கோலாலம்பூர் ஸ்ரீ மகா மாரியம்மன் கோயில்

பெட்டாலிங் தெருவின் சந்தடிக்கு நடுவே, சீனக் கோயில்களுக்கும் கடைகளுக்கும் இடையில், திடீரென்று வண்ணச் சிற்பங்கள் நிறைந்த ஒரு கோபுரம் எழுகிறது. ஐந்து நிலைகள், சுமார் 23 மீட்டர் உயரம், அதில் 228 தெய்வ உருவங்கள். தமிழ்நாட்டிலிருந்து வந்த தலைமைச் சிற்பி எஸ்.டி. முனியப்பா குழுவினர் வடித்தவை அவை. வாசலில் காலணிகளைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு உள்ளே போனால், வேலைப்பாடு மிக்க விதானம் கொண்ட பெரிய மண்டபம். மண்டபத்தின் கடைசியில், மேற்குப் பக்கமாகத் தனிக் கருவறையில், கிழக்கு நோக்கி அருள்கிறாள் ஸ்ரீ மகா மாரியம்மன்.

கோயிலின் அமைப்பே ஒரு குறியீடு. மல்லாந்து படுத்திருக்கும் மனித உடல் போல அது வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது: தலை மேற்கில், கால்கள் கிழக்கில். கோபுரம் பாதங்கள்; உலக வாழ்க்கையிலிருந்து ஆன்மிகத்துக்குள் நுழையும் வாசல் அது. கருவறையே தலை. அம்மனுக்கு இடப்பக்கம் பிள்ளையார், வலப்பக்கம் முருகன். நுழைவாயிலிலும் தடைகளை நீக்கும் பிள்ளையார் இருக்கிறார். உள்ளே தூண்களை எட்டு லட்சுமிகளின் (அஷ்ட லட்சுமி) உருவங்கள் அலங்கரிக்கின்றன; இத்தாலிய, ஸ்பானிய ஓடுகளும் சுவர்களில் மின்னுகின்றன. மூன்று முக்கியச் சன்னிதிகளின் மேலே வெங்காய வடிவக் குவிமாடங்கள் தெருவிலிருந்தே தெரியும். சுற்றிலும் நான்கு சிறு சன்னிதிகள் உண்டு.

கடல் கடந்து வந்த தமிழர்களுக்கு மாரியம்மன் காவல் தெய்வம். பார்வதியின் வடிவமாக, பூமித் தாயின் உக்கிர சக்தியாக, அந்நிய மண்ணில் தீமை அண்டாமல் காப்பவளாக அவளை வணங்குகிறார்கள். இந்தக் கோயில் தோன்றியதும் அப்படித்தான். 1850இல் சிங்கப்பூரில் பிறந்த கே. தம்புசாமி பிள்ளை, மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் வழக்கறிஞரின் உதவியாளராகவும் கோலாலம்பூருக்கு வந்தார். சிலாங்கூரில் குடியேறிய தென்னிந்தியர்களுக்காக 1873இல் அவர் ஒரு சிறிய மாரியம்மன் கோயிலை எழுப்பினார். முதலில் அது அவருடைய குடும்பச் சன்னிதியாகவே இருந்தது.

இந்தக் கோயிலின் உச்ச நிகழ்வு தைப்பூச ஊர்வலம். ஆண்டு முழுவதும் கோயிலுக்குள் பாதுகாக்கப்படும் வெள்ளித் தேர், அப்போதுதான் வெளியே வருகிறது. 350 கிலோ வெள்ளியில் இந்தியாவில் செய்து, பன்னிரண்டு பாகங்களாகக் கப்பலில் கொண்டுவந்து இங்கே பொருத்தப்பட்ட தேர் அது; 240 மணிகளும் இரண்டு குதிரைகளும் அதில் உண்டு. வள்ளி, தெய்வானையுடன் முருகனை ஏற்றிக்கொண்டு, தைப்பூசத்துக்கு இரண்டு நாள் முன் இரவு சுமார் பத்து மணிக்குத் தேர் கிளம்புகிறது. நகர வீதிகளைக் கடந்து, ஏறக்குறைய பதினாறு மணி நேரம் பக்தர்கள் பின்தொடர நடந்து, மறுநாள் மதியம் பத்து மலை ஸ்ரீ சுப்பிரமணியர் கோயிலை அடைகிறது. அங்கே சேவல் கொடி ஏறியதும் தைப்பூச விழா தொடங்குகிறது. தைப்பூச அதிகாலையில் ஆயிரக்கணக்கானோர் பால் குடங்களோடும் காவடிகளோடும் இங்கிருந்தே பத்து மலை நோக்கிப் புறப்படுகிறார்கள்.

1873இல் தம்புசாமி பிள்ளை குடும்பச் சன்னிதியாகக் கோயிலைத் தொடங்கினார். கோலாலம்பூர் ரயில் நிலையத்துக்கு அருகே இருந்த அந்த இடம் சரக்குக் கிடங்கை விரிவாக்க ரயில்வேக்குத் தேவைப்பட்டது. 1875இல் சிலாங்கூர் சுல்தானின் அனுமதியுடன், அன்றைய ஜாலான் பண்டாரில் (இன்றைய ஜாலான் துன் எச்.எஸ். லீ) ஓலைக் கூரைக் கோயில் கட்டப்பட்டது. அது பின்னாளில் செங்கல் கட்டடமானது. 1920களின் இறுதியில் குடும்பம் கோயிலைப் பொதுமக்களுக்குத் திறந்து, நிர்வாகத்தை அறங்காவலர் குழுவிடம் ஒப்படைத்தது. 1930இல் தேக்கு மரத்தில் தைப்பூசத் தேர் செய்யப்பட்டது. இன்றைய கோயில் கட்டடம் 1968இல் முடிந்தது; ராஜகோபுரம் 1972இல் நிறைவுபெற்றது; 1973இல் புதிய கோயிலுக்குக் கும்பாபிஷேகம் நடந்தது. 1983 ஜனவரி 21 அன்று வெள்ளித் தேர் முதல் முறையாகப் பத்து மலைக்குப் புறப்பட்டது. மரபுப்படி பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை கும்பாபிஷேகம் நடக்கிறது. கோயிலுக்குப் பின்னால் ஆறு மாடி ‘பங்குனான் மாரியம்மன்’ கட்டடம் பின்னர் திறக்கப்பட்டது. இந்தக் கோயிலையும், பத்து மலை முருகன் கோயிலையும், கோர்ட்டுமலை பிள்ளையார் கோயிலையும் ஸ்ரீ மகா மாரியம்மன் தேவஸ்தானம் நிர்வகிக்கிறது; மலேசிய அரசுக்கு இந்து ஆண்டுக் காலண்டர் விஷயத்தில் ஆலோசனை தருவதும் அதுவே.

கடல் கடந்து வாழும் தமிழர்கள் தங்களையும் குடும்பத்தையும் காக்கும்படி மாரியம்மனிடம் வேண்டிக்கொள்கிறார்கள். தைப்பூசத்தன்று முருகனுக்கு நேர்த்திக்கடனாகப் பால் குடமும் காவடியும் எடுத்து இங்கிருந்து பத்து மலைக்கு நடப்பது வழக்கம். இது நம்பிக்கை சார்ந்த வழிபாடு; பலனுக்கு உத்தரவாதம் இல்லை. நீண்ட நடைப் பயணத்துக்கு முன் உடல்நிலையைக் கவனித்துக்கொள்ளுங்கள்.