ரத்தினகிரி பாலமுருகன் கோயில்

"குன்று இருக்கும் இடமெல்லாம் குமரன் இருப்பான்" என்பதற்கு நேரடிச் சான்று இந்த ரத்தினகிரி. நெடுஞ்சாலையிலிருந்தே தெரியும் சிறு குன்றின் உச்சியில் ஐந்து நிலை ராஜகோபுரம். அடிவாரத்தில் ஒரு விநாயகர் சன்னிதி; அவரை வணங்கிவிட்டு ஏறக்குறைய நூற்றைம்பது படிகள் ஏறினால் உச்சியில் இன்னொரு விநாயகர், அதையடுத்து பாலமுருகனின் கருவறை. கருங்கல்லால் ஆன அந்தக் கருவறை சோழர் பாணியில் அமைந்தது; மூலவர் கல்லில் செதுக்கிய தேர் போன்ற அமைப்பின் நடுவே நிற்கிறார். முருகனை இங்கே இரண்டு கோலங்களில் தரிசிக்கலாம்: வள்ளி தெய்வானையோடு திருக்கோலத்தில் ஒருவர், ஞானம் உரைக்கும் குருக்கோலத்தில் இன்னொருவர். கருவறையைச் சுற்றிய சுவரில் விநாயகர், தட்சிணாமூர்த்தி, பிரம்மா, துர்க்கை, சண்டிகேஸ்வரர் ஆகியோரின் சிறு சிற்பங்கள்.

இந்தக் கோயிலின் கதை ஒரு புராணக் கதை அல்ல; நம் காலத்து மனிதர் ஒருவரின் கதை. 1968 மார்ச் 20 அன்று காலை, சச்சிதானந்தம் என்ற 27 வயது எழுத்தர் வழக்கம்போல் சாமி கும்பிட மலையேறினார். அன்று மூலஸ்தானத்தில் விளக்கும் இல்லை, பூவும் இல்லை, பூஜையும் இல்லை; மூன்று மாதமாகச் சம்பளம் கிடைக்காமல் மனம் வெறுத்துப்போன அர்ச்சகர் வேலையை நிறுத்தியிருந்தார். அந்த இளைஞரின் தந்தை கந்தசாமி முதலியார்தான் 1936-இல் இந்த மலைக்கு 156 படிகள் கட்டத் தொடங்கி, 1938-இல் குடமுழுக்கு நடத்தியவர். மனம் கலங்கியபடி பிரகாரத்தைச் சுற்றிவிட்டு முருகன் முன் நின்றவர், அப்படியே மயங்கித் தூணில் சாய்ந்தார். கண்முன் முருகன் மின்னலைப் போலத் தோன்றி மறைந்தார். கண் திறந்தபோது அவர் மனதில் ஒரே உறுதி: இந்தக் கோயிலைப் பழைய பொலிவுக்குத் திருப்பும் வரை இந்த மலையை விட்டு இறங்க மாட்டேன். கீழ்மின்னல் ஊர் மக்கள் அன்றுமுதல் அவரைப் 'பாலமுருகன் அடிமை' என்றும் 'சுவாமிஜி' என்றும் அழைக்கத் தொடங்கினார்கள். அந்த நாளிலிருந்து அவர் பக்தர்களுக்கு அருள்வாக்கு சொல்லி வருகிறார்.

ஒரு சிறு சன்னிதியாக இருந்த கோயில், அவரது உழைப்பால் இன்று முப்பதாயிரம் சதுர அடிக்கு மேல் விரிந்து நிற்கிறது. கனமான கருங்கல் பாறைகளைத் தோளில் சுமந்து மலையேற்றியவர்கள் ஊர் மக்களே. கோயிலோடு நிற்காமல், கீழ்மின்னலுக்குப் பள்ளிக்கூடம், மருத்துவமனை, சாலைகள், கிணறுகள், குடிநீர்த் தொட்டிகள், அஞ்சல் நிலையம் எனப் பலவற்றையும் சுவாமிகள் கட்டிக் கொடுத்திருக்கிறார். பூஜைகள் சமஸ்கிருதத்துக்குப் பதில் தமிழில் நடப்பது இந்தக் கோயிலின் தனிச் சிறப்பு.

கோயில் பதினான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது; அதே நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த அருணகிரிநாதர் 'ரத்தினகிரி வாழ் முருகனே' என்று இந்த முருகனைத் திருப்புகழில் போற்றினார். பல நூறு ஆண்டுகள் அது வயல்களுக்கு நடுவே குன்றின் மேல் ஒரு சிறு சன்னிதியாகவே இருந்தது. 1936-இல் 156 படிகள் அமைக்கும் வேலை தொடங்கி, 1938-இல் குடமுழுக்கு நடந்தது. 1968-இல் பாலமுருகன் அடிமை சுவாமிகளின் பணி தொடங்கியது: 1970-இல் மலைமேல் பெரிய மண்டபமும் அடிவாரத்தில் விநாயகர் சன்னிதியும், 1973-இல் மேலும் இரண்டு மண்டபங்களும் திருமண மண்டபமும், 1974-இல் அலங்கார நுழைவு வளைவும் மின் விளக்குகளும், 1975-இல் ஐந்து நிலை ராஜகோபுரமும் எழுந்தன. 1980-இல் சுவாமிகள் கோயிலுக்கு ஒரு பெரும் புதுப்பிப்பு செய்தார்; அதன் பிறகும் விரிவாக்கப் பணிகள் தொடர்ந்தன. கோயில் இந்து சமய அறநிலையத் துறையின் பட்டியலில் 'சுப்பிரமணியசுவாமி என்கிற பாலமுருகன் திருக்கோயில்' என்று பதிவாகியுள்ளது.