பண்ணாரி மாரியம்மன் கோயில்

சத்தியமங்கலத்தைத் தாண்டி மேற்கே 14 கி.மீ. போனதும், திம்பம் மலைப்பாதை தொடங்கும் இடத்தில் சாலையோரமே கோயில் வந்துவிடுகிறது. சுற்றிலும் அடர்ந்த காடு. கோயிலின் மேற்குப் பக்கம் தோரணப்பள்ளம் என்ற காட்டாறு வற்றாமல் ஓடுகிறது. உள்ளே தெற்குப் பார்த்தபடி அம்மன் இருக்கிறாள்: யாரும் செதுக்காமல் தானே தோன்றிய சுயம்புக் கல்லையே அன்னையாக வணங்குகிறார்கள். சின்னக் கோயில்தான்: கருவறை, அதன் முன்னே அர்த்த, மகா, சோபன என்று மூன்று மண்டபங்கள், சுற்றி ஒரே பிரகாரம்.

தல புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது: முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் இது ஆள் நடமாட்டம் குறைந்த வனம். பக்கத்து ஊர்க்காரர்கள் மாடுகளை மேய்க்க இங்கே ஓட்டி வந்து, பட்டி போட்டுக் காட்டிலேயே தங்குவார்கள். ஒரு பட்டியில் இருந்த காராம்பசு மட்டும் பால் கறக்கும் வேளையில் நிற்பதே இல்லை; கன்றுக்குக்கூடப் பால் விடுவதில்லை. குழம்பிய மேய்ப்பன் மறுநாள் அதன் பின்னாலேயே போனான். கணாங்குப் புல் மண்டிய ஒரு வேங்கை மரத்தடியில் அந்தப் பசு தானாகவே பாலைப் பொழிந்துகொண்டிருந்தது. ஊர்ப் பெரியவர்கள் வந்து புதரை விலக்கிப் பார்த்தபோது, அங்கே ஒரு புற்றும் அதன் பக்கத்தில் சுயம்பு வடிவமும் இருந்தன. அந்த நேரம் கூட்டத்தில் ஒருவர் மீது அம்மன் இறங்கிப் பேசினாள்: கேரளத்தின் மண்ணார்க்காட்டிலிருந்து பொதிமாடுகளோடு மைசூர் போன வணிகர்களுக்குத் துணையாக வந்தவள் நான்; இந்த அழகான இடம் பிடித்துப்போய் இங்கேயே தங்கிவிட்டேன்; இனி இந்த ஊரின் பெயரையும் சேர்த்து, பண்ணாரியின் அம்மனாக என்னைக் கும்பிடுங்கள். அன்றே கணாங்குப் புல்லால் ஒரு குடில் கட்டி, கிராமத்து முறைப்படி பூஜை தொடங்கியது.

இங்கே நெற்றியில் பூச விபூதி கிடையாது; புற்று மண்தான் பிரசாதம். அம்மனின் பெருமை கொங்கு நாட்டோடு நிற்கவில்லை: கர்நாடகத்திலிருந்தும் பெரும் கூட்டம் வருகிறது. வாரத்தில் செவ்வாயும் வெள்ளியும், மாதந்தோறும் அமாவாசையும் இங்கே கால் வைக்க இடம் இருக்காது; தீபாவளி, பொங்கல், இரண்டு புத்தாண்டு நாட்களிலும் அதே நிலைதான். தல மரம் வேங்கை; தீர்த்தம் தெப்பக்கிணறு.

ஆண்டின் உச்சம் பங்குனிக் குண்டம். இருபது நாள் விழாவில், பக்தர்கள் காட்டுக்குள் போய் விறகு வெட்டி வந்து மலைபோல் அடுக்கி எரிக்கிறார்கள். எரிந்து தணிந்த கனல் சுமார் எட்டு அடி நீளக் குண்டமாகப் பரப்பப்படுகிறது. விடியற்காலை கணபதி ஹோமம் முடிந்ததும் தலைமைப் பூசாரி முதலில் கனலில் இறங்கி நடக்கிறார். அதன் பிறகு காலை நான்கு மணியிலிருந்து நடை சாத்தும் வரை வரிசை வரிசையாகப் பக்தர்கள் இறங்குகிறார்கள்; கடைசியில் ஆடு மாடுகளையும் குண்டம் கடக்க வைக்கிறார்கள். ஐந்து லட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் கூடும் இந்த நாளுக்கு ஈரோடு மாவட்டத்தில் உள்ளூர் விடுமுறை.

சுமார் முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் காட்டுக்குள் சுயம்பு வடிவம் கண்டெடுக்கப்பட்டது. முதலில் புல் குடிலில் வழிபாடு; குடிலுக்குப் பிறகு ஊர்ப் பெரியவர்கள் முன்நின்று, விமானம் கொண்ட சிறிய கோயிலை எழுப்பினார்கள்; தாமரைப் பீடத்தின் மேல் அம்மனின் திருவுருவமும் அப்போதுதான் வந்தது. இக்கோயிலுக்குக் கல்வெட்டு எதுவும் பதிவாகவில்லை. இன்று இந்து சமய அறநிலையத் துறை நிர்வகிக்கிறது.

கண் பார்வைக் குறை, அம்மை நோய், குழந்தைப் பேறு, வேலை, திருமணம், கை கால் குறைபாடு, விவசாயச் செழிப்பு ஆகியவற்றுக்காக மக்கள் இங்கே வேண்டிக்கொள்கிறார்கள். கை, கால், கண் உருவம் பொறித்த தகடுகளை வாங்கி அர்ச்சனை செய்து உண்டியலில் இடுவது இங்குள்ள தனி வழக்கம். கனலில் இறங்கி வேண்டுதலை முடிப்பவர்கள் ஒரு புறம்; அம்மனுக்குச் சேலை கட்டி, விளக்கேற்றி, வந்தவர்களுக்குச் சோறு போடுபவர்கள் இன்னொரு புறம். கோயிலில் தரும் வேப்பிலையை வீட்டுக்குக் கொண்டுபோவதும் உண்டு. இவை நம்பிக்கை சார்ந்த வழக்கங்கள்; உடல்நலக் குறைக்கு மருத்துவரை அணுகுவதே முதல் வழி.