மரம் வேம்பு. இந்தக் கோயிலின் பொறுப்பில் இன்னும் இரண்டு சன்னிதிகள் இருக்கின்றன, ஒன்று அலை தொடும் கரையில் சிவகாமியுடன் வீற்றிருக்கும் சிதம்பரேஸ்வரர், மற்றொன்று ஊரின் வட எல்லையில் இரு தேவியருடன் அமர்ந்த விண்ணவரம் பெருமாள்.

தசராவின் வேர் ஒரு பழைய புராணத்தில் இருக்கிறது. அகத்தியரை மதிக்காமல் அவமதித்தான் வரமுனி என்ற முனிவன். கோபம் கொண்ட அகத்தியர், "எருமை முகத்தோடும் மனித உடலோடும் அலைந்து, கடைசியில் தேவியின் கையால் மடிவாய்" என்று சாபம் கொடுத்தார். அவனே மகிஷாசுரனாகி மூவுலகையும் அடக்கி ஆண்டான். பொறுக்க முடியாத முனிவர்கள் அன்னையை நினைத்து வேள்வி வளர்த்தார்கள். அந்த ஹோமத் தீயின் நடுவே சின்னஞ்சிறு குழந்தையாகத் தோன்றினாள் லலிதாம்பிகை. ஒன்பது நாளில் முழு வளர்ச்சி அடைந்து, பத்தாம் நாள் பராசக்தியாக நின்று மகிஷனை வதைத்தாள். அந்த ஒன்பது இரவுகள் நவராத்திரி, பத்தாம் நாள் தசரா.

இன்றுள்ள கோயில் சுமார் 300 ஆண்டுகள் பழமையானது. ஊரின் பெயர் பாண்டிய மன்னன் குலசேகரனோடு இணைந்தது. இங்கு நடக்கும் தசரா இன்று தமிழகத்தின் மிகப் பெரிய தசரா விழாவாக வளர்ந்திருக்கிறது; நாட்டிலேயே மைசூருக்கு அடுத்தபடி புகழ்பெற்றது இதுதான். கோயிலை இந்து சமய அறநிலையத் துறை நிர்வகிக்கிறது.

உடம்பில் அம்மை போட்டவர்கள் அம்மனின் பீடத்தைச் சுற்றித் தண்ணீர் தேக்கி, குளிர்ச்சி வேண்டி முறையிடுவார்கள். குழந்தை வரம் வேண்டியும், சொத்து இழப்பு, வழக்கு, வியாபார நஷ்டம் போன்ற சிக்கல்கள் தீர வேண்டியும் மக்கள் முத்தாரம்மனிடம் முறையிடுகிறார்கள். உடல், மன நோய்களுக்காக 41 நாள் விரதம் இருந்து வழிபடுவோரும் உண்டு. வேண்டுதல் பலித்ததும் சிலர் மாவிளக்கு ஏற்றுவார்கள், சிலர் கோயிலைச் சுற்றி அங்கம் புரள்வார்கள், தீச்சட்டி ஏந்துவது, வேல் குத்திக்கொள்வது, ஏழைகளுக்குச் சோறு போடுவது என்று நேர்த்திக்கடன்கள் பலவிதம். இவை நம்பிக்கை சார்ந்தவை; மருத்துவச் சிகிச்சைக்கு மாற்று அல்ல.